het_roer_om

Jenneke Reijngoud (36) is getrouwd en moeder van twee dochters. In een jaar tijd viel ze 35 kilo af en rekende ze af met emotie-eten.

“Op buitenfeestjes was ik bang niet in een tuinstoel te passen of, als dat überhaupt lukte, dat de stoel aan mijn billen zou blijven plakken als ik opstond. In die periode bewaarde ik de zakken M&M’s in mijn nachtkastje. Echt niet dat ik voor de neus van anderen hele pakken koek, repen chocola of chips naar binnen werkte. Dat deed ik stiekem. Drie keer per dag at ik een grote maaltijd aan tafel, samen met mijn man en dochter, maar tussendoor ging ik steeds naar boven voor veel stiekeme snackmomenten. Ik ben er niet trots op, als ik daar aan terugdenk.

 

Trigger tot emotie-eten

Mijn man en ik wilden heel graag nog een kind toen onze dochter twee was. Zwanger worden lukte alleen niet, ook niet na een jaar proberen. Dat andere vriendinnen wel zwanger werden, maakte me onzeker. Ik had geen controle over mijn lijf en dat was voor mij een trigger tot emotie-eten.

 

Eten om te vergeten

Voor het eerst in mijn leven ging ik niet normaal met eten om. Tot die tijd was ik gemiddeld van bouw, als kind zelfs een spriet met lange, dunne armpjes en beentjes. Maar nu propte ik me vol met ongezond eten. In feite at ik om te vergeten. Zo belandde ik in een vicieuze cirkel: ik voel me slecht over het niet zwanger kunnen worden, eten laat me even goed voelen. Maar nu voel ik me nog slechter en heb ik nog meer eten nodig.
In diezelfde periode werd een cyste in een van mijn eileiders ontdekt en werd ik met spoed geopereerd. Ontwaakt uit de narcose waarschuwde de arts dat zwanger worden nog moeilijker zou gaan. Ik voelde me in de steek gelaten door mijn lijf en zocht, weer, troost in eten.

 

Lees ook
Ik verhuis met mijn gezin naar Italië >

 

Zorgen

Zes weken later gebeurde het onmogelijke: ik was zwanger! Grote blijdschap natuurlijk, maar ook zorgen omdat ik inmiddels de vijfennegentig kilo aantikte. Bepaald geen gezond startgewicht voor een zwangerschap. Heel sterk voelde ik een verantwoordelijkheid naar het kindje om gezonder te eten. De gedachte dat de baby gevoed werd met mijn voedselinname zorgde ervoor dat ik de hele zwangerschap redelijk normaal at.

 

Eén koekje

Vijf weken na de geboorte van onze jongste meldde ik me aan bij Weight Watchers. Ook zonder baby in mijn buik moest ik gezonder leven, vond ik. Ik woog inmiddels 104 kilo. Mijn doel stelde ik vast op zeventig kilo. Nog in mijn verlof verdiepte ik me in het programma gebaseerd op het tellen van calorieën, vetten en eiwitten. Ik stelde dagmenu’s op met elke dag ruimte voor een minizakje chips of een koekje – één ja, ha, wat een verschil.Ik liet me door niets of niemand afleiden. Dagje uit? Mealpreppen. Vakantie? Keukenweegschaal mee en alle boterhammen, pasta en kip van de barbecue tot op de gram nauwkeurig afwegen. Ik wist heel goed waarvoor ik het deed. Een gezonder lijf en zekerheid tussen mijn oren.

 

Trots

Nu weeg ik 68,5 kilo. Pas ik in alle schommels in de speeltuin en is het wel of niet klemzitten in een plastic terrasstoel geen issue meer. Als vriendinnen op een druk terras zitten, vraag ik niet meer of ze me meeten om de hoek, maar loop ik ten overstaan van al die mensen naar ze toe. Ik heb nog steeds dagen, weekenden, dat ik mezelf laat gaan. Dat ik meegourmet, stokbroden schrans, alle chocola eet die ik wil. Maar de dag erna ga ik weer in het regime en eens per drie weken laat ik me wegen op de Weight Watchers cursus. Mijn huid houdt zich goed. Het grote gewichtsverlies is alleen te zien bij de huid op mijn bovenbenen. Die zou ik wat strakker willen trainen.

Als ik terugdenk aan mijn dikste periode denk ik aan de futloosheid en de desinteresse waarmee ik ongezond eten naar binnenschoof. De schaamte die ik voelde over mijn eetpatroon. Een megacontrast met hoe trots ik me nu voel.”
 

bruiloften zonder kinderen
Beeld: Unsplash

Moeder Amber Leventry en haar vrouw zijn uitgenodigd op een bruiloft. Die verboden is voor kinderen. En ze kunnen niet wachten.

Kijk, dat twee van hun beste vriendinnen met elkaar gaan trouwen is al een feest op zich, schrijft ze op ScaryMommy. Maar een feest met overnachting, anderhalf uur verwijderd van huis, waar haar dochter nadrukkelijk niet welkom is: ‘Serieus, dat is bijna nog mooier dan een homohuwelijk’, aldus Amber. Want wie doft zich nou helemaal op voor een knalfeest waarop je ook je eigen huwelijk een beetje herbeleeft, om zich vervolgens druk te maken of de kinderen niet door de speeches heen huilen?

 

Hun dag, jouw stoorzender

Toch voelen veel mensen zich gepikeerd wanneer kinderen niet welkom zijn op een bruiloft, constateert ze. En daar snapt ze niks van. ‘Hallo, jíj bent de uitverkorene op de genodigdenlijst, ze spenderen geld en drank en eten aan je. Oké, je moet er misschien wat voor reizen en een cadeautje kopen, maar wanneer iemand je uitnodigt op de belangrijkste dag van haar leven, dan is dat gewoon een eer.’ Dus waarom zou het resultaat van jouw huwelijk – je kind, dus – onderdeel (of in het ergste geval: stoorzender) moeten zijn van die ene, speciale dag van jouw vrienden?’ Laat het bruidspaar in vredesnaam nog even genieten van de kinderloosheid, voordat ze zich in luiers en slapeloze nachten storten, vindt ze.

Amber heeft ook genoeg bruiloften meegemaakt mét kinderen, inclusief haar eigen. ‘Maar ons kind zat nog in de buik van mijn vrouw, en bleef dus tenminste stil toen we onze geloften aflegden.’

 

Lees ook:
‘Doe me een lol en laat je kind thuis tijdens bruiloften’ >

 

‘Sorry, geen oppas’

Naast een avond onbezorgd feesten zonder je even moeder of vader te voelen, hebben kindvrije bruiloften nog een ander groot voordeel, vindt Amber: ‘Ze bieden hét excuus om niet te gaan.’ Wanneer het de trouwerij is van die ene collega met wie je echt geen privécontact hoeft, bijvoorbeeld. Of het zo’n extravagant feest is, dat je al blut bent wanneer je maar naar de uitnodiging kijkt. ‘Zeg simpelweg: “Sorry, geen oppas”, en de hele boel is getackeld’, aldus Amber.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder na negen gesloten
Beeld: Unsplash

Chaunie Brusie legt haar taken als moeder neer na negen uur ’s avonds, en daar schaamt ze zich geen seconde voor.

Kinderen in bed? Dan zit haar dienst als moeder erop, vindt Chaunie Brusie. Na bijna zes jaar vol zwangerschappen en borstvoeding, heeft ze het ouderschap in de avonduren overgedragen aan haar man, schrijft ze op Babble. ‘Ik heb wel wat vrije tijd verdiend, vind je niet?’

Kinderen ziek, dorstig of bang voor monsters onder het bed? Sinds ze ouder en dus zelfstandiger zijn, mag hun vader het regelen, schrijft ze. ‘Ondertussen lees ik een boek in bed, of dommel lekker weg, voordat de wekker weer vroeg gaat, de volgende ochtend.’ Oké, voor echte noodgevallen – zoals een spugend kind of die ene keer dat haar dochter een muis achter de muur hoorde – is ze heus wel beschikbaar. Maar verder staat haar man er na negenen alleen voor, en daar is nog nooit een discussie over gevoerd, volgens Chaunie.
 

Lees ook
'Mama wil even rust': zo zorgen deze moeders voor me-time >

 

Gelijke standaarden

‘Ik ben altijd thuis. Ik heb dus de hele dag al dienst’, schrijft ze. ‘Daar ben ik aan het eind van de dag gewoon doodmoe van. Mijn man steunt me daarin door me in elk geval rustige avonden te gunnen.’ Daarnaast werkt ze ook nog fulltime, vanuit huis, en staat daarvoor extra vroeg op. ‘Plus: mijn man is een avondmens. Als hij tv kijkt, kan ‘ie toch net zo goed af en toe wat voor de kinderen doen?’
Bovendien, schrijft ze: ‘Al die mensen die maar denken dat je alleen een goede moeder bent wanneer je alles opgeeft voor je kinderen, inclusief je nachtrust: onzin. Mannen kunnen net zo goed zorg op zich nemen.’ Op de één of andere manier is de standaard dat de moeder altijd maar opstaat voor de kinderen, oordeelt Chaunie. ‘Die standaard mag weleens voor beide sexen gelden.’

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >