Beeld: Niek Visser
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Reizen is vrijheid, is de heersende gedachte. En dat is het ook. Tot op zekere hoogte. Maar vrijheid is iets anders dan ruimte.
Het is 17.30 uur en Keetje is ingestort van vermoeidheid na een tantrum van bijna een uur. Het voelt als een geschenk om weer eens dingen bij daglicht te kunnen doen. Gebeurt niet vaak, dus geen tijd te verliezen. De koelkast schoonmaken, stoffen, overnight oats voor drie dagen maken, burrito’s, en snacks. Groente en fruit in stukjes snijden. De talloze dode vliegjes van de dakventilatieramen poetsen, kasten opnieuw inrichten, kapotte spullen provisorisch maken, de watertank vullen… Overmoedig geworden, wil ik een spraakbericht sturen naar een vriendin. Keet wordt al na de eerste drie woorden wakker en blijft dat tot 22.30 uur, rustig spelend met haar knuffels.
Een zin die ik de laatste tijd opvallend vaak uitspreek, is “Ik kan mezelf gewoon niet meer horen nadenken”. Ligt niet zozeer aan het volume in de camper, alhoewel de trommelvliezen soms ook op de proef worden gesteld, maar dat terzijde. Het is meer dat mijn hoofd vol is. Ik mis ruimte in mijn hersenpan. Als je mijn foto’s ziet, zie je bergen, meren, kraakheldere rivieren, kronkelweggetjes en dromerige dorpjes waar de tijd stil lijkt te staan. Je ziet vrijheid. Avontuur. En een leven zonder sleur. Wat je niet ziet, is de eindeloze stroom aan keuzes die niet te lang mogen duren, want peuters en geduld zijn geen match. Waar slapen we morgen? Is die brug inmiddels open? Kan ik nog een paar dagen met deze databundel? Tanken we nog hier of in het volgende land waar het iets goedkoper is, redden we dat? Wanneer schrijf ik die column?
“Maar daar heb je toch helemaal zelf voor gekozen?” Dat klopt als een camperbus. Begrijp me niet verkeerd, ik zou dit alles absoluut nog steeds niet willen verruilen voor terug naar huis en het leven van alledag. Ik voel me bevoorrecht dat we dit kunnen doen en geniet van de plekken waar we terechtkomen. Ik had alleen verwacht dat er aan het begin óf einde van de dag wat meer tijd over zou blijven. Zodat die tijd niet alleen op zou gaan aan de huishoudelijke zaken en reisrouteplanning. Maar dat ik in die tijd ook wat zou kunnen werken, eindelijk weer eens een vriendin bellen, me betrokkener kon tonen in de zaken die voor thuis geregeld moeten worden. Of gewoon voor de camper zitten staren naar een ondergaande zon, en de dag verwerken. Tijd om op te laden. Waardoor ik de volgende dag niet continu geïrriteerd raak of ontplof als die kleine eens dwarsligt, zoals het een peuter van drie nou eenmaal betaamt.
Ik ben op de mooiste plekken geweest de afgelopen maanden. Maar het uitzicht waar ik nu het meest naar verlang, is dat van mijn eigen gedachten. Zonder ruis. Keuzes maken met aandacht, en niet ook nog achter een afgehaakte peuter aan rennend. Tijdje voor me uit staren. In alle rust antwoorden op appjes formuleren, zonder vragenvuur omdat mama die met haar telefoon bezig is, reden is voor afleidkunsten.
Gelukkig kan ik inmiddels de dagen aftellen tot het volgende bezoek van Keetjes vader. Kan mama er mooi even tussenuit! Een dag nadat we hem ophalen, stap ik zelf op het vliegtuig. Voor een vriendinnenweekend in Berlijn. Ik vertrek een dag eerder en blijf wat langer plakken. Dat scheelde veel in kosten, zelfs met die extra overnachtingen in een hostel erbij. Maar die extra tijd voor mezelf zie ik als de grootste winst. Berlijn is bekend terrein, zo vaak geweest dat er niets afgestreept hoeft te worden. Genieten van tijd met vriendinnen en tijd met mezelf, ik kan echt niet wachten!
Lianne neemt je elke twee weken in haar columns mee in de avonturen die zij en samen met dochter Keetje op reis beleven.
Roze beschuit met muisjes voor Patricia Bierings. De realityster, bekend van het achtste seizoen van Married at First Sight, is moeder geworden van haar eerste kindje.
Kinderen onthouden niet alleen wat ouders voor hen doen, maar ook hoe ze zich door hun woorden laten voelen. Een opmerking die voor een ouder misschien onschuldig of praktisch bedoeld lijkt, kan jarenlang bij een kind blijven hangen. Zeker wanneer gevoelens regelmatig worden weggewuifd of kinderen het idee krijgen dat ze niet goed genoeg zijn.
Wie zondag naar buiten kijkt, kan zomaar verrast worden door een opvallend luchtverschijnsel: een gigantische zeppelin die laag over een deel van Nederland vliegt.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun […]
Influencer Laura Brijde (30) verruilde Nederland voor het zonnige Spanje, waar ze samen met haar man Tony en hun twee zoontjes Yuilan en Río woont. Inmiddels weet ze één ding zeker: haar kinderen ziet ze het liefst opgroeien onder de Spaanse zon.
Elaine (39) dacht dat ze eindelijk de perfecte man had gevonden: hij was grappig, attent en had precies de juiste dosis zelfvertrouwen. Toch was er één moment tijdens de date waarop de aantrekkingskracht compleet verdween.
