Kek Mama’s Jorinde voert sinds kort een suikerarm regime in huis. Haar zonen ontgaat het compleet, en schenken vrolijk nog een glas siroop in – terwijl zij lacht in haar vuistje.

“Mam, ik pak nog éven een snoepje en drinken hoor!” Het is zaterdagmiddag, we staan op het punt om naar het strand te vertrekken en ik hoor maar half wat jongste zoon (10) roept. Tot ik hem met vieze voeten op het aanrecht zie staan, zijn handen grabbelend in de keukenkastjes en de koelkastdeur wagenwijd open. “Wat doe jíj nou?”, roep ik verschrikt. “Kun je dat ook gewoon even vragen?”

Zoon steekt zijn hoofd om het keukenkastje, zijn blik op onweer. “Vragen, waarnaar? Er ís niks.”

Hij heeft gelijk. “Pak maar een appel”, zeg ik olijk. “Of een boterham, en een glas water.” Want natuurlijk mogen mijn kinderen best weleens een snoepje of een glaasje fris. Bij anderen, of in het weekend. Ik haal het alleen niet standaard meer in huis.

 

‘Nu kan ik nóóit meer iets normaals nemen’

Dat wil zeggen: sinds deze week. De nieuwe regel is onderdeel van mijn nieuwe, suikerarme regime, dat ik voor mezelf een aantal maanden geleden al invoerde, in de hoop wat overtollige kilo’s kwijt te raken. Niet dat op de botten van mijn jongens een grammetje spek valt te bekennen, maar minder suiker is voor iedereen gezond. Ik besluit zoon maar meteen over de nieuwe regel in te lichten.

“Wat? Minder suiker?” Zoon staat van de weersomstuit binnen een seconde op de grond. “Dan kan ik nóóit meer iets normaals eten en drinken.”

“Ho ho”, sus ik, en dirigeer hem in de auto naar het strand. “We eten en drinken gewoon ándere dingen.” Snel parkeer ik bij Albert Heijn, om onze strandkoeltas maar meteen volgens ons nieuwe regime te vullen.

Alsof het zo moet zijn, stuit ik in het schap met siropen op een AH-variant met dertig procent minder suiker. “Díe ziet er lekker uit!”, roept zoon, zich niet bewust van de boodschap op het etiket. “Ik wil perzik. Nee: grenadine.”

“Weet je wat”, zeg ik: “we nemen ze allebei.” Ik gooi er een fles spa rood bij en verbaas me over hoe makkelijk ik de suikerarmere varianten (zelfs zonder kunstmatige zoetstoffen) erdoor krijg. Wedden dat ze het verschil niet eens proeven?

 

‘Die siroop is tenminste zoet’

Eenmaal aan zee verkeert zoon nog steeds in mineur. “Ik snap niet waarom we opeens zo gezond moeten doen”, moppert hij. “Neem een stukje meloen, schat”, opper ik – wat hij met een geërgerd gebaar afslaat. In plaats daarvan vult hij zijn beker met de nieuwe siroop en spa rood. “Die is tenminste gewoon zoet”, stelt hij demonstratief.

“Ja, we doen het stapje voor stapje, schat”, knipoog ik. En weet ondertussen wel beter.

Kim Pieters

Kim Pieters (39), actrice en moeder van Jacob (7) en Ebe (4) vond de babytijd van haar jongens pittig. “Nu ze groter worden en we hele gesprekken voeren, vind ik moeder zijn leuker.”

Ze deed een tijdje wat rustiger aan na haar hoofdrol in de serie Julia's Tango en het tv-programma Wie is de Mol?. Kreeg twee zonen en speelde in in kleine theaterproducties. Drie jaar geleden had ze een rol in Meiden van de Herengracht en onlangs in Zomer in Zeeland. Nu staat ze op de planken in de reizende theatervoorstelling Guilty pleasures - onderdeel van de Powervrouwen-reeks van Bos Theaterproducties. “Een lekkere lichte avond met veel meezingliedjes,” zegt Kim, “vol herkenbare situaties. Over schoolpleinmoeders en vriendinnen op een paaldanscursus. Na afloop van de voorstelling bouwen we een feestje in de foyer, waar we nog even doorgaan.” Guilty pleasures zijn er namelijk om gevierd te worden, vindt ze.

“Waarom zou je je schamen voor wat je leuk vindt? Ik hou er wel van, een tacky randje. Dansen op de Backstreet Boys, Rick Astley en John Denver.” Ze schaamt zich hoe dan ook niet snel. “Ook niet nu ik opeens moet zingen op het podium. Schijt, denk ik dan. Ik ben niet de beste zangeres, maar ik vind het gewoon leuk om te doen.”
 

Schuldgevoel

Deze generatie worstelt met schuldgevoel, vindt Kim. In Guilty pleasures zit een diepere laag over de verplichtingen die schudgevoelens met zich meebrengen. “We zijn zó bezig met wat anderen van ons denken. Dat draagt niet bij aan een positief zelfbeeld. Jammer vind ik dat. Nu ik ouder word, maak ik me gelukkig minder druk om wat de buitenwereld denkt en vertoon ik minder sociaal wenselijk gedrag.

Ik heb een vriendin die elke keer als we elkaar zagen cadeautjes meenam voor mijn kinderen. Superlief, maar daardoor kreeg ik het gevoel dat ik dat terug moest doen. Voor mijn gevoel schiep het een verplichting, terwijl het voor mij helemaal niet draait om materie. Ik ben liever attent met aandacht. Ik waardeer het enorm als ik díe terugkrijg van vriendinnen. Een belletje om te vragen hoe een auditie ging, bijvoorbeeld. Ik heb ook een vriendin die structureel elke verjaardag vergeet, maar wel altijd voor me klaarstaat. Dáár gaat het voor mij om.
 

Lees ook
Jan legt het nog een keer uit: schuldgevoel >

 

Cadeautjes

Al die gedragscodes en verplichtingen; ik durf me er nu steeds meer tegen uit te spreken. Soms best eng om te doen, maar ik merk dat anderen dat waarderen. Op het schoolplein van de kinderen had ik het onlangs met een paar moeders over cadeautjes voor een kinderverjaardag. Vroeger kreeg ik gewoon vijf gulden van mijn ouders, en daar moest ik het dan voor regelen.

Als je nu kijkt naar de bedragen... Ik vind vijftien euro voor een partijtje best veel; als we allemaal een tientje inleggen, kopen we met z’n tienen één mooi voetbalpak en is dat kind dolgelukkig. Toen Jacob drie jaar geleden net op school zat, ging ik daar nog wel in mee. Dacht: o, dat hoort dus blijkbaar zo. Net als die klassenapps die maar doorgaan. Nu zet ik die gewoon op stil. Ik laat me niet meer gek maken. Al scheelt het dat ik niet zoveel op het schoolplein sta, omdat mijn vriend Peter de jongens meestal wegbrengt, op weg naar zijn werk.”
 

Betrokkenheid

Natuurlijk draagt Kim wel haar steentje bij als hulpmoeder: “Luizenpluizen bijvoorbeeld. Of de klas versieren met sinterklaas en vlak voor de vakantie speelgoed schoonmaken. Als ik drie keer per jaar iets doe op school, vind ik dat echt zat. Ik vind het prima om te helpen, maar doe het vooral uit gevoel van betrokkenheid met mijn kinderen.”
 

Het hele interview staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Nina Pierson zwanger van tweede kind

Nog meer prachtig babynieuws: Nina Pierson is opnieuw moeder geworden van een dochter.

Nina beviel twee weken geleden al van haar dochter, maar maakte het nieuws nu pas bekend op haar Instagrampagina. Het meisje heeft de naam Bodi Jane Moon gekregen.

 

Verliefd

"We zijn tot over onze oren verliefd! Ze is thuis in bad geboren en het was weer zo’n intense, mooie en spirituele ervaring", schrijft Nina op Instagram. Ook laat ze weten tot eind oktober offline te blijven. "Maar wilde dit mooiste nieuws wel alvast even met jullie delen."

 

 

Leukste nieuws

Nina maakte in april bekend opnieuw zwanger te zijn. Het leukste nieuws van de wereld, schreef ze toen op Instagram.

 

'Ze is goed zoals ze is'

Eerder vertelde Nina in Kek Mama openhartig over haar bedrijf SLA, gezond eten, dochter Ella en bewust opvoeden: 'Ik was een helse puber, was veel bezig met jongens; ik had mijn eerste vriendje op mijn dertiende, werd twee keer van het gymnasium gestuurd en bleef twee keer zitten. Toch lieten mijn ouders me vrij en veroordeelden ze me nooit. Ik hoop dat ik in dat opzicht net zo’n ouder kan zijn voor Ella. Dat ze weet dat ze goed is zoals ze is.'


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >