het roer om

Marjorie Olieberg-de Gids (38) belandde twee jaar geleden met hevige uitvalverschijnselen in het ziekenhuis. Het triggerde haar om te leren dealen met haar pestverleden.

‘Daar lag ik in een ziekenhuisbed. Vijfendertig jaar, getrouwd en moeder van een dreumes. Mijn gezicht verlamd, hoge bloeddruk en uitvalsverschijnselen aan de linkerkant van mijn lichaam. Ik was geestelijk zo overbelast dat mijn lichaam ‘stop’ zei. Een absoluut dieptepunt. Schaamte overviel me. Ik moest vertellen waarmee ik geestelijk worstelde zodat ik kon leren loslaten.’

 

Belachelijk maken

‘Mijn eerste herinnering aan de pesters is van toen ik zes was. Ik kreeg een bril, die ik heel mooi vond, en droeg ‘m trots naar school. In de pauze scholden klasgenoten me uit. Ze sloegen de bril van mijn neus en vertrapten ‘m. De dag erna ging het door. Nu werden mijn gemixte afkomst en mijn kroezige haar belachelijk gemaakt. In de jaren die volgden werd ik steeds gepest. Op de middelbare school, zelfs tijdens mijn baan als pedagogisch werker waar ik door collega’s werd buitengesloten.’

 

Niet opvallen

‘Over het pesten durfde ik nooit te praten. Zelfs als volwassen vrouw hield ik vast aan mijn zelfbedachte manier om met het pestgedrag om te gaan: wees maar onzichtbaar. Dan val je niet op en vergeten ze het pesten misschien. Zelfs voor mijn man Patrick verzweeg ik het. Terwijl het gepest worden natuurlijk wel effect op me had. Ik voelde me minderwaardig. Kreeg paniekaanvallen. Agorafobie. Ik durfde bijvoorbeeld niet de deur uit te gaan of me onder mensen te begeven, bang om beoordeeld te worden. Maar in plaats van ermee te dealen of mijzelf uit te spreken, kropte ik het op.’

 

Trigger

‘Alles veranderde toen Patrick en ik een zoon kregen, Rivano. Toen we de diagnose kregen dat hij autisme heeft, brak ik van binnen. Ik dacht aan alle ellende die ik zelf had meegemaakt, gepest worden omdat ik anders was dan de rest. Zijn autisme triggerde die emotie. Heel erg voelde ik een angst voor hém, dat dat prachtige mannetje ook gepest zou worden omdat hij anders was. De gedachte werd me teveel, waardoor ik als 35-jarige met hevige burn-out symptomen in het ziekenhuis belandde.’

 

Lees ook
KIND: 'Basisschoolleerlingen schelden op steeds jongere leeftijd' >

 

Knop om

‘Toen de artsen me vertelden dat ik lichamelijk niets mankeerde, wist ik: de knop moet om. Die dag nog vertelde ik mijn man, mijn ouders, broer en zus over mijn grote pestverleden. Hoe eenzaam ik me had gevoeld en hoe Rivano’s autisme die gevoelens van angst aanwakkerde. Ik vroeg hen me te helpen bij het verwerken hiervan. Patrick zei: ‘Je staat er nooit meer alleen voor’.

 

'Powervrouw, ik?'

‘Een jaar lang ging ik twee keer per week naar therapie. Om te leren loslaten. Om te leren dat ik er mag zijn. Ik plaatste een filmpje op Facebook over hoe gepest worden mijn leven beheerste. Het filmpje werd meer dan twaalfduizend keer bekeken, eronder verschenen lieve reacties van mensen die me ‘powervrouw’ noemden. Hè, ik een powervrouw? Mijn therapeut vond dat ik mijn verhaal out in the open moest doen. Als tiener hield ik van schrijven, maar het was iets wat ik nooit durfde door te zetten. Ik zou er teveel mee opvallen. Nu schreef ik een manuscript over wat het pesten met me gedaan had maar ook hoe ik het heft in eigen handen nam door mijn gevoelens aan te pakken.’

 

Heel mooi

‘Inmiddels ligt er een gepubliceerd boek van mijn hand en geef ik lezingen over mijn boek. Ik ben niet meer in loondienst, maar geef een oudertraining, Wij en Autisme, waarin ik ouders die net de diagnose hebben gekregen dat hun kind autisme heeft, handvatten aanreik over wat autisme kan betekenen voor het gezin, hoe ze ermee om kunnen gaan. Uit mijn pestverleden en die vreselijke ziekenhuisopname van toen is iets heel moois voortgekomen. Ik heb geleerd dat het niet uitmaakt wat je hebt meegemaakt. Als je maar in jezelf gelooft, hoeft niets je te beperken in wat je wilt bereiken.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

moeder-heerlijk-telefoon-kwijt

Op het moment dat de telefoon van blogger Emily Hollenbeck in het water viel, kreeg ze zowat een paniekaanval. Maar nu ze al vijf dagen zonder zit, vindt ze het eigenlijk wel lekker.

Op Scary Mommy vertelt ze waarom.

 

1. Ik sta niet meer constant 'aan'

Ik had geen idee hoeveel stress 'aan staan' veroorzaakt. Met mijn telefoon in de buurt was er altijd nog wel een mail die ik kon beantwoorden of iets wat ik kon googelen. Nu ik die opties niet meer hebt, voelt het als een soort pauze van m'n overbelaste brein.

 

2. Ik had het niet druk, ik was gewoon afgeleid

Door onnozele Facebookpagina's, bijvoorbeeld. Waar je maar doorheen kunt blijven scrollen.

 

3. Ik moet mensen bewust opzoeken

Met mijn telefoon appte ik nog weleens last minute naar vrienden: 'Hé, wij zijn nu hier, dus als je in de buurt bent...', maar nu moet ik bewust met iemand afspreken. En eigenlijk is dat heel fijn: ik weet precies waar ik aan toe ben.

 

Lees ook
Melinda Gates waarschuwt: 'Geef kinderen niet te snel een smartphone' >

 

4. Het werk wordt nog steeds gedaan

Want zo erg is het niet als je een collega niet dezelfde minuut nog terugmailt.

 

5. Het spel met mijn kinderen wordt niet onderbroken

Met mijn telefoon in de buurt voelde ik me gedwongen om een oneindige to-do-lijst af te vinken. Kunnen spelen met mijn kinderen zonder zo'n lijst in mijn hoofd, voelt bevrijdend. 

 

6. Het voelt als een vakantie

Want ik móet mijn werk nu wel 'uitschakelen' op bepaalde momenten. 

 

Ogen geopend

Hiermee wil Emily overigens niet zeggen dat ze nooit meer een mobiel aanschaft, die luxe heeft ze door haar werk niet, maar het heeft wél haar ogen geopend. 'Ik hoop dat ik mijn telefoon voortaan vaker links laat liggen en minder geestdodend doorspit.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
BN'er-moeders op Instagram

Van zwangerschapsverlof tot het huis schoonmaken: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Samen verkennen


Even offline


Om van te smelten

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Lekker Mokkel van je moeder🐯 . . . #babygirl #beauty #daughter #love #babystyle #evesleep #Maliya

Een bericht gedeeld door Sharon Doorson 🦁 (@sharondoorson) op


Mooie foto

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

❤️

Een bericht gedeeld door Airen Mylene (@airenmylene) op

 

Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >


Mama moet even lekker gek doen


En waarom ook niet...

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

👌🏻 #waariswally

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op


Samen naar de nagels


Een schat vinden

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Goedemorgen uit Maastricht op deze zonnige maandag! Het was lastig om gisteravond van huis te vertrekken. Ik moet altijd met een dikke koffer (never travel light) de auto in en 4 mooie mensen achterlaten om naar de set te gaan voor een paar dagen. Mijn jongste dochtertje zei: “Ik hoop dat ik een schat vind. Dan hebben we genoeg geld voor altijd zodat jij nooit meer moet gaan werken!” Even leek het een topoplossing, maar toen heb ik haar toch snel uitgelegd dat ik het óók gewoon heel erg leuk vind wat ik doe. Dat ik steeds nieuwe mensen ontmoet en dat ik zo blij word van acteren. En dat het heel bijzonder is als je mag en kunt doen wat je graag doet. Ze begreep het. En hoopt nu op een eigen manege met 30 paarden voor haar zus. Want, ook al zal dat veel werk zijn en best duur, Bloem zal er zeker heel erg blij van worden. #zoiets #blij #offers #itsallaboutthebalance

Een bericht gedeeld door Angela Schijf (@angelaschijfofficial) op

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >