Fotografie: Paulien van Beusekom
Nena Nivillac-Kreber woont met haar vrouw Shary-An, hun twee dochters (3 en 2) en hond Freek in Scheveningen. Nena werkt als manager van Shary-An.
Je moet het me maar vergeven, maar onze bruiloft… ik kan er gewoon niet over ophouden. Het was niet in één dag gepiept, maar we verbleven een heel weekend lang met onze lieve families en vrienden op een soort hippiecamping. Naast de sleutel van hun huisje gaven we de gasten bij aankomst ook maar vast een doosje paracetamol mee, zodat de day after ook nog enigszins aangenaam zou zijn. Ik vond het zelf geinig om er ook condooms bij te doen, maar mijn vrouw (jaja) vond dat ik te ver ging…
Alle huisjes waren grappig ingericht. Mijn enige rustige – en ook nog eens hoogzwangere – vriendin en haar gezin kregen een huisje met een wc en douche erin, dat leek me wel zo fijn voor haar. Ik waarschuwde haar wel dat overprikkeling op de loer lag, aangezien alles er knalroze was. Het heette niet voor niets de Suikerspin. Andere onderkomens hadden namen als Ouwe Poes en Blozende Boswachter, wat al aan- geeft wat voor sfeer er op deze camping hangt: ontspannen. Iedereen deed dan ook lekker z’n eigen ding.
Ik vond het zelf geinig om er ook condooms bij te doen, maar mijn vrouw (jaja) vond dat ik te ver ging….
Op de grote dag hebben ’s ochtends gezellig met elkaar in pyjama ontbeten en zijn ons daarna klaar gaan maken voor de ceremonie. Hét moment van ons, het moment van onze geloftes, het jawoord. Eindelijk kon ik Shar zien in haar outfit. Ik was ervan overtuigd dat ze een jurk zou dragen, juist omdat iedereen dacht dat ze in een pak zou trouwen. Maar daar stond ze, in haar prach-ti-ge pak. Ik was zo trots en blij om haar te zien. En wat zag ze er mooi uit!
Angela Groothuizen heeft ons getrouwd en maakte er een heel bijzondere ceremonie van. Daarna was het tijd voor borrelen, foto’s, eten, een beetje opfrissen, de kids naar bed en dan door naar de dansvloer, aangevuld met een verse toevoer van nog zo’n 25 gasten. Het feest barstte vanaf het eerste moment los en we zijn niet meer gestopt met dansen. Aan het eind kwam er een frietkraam – want zeg nou zelf, geen feest is compleet zonder vette hap als afsluiter. Vervolgens konden we door naar de afterparty, alsof we nog niet genoeg hadden gefeest.
Toen we eindelijk richting ons huisje strompelden, besloten Shar en ik nog even in bad te gaan. Gewoon om even te ontspannen na al dat gedans. Op een gegeven moment hoorde ik Shar snurken en dacht ik: nou, dit sprookje eindigt hier. Toen heb ik het bad maar leeg laten lopen, anders leefden ze niet meer zo lang en gelukkig.
Zoals ik al waarschuwde, ik kan er maar niet over ophouden; ik wist niet dat trouwen zo leuk zou zijn. Stiekem hebben we enorme heimwee en nu al zin in de reünie. Op naar het volgende feestje!
Terwijl miljoenen voetbalfans reikhalzend kijken naar de prestaties van Oranje, beleeft één moeder het toernooi net iets anders. Voor Marjon de Bruijn draait het niet alleen om winst of verlies, maar vooral om haar zoon Frenkie de Jong, die opnieuw deel uitmaakt van de Nederlandse selectie.
Waar sommige kinderen liever op de achtergrond blijven, lijkt Fender de Mol zich juist helemaal thuis te voelen in de schijnwerpers. Volgens vader Johnny de Mol was al vroeg duidelijk dat zijn jongste zoon geen moeite heeft met aandacht en misschien zelfs wel in de voetsporen van zijn beroemde familie treedt.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Jaimie Vaes richt haar aandacht volledig op zoon Lío, die volgens haar momenteel een prachtige fase doormaakt. Toch blijft er één onderwerp spelen waar regelmatig vragen over komen: het contact tussen Lío en zijn vader, rapper Lil Kleine.
Na jaren samen een leven te hebben opgebouwd, hebben Channah Koerten en Nordin Blessing besloten ieder hun eigen weg te gaan.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]