Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 1,5) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
FOMO – Fear Of Missing Out, voor de mensen die net onder een steen uit komen gekropen – heb ik eigenlijk nooit last van gehad. Zelfs als tiener niet. Uitgaan is niet bepaald leuk als je een angststoornis hebt, dus daar zat ik niet mee. Ik zat er eerder mee als ik me weer eens had laten overhalen om wel mee te gaan, want dan kwam die angst om de hoek kijken.
Roken, drinken, drugs, ik heb het nooit interessant gevonden. Ik ben een introverte huismus, altijd al geweest, zal het ook altijd blijven, verwacht ik. Inmiddels vind ik dat oké. Dit gebrek aan ervaring met het fenomeen FOMO maakte wel dat het even duurde voordat ik besefte dat er een patroon was ontstaan bij mijn kinderen en activiteiten die zij ondernemen.
Elke keer als zij iets gaan doen waar ik niet bij ben, heb ik namelijk wel degelijk last van FOMO. Het eerste schoolreisje van de oudste? Het is dat ik geen vakantiedagen meer over heb, anders was ik meegegaan. In dit geval ging T mee, en echt, love him, maar de man is zo kort van stof en maakt zo weinig foto’s, ik was er gewoon een beetje pissig van. Zo had ik alsnog helemaal geen beeld van hoe die dag nou eigenlijk was geweest. De oudste zoon lijkt daarin op zijn vader, die komt ook niet veel verder dan: “leuk” als je vraagt hoe zijn dag was. “Wat heb je dan allemaal gedaan?” “Weet ik niet meer.” Wat heb ik dáár nou aan?
De gastouder neemt de jongste ook weleens mee naar een grote speeltuin, waar ik nog nooit geweest ben. Ook FOMO. De oudste die met oma naar een dierentuin gaat, een speelpark, Dinoland… Alles wat hij gaat doen waar hij niet al geweest is met ons, krijg ik FOMO van. En het is niet omdat ik het ze niet een leuk uitje gun, niet omdat ik denk dat ze het minder leuk vinden met anderen dan met mij. Maar juist omdat ik weet dat hij het ge-wel-dig gaat vinden (want zijn oma’s verzinnen altijd echt leuke dingen om met hem te doen) en ik daar dan geen getuige van kan zijn. Zelfs als T een rondje met ze gaat fietsen met de bakfiets, wil ik eigenlijk mee. Het is triest gesteld.
Het liefst zou ik de hele dag door gewoon even als een fly on the wall willen spieken bij wat ze aan het doen zijn. Bij de gastouder, op school, tijdens het spelen, tijdens een uitje. En dat terwijl ik echt fel tegen zo’n horloge ben waarmee je je kind kan stalken, omdat ik vind dat kinderen recht hebben op privacy. Pfff. Het moederschap valt niet mee als je je principes niet wilt verloochenen.
Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van […]
Ze dacht dat ze als moeder inmiddels al heel veel had gezien, maar deze bizarre vondst in de luier van haar zoontje maakte de 41-jarige Mirthe zelfs sprakeloos.
Na een periode waarin het leven voor Greetje Hakvoort niet altijd even soepel liep, lijkt er nu vooral ruimte voor iets veel mooiers: blijdschap in de familie.
Mijn 2-jarige dochter onderhandelt tegenwoordig met mij. Ik vrees dat dit mijn eigen schuld is.
Als kind denk je dat alles wat er bij jou thuis gebeurt, overal zo gaat. Tot je ouder wordt, bij iemand anders over de vloer komt of gaat samenwonen en ineens beseft: huh, dit doen andere mensen helemaal niet?
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.