Eigen beeld
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (11), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
In het kader van goede voornemens wil ik weer wat gezonder gaan eten en meer bewegen. Nu houden al die extra vetlaagjes me best lekker warm in de winter en vooral met de sneeuw van de afgelopen tijd, maar na de winter komt natuurlijk de lente. En helaas verdwijnen die extra vetlaagjes niet als sneeuw voor de zon. We hadden dus bedacht om naar een klim adventure park te gaan met het gezin.
Vraag me niet waarom, maar ik heb een beeld van mijzelf in mijn hoofd dat ik heel sportief en atletisch ben. Uiteraard is daarvoor geen enkel bewijs; wel veel tegenbewijs. Ik heb namelijk niet meer gesport sinds de zwangerschap van de jongste (ze is inmiddels 5), thuis kan ik nauwelijks zonder rustpauze drie trappen achter elkaar op lopen en de meestgestelde vraag van mijn stappenteller app is: “rustige dag?”. Ik kan dus wel concluderen dat ik enorm aan zelfoverschatting lijd.
Al die zelfhulpboeken over visualiseren kunnen ook de prullenbak in. Ik visualiseerde mijzelf namelijk als een sierlijke gazelle die moeiteloos en gracieus over touwladders en boomstammen naar de overkant zou trippelen. Newsflash: zo zag ik er dus niet uit. Ik leek eerder een speenvarken in nood.
Op gegeven moment kwam ik bij een hindernis waarbij je over autobanden, die dwars aan elkaar waren vastgemaakt, naar de overkant moest, waarbij je je maar aan één kant kon vasthouden. De stap ernaar toe was ook best groot en ineens kreeg ik een halve paniekaanval. Ik durfde gewoonweg niet. Een man achter me zei heel droog: “Je zal wel moeten, want je kunt nu niet meer terug.” Oké, bedankt vriend! Erg behulpzaam. Die hoeven ze ook niet te vragen voor een TED talk. De rij werd langer en langer en het platform drukker en drukker. Zoals de “wijze” man zei, moest ik dus wel. Daar ging ik dus toch maar zijwaarts over de autobanden, terwijl ik me met alle macht probeerde vast te houden aan de touwen. Het bleek mij toen ook dat ik absoluut geen spierkracht in mijn armen heb, ondanks het sjouwen van vier dreumesen/peuters in 10 jaar tijd.
Na dit parcours ging ik maar iets minder uitdagends doen: de zipline waaraan je alleen maar hoeft te hangen. Dat was best leuk totdat ik zo hard tegen het stootkussen aan knalde, waardoor ik direct weer terugvloog en ergens midden aan de zipline stil kwam te hangen. Een medewerker met een lange stok schoot me te hulp. Ik moest de stok beet houden en hij sleepte me naar het platform. Niet de walk of shame, maar de stok of shame dus.
Het slotstuk was een ninja stormbaan met de jongste die eindigde met een glijbaan. Het was een overdekte ronde blauwe glijbaan in de vorm van een kurkentrekker, waarbij je dus kennelijk ook een bijpassend blauw oog krijgt. Mijn benen kwamen namelijk direct in de eerste draai vast te zitten, terwijl de rest van mijn lichaam doorschoot. Hierdoor maakte ik een soort halve koprol. Nu was de glijbaan wel ruimer dan een tl-buis, maar absoluut niet ruim genoeg voor een ninja koprol. Ik kwam dus achterstevoren en met een blauw oog de glijbaan af. Volgende keer moet ik toch maar niet de waarschuwing “tot 12 jaar” negeren. Eigen schuld dikke bult heb ik nu aan den lijve ondervonden.
De volgende dag had ik naast mijn blauwe oog ook enorme spierpijn. Ik vind dus lekker op de bank hangen met een dekentje voor de tv toch veiliger. En ach, laat dat dekentje maar zitten. Die extra vetlaagjes houden me wel warm.
Meer columns van Anouk lees je hier.
Vrienden Dick (36) en Rob (36) werden vrijwel tegelijkertijd vader van een tweeling. Dick is vader van twee jongens (6 en 4) en een jongen-meisje tweeling (2). Rob is vader van Jonas (3) en tweeling Mila en Noud (2). Samen schrijven ze een boek over hoe het is om vader te worden van een tweeling. […]
Babygeluk lijkt opnieuw aan te kloppen bij K3.
Zondagochtend deelde de Familie Bal van Huis Vol een foto op Instagram van het gezin samen aan tafel.
We kennen doen allemaal: een tablet op de schoot van je peuter leggen, omdat jij ondertussen het avondeten regelt. Je hoeft echt niet alle schermen de deur uit te gooien.
Even je moeder vragen om op te passen? Oma Moniek doet het met alle liefde, maar haar dochter maakt wel héél vaak gebruik van de gratis oppasoma.
Een vaste oppasdag bij oma klinkt als een droom. Maar soms blijkt zo’n onschuldige woensdagmiddag het begin van een onverwachte Tikkie inclusief familie-akkefietje dat je niet zag aankomen.