oud en nieuw drama verhuizing Sydney
Beeld: Shutterstock

Oud en nieuw is niet voor iedereen een feest. Bijvoorbeeld als je net bent gescheiden of naar een ver buitenland verhuisd. “Ik miste zelfs de flauwe spelshows op tv.”

Suze (39), getrouwd, moeder van Lotte (3) en Teun (2): “Het avontuur lonkte enorm. Ik wist ook dat buitenlandse stationeringen mogelijk waren bij het werk dat mijn man doet voor een internationaal bedrijf. Het expatleven schrikte me niet af. Een kwestie van spullen inpakken en weer uitpakken, dacht ik. Ik zou ons interieur verplaatsen naar een ander land, daar leuke dingen ondernemen en we zouden gewoon weer nieuwe vrienden maken. Zeker met kleine kinderen doe je zo contacten op.
 

More content below the advertising

Verhuizing naar Sydney

Maar voor iemand die nooit verder was gevlogen dan naar de Canarische eilanden, is een verhuizing naar Sydney een aardschok, weet ik nu. En hoe aardig Australiërs ook zijn en hoe hartelijk het welkom door andere expatfamilies, het kostte toch bijna een jaar om mijn draai te vinden. Voordat ik een sociaal leven had opgebouwd, maar ook voordat ik wist waar ik een biologische supermarkt kon vinden, een goede tandarts en geschikte kinderopvang.

De eerste weken down under ging ik bijna kapot van de heimwee. We kwamen aan in november: hier eind lente, begin zomer. Op zich fijn dat we meteen onze winterjassen konden opbergen en lekker buiten konden zitten. Maar feestdagen als kerst en oud & nieuw beleef je daardoor totaal anders. Dat viel tegen, want ik ben een echt familiemens en dol op de donkere dagen. Nou, die waren er dus niet.
 

Lees ook
Portretten: Ik vertrok… en kwam weer terug >

 

Barbecueën op Eerste Kerstdag

Eerste kerstdag zaten we te barbecueën met een collega van Mark. Het was idioot om daar ‘I’m dreaming of a white Christmas’ bij te draaien. Maar vooral dat eerste oudjaar was afschuwelijk. Toen Mark en ik met onze sparkling shiraz klaarzaten om met de familie te proosten via Skype, was het bij hen nog middag. Ik zag mijn vader en moeder druk bezig met het beslag voor de traditionele appelflappen en oliebollen en moest acuut huilen.

En toen het bij hen twaalf uur was, zaten wij net aan de ontbijttafel en was mijn nieuwjaarsgevoel al flink gezakt. Bij elk van de 24 appjes van familieleden en vrienden met juichende nieuwjaarswensen, moest ik meer tranen wegslikken. Ik voelde me eenzaam, zo zonder mijn ouders en broers. Ik miste de Top 2000 en zelfs de flauwe spelshows op tv. Op dat moment kon ons buitenlandse avontuur me gestolen worden.”
 

Dit artikel is deel van een interviewserie in het Kek Mama 13-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Slaan, duwen, trekken: kinderen doen het bijna dagelijks. Volgens moeder en blogger Acacia Blixen is het heel belangrijk dat een kind 'sorry' leert te zeggen tegen een ander. 'Ouders moeten daarin het goede voorbeeld geven.'

Buiten spelen

De kinderen van Acacia gaan niet naar school, omdat ze er voor kiest ze thuisonderwijs te geven. Haar kinderen spelen regelmatig met vriendjes die ook niet naar school gaan. ‘We zijn een groepje gestart met kinderen van allerlei leeftijden die samen buiten konden spelen, onder toezicht van een ouder. Ik heb toen één ding aangegeven: dat slaan en duwen niet getolereerd wordt en dat als een kind een ander kind pijn doet, hij zijn verontschuldigingen moet aanbieden.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Mijn dochter (5) hoeft niet altijd sorry te zeggen' >

 

Zelf oplossen

In praktijk blijkt dat echter niet zo eenvoudig. Het komt nogal eens voor dat één van de kinderen van Acacia een duw of trap krijgt en dat de boosdoener dan verder gaat alsof er niets gebeurd is. ‘Daar stoor ik me enorm aan’, vertelt ze. ‘Soms zegt de ouder van het kind ‘sorry’, namens zijn zoon of dochter, maar zo’n verontschuldiging is niets waard.’ Volgens Acacia moet je het de kinderen zélf te laten oplossen. 'Dus: niet ‘sorry’ zeggen namens je kind, maar het je kind zelf laten zeggen. En wil hij dat niet, omdat hij geen spijt heeft, dan moet hij weg.’

 

Goede voorbeeld

Acacia vindt daarnaast dat ouders het goede voorbeeld moeten geven. ‘Bied zelf je verontschuldigingen aan als je een fout maakt. Als een kind het gewend is om ‘sorry’ te horen van zijn ouders, dan zullen ze het gemakkelijker vinden om zichzelf te verontschuldigen tegenover hun vriendjes. Geef je als ouder niet het goede voorbeeld, dan leert een kind dat het normaal is dat iemand anders de verantwoordelijkheid voor zijn acties op zich neemt.’
 

Bron: Scary Mommy.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Klik en nog eens klik: in een mum van tijd heb je twee gaatjes in je oren, voor de rest van je leven. Dat lijkt heel vanzelfsprekend voor meisjes, maar volgens Kristen Mae is dat het niet. Zij liet haar dochter zelf bepalen wanneer ze gaatjes in haar oren wilde. 

Traditie

De dochter van Kristen is 9 en heeft sinds een jaar gaatjes in haar oren. Kristen legt op haar blog uit: ‘Veel ouders geven hun dochters oorbellen als ze nog maar een baby of een peuter zijn. Zelf was ik ook een baby toen ik gaatjes kreeg en ik kan me er dus niets van herinneren. Voor sommige ouders is het zelfs een culturele traditie die er gewoon bij hoort. Maar ik heb er heel bewust voor gekozen om onze dochter pas op haar negende gaatjes te geven.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Waarom ik mijn baby echt geen oorbellen geef' >

 

Eigen keuze

Kristen noemt daar een aantal redenen voor. ‘Ten eerste wilde ik haar geen pijn doen op zo’n heel jonge leeftijd. Bovendien vind ik de standaard die tegenwoordig aan uiterlijk wordt gesteld, onzin. Ik wilde haar geen gaatjes geven omdat het maatschappelijk verwacht wordt om die als jong meisje te hebben.’ Daarnaast vond Kristen het heel belangrijk dat het haar dochters eigen keuze zou zijn. ‘Rond haar vijfde begon ze zich af te vragen waarom haar vriendinnetjes wel gaatjes in hun oren hadden en zij niet. Ik vertelde haar waarom ik had gewacht en ze vroeg me of het pijn zou doen. Ze besloot toen dat ze op haar achtste gaatjes wilde. En zo geschiedde.’

Sindsdien is haar dochter supertrots op haar oorbellen. ‘Waarschijnlijk was het ook gewoon oké geweest als we haar op jonge leeftijd gaatjes hadden gegeven’, zegt Kristen. ‘Maar ik ben toch blij dat we hebben gewacht. De dag dat ze haar eigen keuze maakte – ook al gaat het maar om twee piepkleine gaatjes – was de dag dat ze zich onafhankelijk voelde. Voor haar was het een bewuste keuze waar ze voor altijd trots op zal zijn.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >