het roer om perstverleden
Beeld: Shutterstock

Marjorie Olieberg-de Gids (38) belandde twee jaar geleden met hevige uitvalverschijnselen in het ziekenhuis. Het triggerde haar om te leren dealen met haar pestverleden.

‘Daar lag ik in een ziekenhuisbed. Vijfendertig jaar, getrouwd en moeder van een dreumes. Mijn gezicht verlamd, hoge bloeddruk en uitvalsverschijnselen aan de linkerkant van mijn lichaam. Ik was geestelijk zo overbelast dat mijn lichaam ‘stop’ zei. Een absoluut dieptepunt. Schaamte overviel me. Ik moest vertellen waarmee ik geestelijk worstelde zodat ik kon leren loslaten.’

More content below the advertising

 

Belachelijk maken

‘Mijn eerste herinnering aan de pesters is van toen ik zes was. Ik kreeg een bril, die ik heel mooi vond, en droeg ‘m trots naar school. In de pauze scholden klasgenoten me uit. Ze sloegen de bril van mijn neus en vertrapten ‘m. De dag erna ging het door. Nu werden mijn gemixte afkomst en mijn kroezige haar belachelijk gemaakt. In de jaren die volgden werd ik steeds gepest. Op de middelbare school, zelfs tijdens mijn baan als pedagogisch werker waar ik door collega’s werd buitengesloten.’

 

Niet opvallen

‘Over het pesten durfde ik nooit te praten. Zelfs als volwassen vrouw hield ik vast aan mijn zelfbedachte manier om met het pestgedrag om te gaan: wees maar onzichtbaar. Dan val je niet op en vergeten ze het pesten misschien. Zelfs voor mijn man Patrick verzweeg ik het. Terwijl het gepest worden natuurlijk wel effect op me had. Ik voelde me minderwaardig. Kreeg paniekaanvallen. Agorafobie. Ik durfde bijvoorbeeld niet de deur uit te gaan of me onder mensen te begeven, bang om beoordeeld te worden. Maar in plaats van ermee te dealen of mijzelf uit te spreken, kropte ik het op.’

 

Trigger

‘Alles veranderde toen Patrick en ik een zoon kregen, Rivano. Toen we de diagnose kregen dat hij autisme heeft, brak ik van binnen. Ik dacht aan alle ellende die ik zelf had meegemaakt, gepest worden omdat ik anders was dan de rest. Zijn autisme triggerde die emotie. Heel erg voelde ik een angst voor hém, dat dat prachtige mannetje ook gepest zou worden omdat hij anders was. De gedachte werd me teveel, waardoor ik als 35-jarige met hevige burn-out symptomen in het ziekenhuis belandde.’

 

Lees ook
KIND: 'Basisschoolleerlingen schelden op steeds jongere leeftijd' >

 

Knop om

‘Toen de artsen me vertelden dat ik lichamelijk niets mankeerde, wist ik: de knop moet om. Die dag nog vertelde ik mijn man, mijn ouders, broer en zus over mijn grote pestverleden. Hoe eenzaam ik me had gevoeld en hoe Rivano’s autisme die gevoelens van angst aanwakkerde. Ik vroeg hen me te helpen bij het verwerken hiervan. Patrick zei: ‘Je staat er nooit meer alleen voor’.

 

'Powervrouw, ik?'

‘Een jaar lang ging ik twee keer per week naar therapie. Om te leren loslaten. Om te leren dat ik er mag zijn. Ik plaatste een filmpje op Facebook over hoe gepest worden mijn leven beheerste. Het filmpje werd meer dan twaalfduizend keer bekeken, eronder verschenen lieve reacties van mensen die me ‘powervrouw’ noemden. Hè, ik een powervrouw? Mijn therapeut vond dat ik mijn verhaal out in the open moest doen. Als tiener hield ik van schrijven, maar het was iets wat ik nooit durfde door te zetten. Ik zou er teveel mee opvallen. Nu schreef ik een manuscript over wat het pesten met me gedaan had maar ook hoe ik het heft in eigen handen nam door mijn gevoelens aan te pakken.’

 

Heel mooi

‘Inmiddels ligt er een gepubliceerd boek van mijn hand en geef ik lezingen over mijn boek. Ik ben niet meer in loondienst, maar geef een oudertraining, Wij en Autisme, waarin ik ouders die net de diagnose hebben gekregen dat hun kind autisme heeft, handvatten aanreik over wat autisme kan betekenen voor het gezin, hoe ze ermee om kunnen gaan. Uit mijn pestverleden en die vreselijke ziekenhuisopname van toen is iets heel moois voortgekomen. Ik heb geleerd dat het niet uitmaakt wat je hebt meegemaakt. Als je maar in jezelf gelooft, hoeft niets je te beperken in wat je wilt bereiken.’
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

amper bevallen weer zwanger
Beeld: Shutterstock

Een verrassing of een bewuste poging om snel uit de luiers te zijn; deze vrouwen werden na hun bevalling binnen een half jaar weer zwanger.

‘Zwanger zijn met een baby thuis is heel andere koek’

Anna (31), single moeder van Joy (3) en Sterre (2): “Ik wilde eigenlijk al moeder worden toen ik tweeëntwintig was. Ik kwam de vader van mijn kinderen alleen pas tegen op mijn zesentwintigste. We waren ruim een jaar samen toen ik, heel bewust, zwanger raakte van Joy. Mijn zwangerschap, de bevalling, de kraamtijd; ze gingen van een leien dakje. Ik was geboren voor het moederschap, vond ik, dus kozen we al na drie maanden heel bewust voor een tweede kindje. Het leek me ideaal: hoe sneller je je kinderen krijgt, hoe sneller je ook door de pittigste, jongste jaren heen bent, dacht ik. Het was meteen raak. Meiden van zwangerschapsyoga wisten niet wat ze hoorden: was ik überhaupt al ongesteld dan? Maar dat werkte bij mij allemaal meteen de maand na de bevalling al.

More content below the advertising

Joy en Sterre schelen iets meer dan een jaar. Ik heb nooit spijt gehad van die beslissing, al herstelde ik na de bevalling van Sterre stukken langzamer dan na Joy. Ik heb nog steeds het gevoel dat mijn rug en bekkenbodem moeten aansterken. En zwanger zijn met een baby in huis, is echt heel andere koek dan wanneer je nog alleen bent met je partner. Ik was geslóópt. Toen Sterre vier maanden was, had mijn vriend een ander. Ik ben dus blij dat we zo snel voor een tweede zijn gegaan; nu heeft Joy tenminste een zusje van dezelfde vader.”
 

‘Borstvoeding geven is geen anticonceptie’

Jacobien (36), getrouwd met Jacques en moeder van Annerieke (4) en Samuël (3): “Natuurlijk wist ik wel dat borstvoeding geven geen voorbehoedsmiddel is. Dat je nooit weet wanneer je eerste eisprong na de bevalling is en dus vruchtbaar bent voordat je het door hebt. Maar ik was nog maar vijf maanden geleden bevallen, ik voedde zeker tien keer per dag, zo’n vaart zou het heus niet lopen, dacht ik. Bovendien: Jacques en ik vreeën amper. Maar één keer is genoeg om zwanger te raken.

Het had drie jaar geduurd voordat ik zwanger raakte van Annerieke. Ik ovuleerde heel onregelmatig en werd vaak maandenlang niet ongesteld. Dus toen ik zeven maanden na mijn bevalling nog niet ongesteld was, dacht ik daar niks van; hartstikke normaal, beaamde de huisarts. Maar mijn lichaam voelde anders en Annerieke leek mijn melk niet meer lekker te vinden. Misschien gewoon een sprongetje, dacht ik, en dat gekke gevoel hoorde vast bij het ontzwangeren. Tot ik, zonder er echt bij na te denken, op een middag toch maar over een overgebleven zwangerschapstest uit het badkamerkastje plaste. Ik bleek hartstikke zwanger.

De schok duurde precies een minuut en toen schreeuwde ik het uit van blijdschap. Jacques kwam meteen naar huis. Spontaan zwanger, zonder jarenlang maandelijkse teleurstellingen dat het weer niet was gelukt. We waren zo gelukkig!

Het is pittig, een leeftijdsverschil van slechts veertien maanden tussen mijn kinderen. Ze zaten tegelijk in de luiers, ik had een duo-wandelwagen nodig, er was er altijd wel eentje bezig met tanden krijgen, leren lopen, alles in de mond stoppen. Maar als ik kijk hoe leuk ze samen spelen, omdat ze qua ontwikkeling ook dicht op elkaar zitten, kan ik me geen groter geluk bedenken.”
 

Lees ook
Moeder over haar tweede kind: 'Jij bent geen 'toevoeging', maar het deel dat ontbrak' >
 

‘We hadden niet verwacht dat het zó snel zou lukken’

Monique (30), woont samen met Gerard, is moeder van Puck (10 maanden) en 6 maanden zwanger van haar tweede kind: “Vier maanden was Puck, toen ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen hield. Ik wist dat het kon gebeuren, ik gebruikte geen anticonceptie. ‘Als het komt, dan komt het’, zeiden Gerard en ik tegen elkaar. We zaten nu toch in het babygebeuren, dan konden we er net zo goed vol in duiken. Maar geen van ons had verwacht dat het zó snel zou gebeuren. Ik merkte het doordat kolven niet meer lukte, en Puck ook steeds minder voldaan leek na een voeding. Gelukkig was ze net begonnen aan haar eerste hapjes.

Wat ik jammer vind, is dat Puck nog te jong is om iets te begrijpen van mijn zwangerschap, en het feit dat ze een zus wordt. En krijgt, trouwens: het is weer een meisje. Maar ik verheug me nu al op twee giechelende meiden in huis, die door hun dertien maanden leeftijdsverschil hopelijk de beste vriendinnen worden. Al realiseer ik me dat ze waarschijnlijk dus óók tegelijkertijd gaan puberen.”
 

‘We kregen nog kraamvisite toen ik alweer zwanger bleek’

Simla (28), getrouwd met Rakish en moeder van Liam (1) en Rodney (bijna 1): “Mijn zus vroeg zich vooral af hoe ik zo snel na mijn bevalling alweer aan seks kon denken, toen ik drieënhalve maand na mijn bevalling vertelde dat ik vermoedde dat ik weer zwanger was. Ik dacht alleen maar: hoe gaan we al die luiers betalen? Rodney was niet helemaal de planning. Natuurlijk had de verloskundige wel verteld dat je gewoon weer zwanger kunt raken na je bevalling. Maar ik dacht gewoon niet dat het zou gebeuren.

We kregen nog kraamvisite voor Liam, toen ik de potten van Moeders voor Moeders alweer in het toilet had staan. Echt blij was ik niet; hoe moest ik dit in hemelsnaam voor elkaar boksen, twee baby’s? Maar toen ik de twintigwekenecho zag, was ik verkocht. Rakish was meteen al blij, voor hem waren mijn snelle zwangerschappen een toonbeeld van zijn mannelijkheid. En alsof het zo moest zijn: Rodney is een droombaby, heel anders dan Liam, die tot hij één was veel huilde. Stiekem denken Rakish en ik over een derde. Over een jaar. Drie baby’s in twee jaar is me net iets teveel van het goede.”

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

zwanger-worden-stoppen-met-de-pil

Stoppen met de pil is vaak de eerste stap die je neemt als je zwanger wilt worden. Maar hoe kan je 'ontpillen' het beste aanpakken? Wat gebeurt er vervolgens met je lijf? Én, misschien wel het belangrijkste: hoe snel ben je vruchtbaar?

Wij beantwoorden de meest gestelde vragen.

More content below the advertising

 

Wat gebeurt er met je lichaam als je stopt?

Door de kunstmatige hormonen in de pil vindt er geen eisprong en (nagenoeg) geen opbouw van het baarmoederslijmvlies plaats, wat normaal wel zou gebeuren zodat een bevruchte eicel zich kan nestelen. Ook wordt het slijmvlies in de baarmoeder minder toegankelijk voor de spermacellen. Op deze drie manieren probeert de pil te zorgen dat je niet zwanger wordt.

Vanaf het moment dat je stopt met de pil, krijgt je lichaam geen kunstmatige hormonen meer binnen waardoor je hormoonhuishouding verandert: langzaam kom je natuurlijke cyclus weer op gang. Al duurt dat bij de een wat langer dan bij de ander - waar de een binnen vier weken alweer ongesteld is, kan daar bij een ander wel een jaar overheen gaan.

 

Lees ook
Menstruatiekwaaltjes: zo kun je ze verzachten >

 

Wanneer kun je stoppen met de pil?

Op elk moment, maar toch is het advies om de strip af te maken. Pas op de dag dat je aan een nieuwe strip zou beginnen, maakt je lijf zich op om de natuurlijke cyclus over te nemen.

 

Wat zijn de (mogelijke) bijwerkingen?

Door het stoppen met de pil wordt je hormoonhuishouding even op z'n kop gegooid en dat kan - hoeft niet - zorgen voor bijwerkingen. Voorbeelden hiervan zijn: 

  • Hoofdpijn
  • Buikpijn
  • Misselijkheid
  • Puistjes
  • Veranderingen in het gewicht
  • Pijnlijke borsten
  • Stemmingswisselingen
  • Onregelmatige menstruatie

 

Vanaf wanneer ben je vruchtbaar? 

Zodra je stopt met de pil ben je niet meer beschermd tegen een zwangerschap. Vanaf die eerste ‘echte’ ongesteldheid zou er dus ook een eisprong moeten zijn en kun je in principe zwanger raken. Wel goed om te weten: zeker na langdurig pilgebruik is je systeem een beetje in de war en kan het een tijdje duren voordat je lijf alles weer op de rit heeft. Maak je je zorgen of ben je na een paar maanden nog niet ongesteld? Ga dan even langs bij je huisarts.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >