het_roer_om

Marjorie Olieberg-de Gids (38) belandde twee jaar geleden met hevige uitvalverschijnselen in het ziekenhuis. Het triggerde haar om te leren dealen met haar pestverleden.

‘Daar lag ik in een ziekenhuisbed. Vijfendertig jaar, getrouwd en moeder van een dreumes. Mijn gezicht verlamd, hoge bloeddruk en uitvalsverschijnselen aan de linkerkant van mijn lichaam. Ik was geestelijk zo overbelast dat mijn lichaam ‘stop’ zei. Een absoluut dieptepunt. Schaamte overviel me. Ik moest vertellen waarmee ik geestelijk worstelde zodat ik kon leren loslaten.’

 

Belachelijk maken

‘Mijn eerste herinnering aan de pesters is van toen ik zes was. Ik kreeg een bril, die ik heel mooi vond, en droeg ‘m trots naar school. In de pauze scholden klasgenoten me uit. Ze sloegen de bril van mijn neus en vertrapten ‘m. De dag erna ging het door. Nu werden mijn gemixte afkomst en mijn kroezige haar belachelijk gemaakt. In de jaren die volgden werd ik steeds gepest. Op de middelbare school, zelfs tijdens mijn baan als pedagogisch werker waar ik door collega’s werd buitengesloten.’

 

Niet opvallen

‘Over het pesten durfde ik nooit te praten. Zelfs als volwassen vrouw hield ik vast aan mijn zelfbedachte manier om met het pestgedrag om te gaan: wees maar onzichtbaar. Dan val je niet op en vergeten ze het pesten misschien. Zelfs voor mijn man Patrick verzweeg ik het. Terwijl het gepest worden natuurlijk wel effect op me had. Ik voelde me minderwaardig. Kreeg paniekaanvallen. Agorafobie. Ik durfde bijvoorbeeld niet de deur uit te gaan of me onder mensen te begeven, bang om beoordeeld te worden. Maar in plaats van ermee te dealen of mijzelf uit te spreken, kropte ik het op.’

 

Trigger

‘Alles veranderde toen Patrick en ik een zoon kregen, Rivano. Toen we de diagnose kregen dat hij autisme heeft, brak ik van binnen. Ik dacht aan alle ellende die ik zelf had meegemaakt, gepest worden omdat ik anders was dan de rest. Zijn autisme triggerde die emotie. Heel erg voelde ik een angst voor hém, dat dat prachtige mannetje ook gepest zou worden omdat hij anders was. De gedachte werd me teveel, waardoor ik als 35-jarige met hevige burn-out symptomen in het ziekenhuis belandde.’

 

Lees ook
KIND: 'Basisschoolleerlingen schelden op steeds jongere leeftijd'

 

Knop om

‘Toen de artsen me vertelden dat ik lichamelijk niets mankeerde, wist ik: de knop moet om. Die dag nog vertelde ik mijn man, mijn ouders, broer en zus over mijn grote pestverleden. Hoe eenzaam ik me had gevoeld en hoe Rivano’s autisme die gevoelens van angst aanwakkerde. Ik vroeg hen me te helpen bij het verwerken hiervan. Patrick zei: ‘Je staat er nooit meer alleen voor’.

 

'Powervrouw, ik?'

‘Een jaar lang ging ik twee keer per week naar therapie. Om te leren loslaten. Om te leren dat ik er mag zijn. Ik plaatste een filmpje op Facebook over hoe gepest worden mijn leven beheerste. Het filmpje werd meer dan twaalfduizend keer bekeken, eronder verschenen lieve reacties van mensen die me ‘powervrouw’ noemden. Hè, ik een powervrouw? Mijn therapeut vond dat ik mijn verhaal out in the open moest doen. Als tiener hield ik van schrijven, maar het was iets wat ik nooit durfde door te zetten. Ik zou er teveel mee opvallen. Nu schreef ik een manuscript over wat het pesten met me gedaan had maar ook hoe ik het heft in eigen handen nam door mijn gevoelens aan te pakken.’

 

Heel mooi

‘Inmiddels ligt er een gepubliceerd boek van mijn hand en geef ik lezingen over mijn boek. Ik ben niet meer in loondienst, maar geef een oudertraining, Wij en Autisme, waarin ik ouders die net de diagnose hebben gekregen dat hun kind autisme heeft, handvatten aanreik over wat autisme kan betekenen voor het gezin, hoe ze ermee om kunnen gaan. Uit mijn pestverleden en die vreselijke ziekenhuisopname van toen is iets heel moois voortgekomen. Ik heb geleerd dat het niet uitmaakt wat je hebt meegemaakt. Als je maar in jezelf gelooft, hoeft niets je te beperken in wat je wilt bereiken.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

BN'er-moeders op Instagram

Van Vaderdag tot aan kroelen met een kip: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Voor alle vaders

 

Lief

 

Ik kon niet kiezen, dus werden het er drie... 💙 #goodmorning #friday #playtime #earlymorning #babyotis

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op

 

Gezinsuitbreiding

 

Eerste kennismaking van Gioia en Capo! 🐾🐾 @amalia_samipersad

Een bericht gedeeld door MoniQue Noël (@moniquenoell) op

 

Deze kan zo ingelijst worden

 

Lekker uitwaaien

 

Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 

Mooie woorden

 

Het is vandaag vaderdag. Ik heb lang getwijfeld dit te schrijven. Maar dit is mijn persoonlijke pagina en ik zie de hele dag prachtige foto’s voorbij komen van vaders. Dus ik stel me kwetsbaarder op dan ooit. Dit is een normale terug komende dag voor velen. Door deze dag voel ik me wel altijd anders. Ik zie mijn vader al bijna 20 jaar niet meer. De situatie is gelopen zoals ie is gelopen en ik heb er in principe vrede mee. Maar ik geloof er heilig in dat een kind moet zien waar hij of zij vandaan komt via iemand die een vader en moederrol heeft. Een kind moet zich kunnen spiegelen aan twee verschillende meningen, zienswijzes. De zaal in kijken bij een eindtoneelstuk en twee trotse blikken zien. Bedenk maar eens wat je wel met je moeder deed en niet met je vader. Ze vormen je beide op een andere manier. Ik heb gelukkig een sterke moeder die me het gevoel heeft gegeven er 200% voor me te zijn. Toch merk ik dat mijn keuzes en zelfvertrouwen minder sterk zijn dan vrienden die beiden ouders hadden. We leven in een tijd waar scheiden schering en inslag is. Ik weet dat het soms moeilijk is om het te laten werken tussen ex-partners maar als ouder moet je je altijd volledig inzetten om de schade voor de kids te beperken. Het gaat niet om ons de ouders maar het kind. Ik ben trots op het feit dat mijn kids worden geliefd door hun ouders en stiefouders ondanks dat het niet altijd makkelijk is. Dus vandaag hef ik het glas voor iedereen die zijn verantwoording neemt voor kinderen door er voor ze zijn, ze het gevoel te geven dat ze het waard zijn. Voor de vaders, alleenstaande moeders, stiefvaders, pleegouders en iedereen die zorgt. Lets nourish the future😘

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

Lekker kroelen

 

Kroelkip

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op

 

Papa is er altijd om je te vangen

 

Fijne vaderdag liefste!!! #vaderdag #SammyRose #JackieRey

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op

 

Assepoester

 

Assepoester 👠 #lief #takecare

Een bericht gedeeld door S O P H I E (de Buisonjé) (@sophiedbuisonje) op

 

Hoe verzin je het

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

bruiloften zonder kinderen
Beeld: Unsplash

Moeder Amber Leventry en haar vrouw zijn uitgenodigd op een bruiloft. Die verboden is voor kinderen. En ze kunnen niet wachten.

Kijk, dat twee van hun beste vriendinnen met elkaar gaan trouwen is al een feest op zich, schrijft ze op ScaryMommy. Maar een feest met overnachting, anderhalf uur verwijderd van huis, waar haar dochter nadrukkelijk niet welkom is: ‘Serieus, dat is bijna nog mooier dan een homohuwelijk’, aldus Amber. Want wie doft zich nou helemaal op voor een knalfeest waarop je ook je eigen huwelijk een beetje herbeleeft, om zich vervolgens druk te maken of de kinderen niet door de speeches heen huilen?

 

Hun dag, jouw stoorzender

Toch voelen veel mensen zich gepikeerd wanneer kinderen niet welkom zijn op een bruiloft, constateert ze. En daar snapt ze niks van. ‘Hallo, jíj bent de uitverkorene op de genodigdenlijst, ze spenderen geld en drank en eten aan je. Oké, je moet er misschien wat voor reizen en een cadeautje kopen, maar wanneer iemand je uitnodigt op de belangrijkste dag van haar leven, dan is dat gewoon een eer.’ Dus waarom zou het resultaat van jouw huwelijk – je kind, dus – onderdeel (of in het ergste geval: stoorzender) moeten zijn van die ene, speciale dag van jouw vrienden?’ Laat het bruidspaar in vredesnaam nog even genieten van de kinderloosheid, voordat ze zich in luiers en slapeloze nachten storten, vindt ze.

Amber heeft ook genoeg bruiloften meegemaakt mét kinderen, inclusief haar eigen. ‘Maar ons kind zat nog in de buik van mijn vrouw, en bleef dus tenminste stil toen we onze geloften aflegden.’

 

Lees ook:
‘Doe me een lol en laat je kind thuis tijdens bruiloften’ >

 

‘Sorry, geen oppas’

Naast een avond onbezorgd feesten zonder je even moeder of vader te voelen, hebben kindvrije bruiloften nog een ander groot voordeel, vindt Amber: ‘Ze bieden hét excuus om niet te gaan.’ Wanneer het de trouwerij is van die ene collega met wie je echt geen privécontact hoeft, bijvoorbeeld. Of het zo’n extravagant feest is, dat je al blut bent wanneer je maar naar de uitnodiging kijkt. ‘Zeg simpelweg: “Sorry, geen oppas”, en de hele boel is getackeld’, aldus Amber.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >