het roer om perstverleden
Beeld: Shutterstock

Marjorie Olieberg-de Gids (38) belandde twee jaar geleden met hevige uitvalverschijnselen in het ziekenhuis. Het triggerde haar om te leren dealen met haar pestverleden.

‘Daar lag ik in een ziekenhuisbed. Vijfendertig jaar, getrouwd en moeder van een dreumes. Mijn gezicht verlamd, hoge bloeddruk en uitvalsverschijnselen aan de linkerkant van mijn lichaam. Ik was geestelijk zo overbelast dat mijn lichaam ‘stop’ zei. Een absoluut dieptepunt. Schaamte overviel me. Ik moest vertellen waarmee ik geestelijk worstelde zodat ik kon leren loslaten.’

More content below the advertising

 

Belachelijk maken

‘Mijn eerste herinnering aan de pesters is van toen ik zes was. Ik kreeg een bril, die ik heel mooi vond, en droeg ‘m trots naar school. In de pauze scholden klasgenoten me uit. Ze sloegen de bril van mijn neus en vertrapten ‘m. De dag erna ging het door. Nu werden mijn gemixte afkomst en mijn kroezige haar belachelijk gemaakt. In de jaren die volgden werd ik steeds gepest. Op de middelbare school, zelfs tijdens mijn baan als pedagogisch werker waar ik door collega’s werd buitengesloten.’

 

Niet opvallen

‘Over het pesten durfde ik nooit te praten. Zelfs als volwassen vrouw hield ik vast aan mijn zelfbedachte manier om met het pestgedrag om te gaan: wees maar onzichtbaar. Dan val je niet op en vergeten ze het pesten misschien. Zelfs voor mijn man Patrick verzweeg ik het. Terwijl het gepest worden natuurlijk wel effect op me had. Ik voelde me minderwaardig. Kreeg paniekaanvallen. Agorafobie. Ik durfde bijvoorbeeld niet de deur uit te gaan of me onder mensen te begeven, bang om beoordeeld te worden. Maar in plaats van ermee te dealen of mijzelf uit te spreken, kropte ik het op.’

 

Trigger

‘Alles veranderde toen Patrick en ik een zoon kregen, Rivano. Toen we de diagnose kregen dat hij autisme heeft, brak ik van binnen. Ik dacht aan alle ellende die ik zelf had meegemaakt, gepest worden omdat ik anders was dan de rest. Zijn autisme triggerde die emotie. Heel erg voelde ik een angst voor hém, dat dat prachtige mannetje ook gepest zou worden omdat hij anders was. De gedachte werd me teveel, waardoor ik als 35-jarige met hevige burn-out symptomen in het ziekenhuis belandde.’

 

Lees ook
KIND: 'Basisschoolleerlingen schelden op steeds jongere leeftijd' >

 

Knop om

‘Toen de artsen me vertelden dat ik lichamelijk niets mankeerde, wist ik: de knop moet om. Die dag nog vertelde ik mijn man, mijn ouders, broer en zus over mijn grote pestverleden. Hoe eenzaam ik me had gevoeld en hoe Rivano’s autisme die gevoelens van angst aanwakkerde. Ik vroeg hen me te helpen bij het verwerken hiervan. Patrick zei: ‘Je staat er nooit meer alleen voor’.

 

'Powervrouw, ik?'

‘Een jaar lang ging ik twee keer per week naar therapie. Om te leren loslaten. Om te leren dat ik er mag zijn. Ik plaatste een filmpje op Facebook over hoe gepest worden mijn leven beheerste. Het filmpje werd meer dan twaalfduizend keer bekeken, eronder verschenen lieve reacties van mensen die me ‘powervrouw’ noemden. Hè, ik een powervrouw? Mijn therapeut vond dat ik mijn verhaal out in the open moest doen. Als tiener hield ik van schrijven, maar het was iets wat ik nooit durfde door te zetten. Ik zou er teveel mee opvallen. Nu schreef ik een manuscript over wat het pesten met me gedaan had maar ook hoe ik het heft in eigen handen nam door mijn gevoelens aan te pakken.’

 

Heel mooi

‘Inmiddels ligt er een gepubliceerd boek van mijn hand en geef ik lezingen over mijn boek. Ik ben niet meer in loondienst, maar geef een oudertraining, Wij en Autisme, waarin ik ouders die net de diagnose hebben gekregen dat hun kind autisme heeft, handvatten aanreik over wat autisme kan betekenen voor het gezin, hoe ze ermee om kunnen gaan. Uit mijn pestverleden en die vreselijke ziekenhuisopname van toen is iets heel moois voortgekomen. Ik heb geleerd dat het niet uitmaakt wat je hebt meegemaakt. Als je maar in jezelf gelooft, hoeft niets je te beperken in wat je wilt bereiken.’
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >