Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Wat is dat toch met volwassenen die graag kinderen een stempel willen geven? Te pas en te onpas, ook bij kinderen die ze helemaal niet kennen. Ik merk het nu ook met mijn eigen kinderen. Volslagen vreemden in de supermarkt, die op basis van die ene seconde dat ze mijn kind zien, hem in een hokje plaatsen. Bij de oudste is dat vaak het hokje ‘verlegen’, omdat hij niet graag praat met mensen die hij niet kent.
Dat heeft ‘ie van mij. Ik ben er trouwens nooit overheen gegroeid, al is het nu niet per se verlegenheid meer. Eerder een gebrek aan interesse in small talk. Het is inderdaad mooi, dan wel slecht weer. I know. Ik heb ook ogen. Hoe was je jeugd, waar ben je trots op, wat zou je nog willen doen in je leven, waar krijg je energie van? Dat interesseert mij. Maar daar heb je het toch minder gauw over met een vreemde.
Dat onze oudste zoon met regelmaat als verlegen bestempeld wordt, triggert bij mij iets. Hoe vaak ik dat zelf wel niet heb gehoord, als kind. Ik was ook altijd dat verlegen kind. Ik voelde me nooit op m’n gemak in groepen mensen die ik niet kende. Zowel op school als bij een verjaardag of op feestjes, ik moest altijd ontdooien. Wennen. Acclimatiseren. ‘Jeetje, ze is wel verlegen, hè?’ Die opmerkingen zijn vervelend, want ook als kind heb je al heel gauw door dat de stempel ‘verlegen’ een negatieve is. Verlegenheid wordt gezien als iets negatiefs. En door die opmerkingen wordt de verlegenheid niet bepaald minder, trouwens.
Pas toen ik ruimschoots volwassen was, vertelde een therapeut me iets over verlegenheid dat zo veel verschil maakte. Verlegenheid is een emotie die je voelt, geen karaktereigenschap. Niemand is 24/7 verlegen. Een verlegen kind is vaak helemaal niet verlegen in een vertrouwde omgeving, bijvoorbeeld gewoon thuis bij de ouders. Ik ook niet. Mijn zoon ook niet. Als mijn zoon zich op zijn gemak voelt, is hij überhaupt niet verlegen. Bij sommige mensen gaat dit heel snel, bij andere minder snel. Het verschilt enorm.
Het is interessant om te zien hoe goed de sociale radar is van kinderen. Hij voelt mensen echt feilloos aan en daar past zijn gedrag zich op aan. Wil je te snel te veel van hem? Dan sluit hij zich af. Neem je de tijd, laat je hem zelf uit zijn schulp kruipen? Grote kans dat hij de volgende keer meteen loskomt. Ik heb eerlijk gezegd liever dit dan een kind dat iedereen maar blindelings vertrouwt (lees: mijn jongste zoon…). Dat vind ik veel gevaarlijker.
In het kader van ‘words matter‘, gebruik ik bij mijn kind ook altijd de zin ‘Voel je je verlegen?’ in plaats van ‘Ben je verlegen?’ Hij ís niet verlegen, hij voelt zich op dat moment verlegen. Mede daardoor merk ik dat het bij hem ook minder een ding is. Hij ziet het zelf niet per se als iets negatiefs, al is het natuurlijk op het moment zelf een onprettig gevoel. Hij komt er vaak zelf nog op terug: ‘Ik voelde me even verlegen, mama, maar daarna was het over’.
Bij hem zie ik het ook helemaal niet als iets negatiefs, terwijl ik dat bij mezelf dus wel had. Moet je dan zelf volwassen voor worden, maar hey, beter laat dan nooit. Waar we ook zijn, hij mag altijd bij me blijven staan of op schoot zitten tot hij zich weer comfortabel voelt. Op een opmerking als ‘Goh, hij is wel verlegen, hè?’, geef ik een antwoord in de trant van: ‘Klopt, soms wel.’ Weg met die stempels.
Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.
Iedere ouder doet het wel eens: toegeven. Nog een snoepje, dat ene speelgoedje toch kopen, geen zin in gedoe dus laat maar. Heel normaal. Maar wat als dat geen uitzondering is, maar de standaard?
Carice van Houten speelt voor het eerst in zeven jaar weer in een speelfilm: A Family. In de film staat de impact van een scheiding op kinderen centraal, een thema dat haar persoonlijk raakt.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Hanne (31) haar vraagstuk. Kan ze haar twee kinderen in de bakfiets laten zitten als ze de supermarkt in glipt voor een snelle boodschap?
Is er zoiets als de perfecte timing voor broers en zussen? Of is het gewoon: je doet maar wat en hoopt dat het goed uitpakt?
In de nieuwste beelden van zijn docuserie laat Jorik Scholten, beter bekend als Lil Kleine, een kwetsbare kant zien. En die draait niet om muziek, maar om vaderschap.
Er zijn van die momenten waarop je als moeder serieus aan jezelf begint te twijfelen. Ilse weet dat als geen ander: haar dochter kwam iedere dag in een andere outfit thuis.
