Elsemieke: ‘Weer bloed, weer tranen, zowel bij hem als bij mij, wéér bellen met de tandarts…’
Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (32) is samen met T (34), moeder van twee zoontjes (5 en 3) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Voor wie het gemist heeft, mijn zoon viel vorige week van de trap en verloor daarbij een ondertand. Je leest het hele verhaal hier. Ik had je over twee weken een update beloofd, maar de update komt een week later al. En dat is geen positieve ontwikkeling, helaas.
Geen goede zet
De tand werd op zondag teruggeplaatst. Enkele dagen later besloot verloofde T onze zoon een hap een harde mueslireep met noten te geven. Geen goede zet, zag hij gelukkig zelf ook in zonder dat ik dat er nog eens haarfijn in hoefde te wrijven. Hij baalde als een stekker, want het tandje zat opnieuw los en bloedde.
Dus daar ging ik weer, naar onze eigen tandarts dit keer, want het was gewoon een doordeweekse dag. De tand werd opnieuw gespalkt en dit keer was er wat meer tijd voor uitleg over hoe of wat, wat ik bij de noodtandarts eigenlijk niet had gekregen.
Zoals dat de volwassen tand onder deze mogelijk ook beschadigd is door de val, wat kan resulteren in een witte vlek op de tand of een deukje erin bijvoorbeeld. Goed om te weten alvast. En bovendien: zelfs als deze melktand nu opnieuw zou vastgroeien, komt het weleens voor dat er een ontsteking in gaat zitten en de tand dan alsnog getrokken zou moeten worden. Dat had ik eigenlijk wel graag eerder willen weten, vóórdat de noodtandarts de tand zonder overleg terug had gezet…
Allesbehalve voorzichtig
Goed, tand zat weer semi vast. Weer net op een andere manier, waardoor ik opnieuw moest wennen aan hoe hij eruitzag. Weer een nieuwe lach. En helaas zat de tand niet erg goed vast, bleek twee dagen later alweer. De lijm van het spalkje was wederom gebarsten. Weer bellen, maar helaas bleek de tandarts pas na het weekend plek te hebben. En ondanks mijn voorzorgsmaatregelen, alles in hapklare stukjes snijden, hem voeren, of alleen vloeibaar voedsel voorzetten, mocht mijn voorzichtigheid niet baten.
Zoon zelf is namelijk allesbehalve voorzichtig. Dus tijdens het stoeien met zijn broer, diezelfde middag nog, lag die tand er weer uit. Volledig. Weer bloed, weer tranen, zowel bij hem als bij mij, weer bellen met de tandarts. Het eindoordeel: ze gingen het niet nog eens proberen, want het zou toch geen zin hebben. Oef. Dat viel zoon zelf ook zwaar, hij was erg verdrietig dat de tandarts z’n tand niet nog eens wilde terugzetten. Hij heeft duidelijk geen trauma aan de tandarts, dat is in ieder geval iets positiefs aan dit alles.
Even flink balen
Rationeel gezien ben ik het er helemaal mee eens, als mensen zeggen: ‘Ach, gelukkig is het maar een melktand.’ of ‘Ach, gelukkig heeft hij geen botten gebroken.’ Er zijn er maar een paar die benadrukken dat het ondanks dat óók gewoon echt heel kut is, en dat zijn vooral de moeders die dit zelf hebben meegemaakt en die dus zelf weten hoe het voelt.
Je kind is namelijk gewoon van de ene op de andere dag totaal veranderd. Zijn hele gezicht, zijn gelaat, zijn lach, zijn aanblik, is veranderd. Dus ja, gelukkig is het maar een melktand. En dit koppie met een tand minder, went vast en zeker wel weer. Maar voor nu is het ook gewoon even slikken en flink balen dat hij de komende zoveel jaar er zo bij loopt.
Meer columns van Elsemieke over haar jongens lezen? Je vindt ze hier.
Kek Mama leesdeals
Lees Kek Mama nu met korting of luxe cadeau
