niet gelukkig als moeder
Beeld: Shutterstock

Hester (41) is getrouwd met Robert (43) en stapelgek op hun zoon Julian (8) en dochter Kirsten (5). Maar als moeder is ze ongelukkig. ‘Ik ben mezelf verloren.’

Hester: “Ik zou een arm of been voor ze geven. Mijn kinderen hebben een liefde in me losgemaakt, waarvan ik niet wist dat die bestond. Ik zou ze voor geen goud willen missen. En toch ben ik ongelukkig als moeder.

More content below the advertising

Tot mijn achtentwintigste had ik geen kinderwens. Ik kon er niks mee, kinderen - en zij vonden mij niet leuk. Mijn vriendinnen op de middelbare school hadden allemaal oppasbaantjes, en ik vulde vakken in de supermarkt. Ik stak mijn vinger nog liever in de gehaktmolen van onze slagersafdeling, dan dat ik een hele avond bij een bende krijsende kinderen ging zitten. Zelfs al kreeg ik geld toe.
 

Oergevoel

Toen ik Robert tegenkwam, veranderde alles. Alsof ik er niets over te zeggen had, werd ik overvallen door een oergevoel: ik móest een kind. Niet doordat ik het zag bij vriendinnen. Sterker nog: als ik ze zag hannesen met slaapjes, tepelkloven, en nooit meer een seconde voor zichzelf, moest ik er niet aan denken, dat hele moederschap. Maar dat alles leek tegelijkertijd ridicuul, als ik dacht aan een leven in mijn buik. Een baby aan mijn borst. Een kind van Robert en mij.

We sliepen er een paar nachten over, twee jaar om precies te zijn, en na mijn dertigste verjaardag hakten we de knoop door. Ik raakte alleen minder makkelijk zwanger dan gedacht. Na vier jaar, waaronder een een IVF-traject, werd Julian geboren.
 

Geen moedergevoel

Als je zo bewust voor een kind kiest, en er zo lang op moet wachten, dan kun je niet gelukkiger zijn dan wanneer het raak is. Toch? Maar niet dus. De zwangerschap vond ik fantastisch. Ook de bevalling verliep probleemloos. Ik kreeg alleen geen moedergevoel. Vanaf de eerste nacht vond ik het alleen maar keihard werken, die baby. En dat veranderde niet. Ik verzorgde Julian mechanisch. Elke drie uur de borst, een schone luier, slaapjes op gezette tijden. Andere moeders romantiseerden het gewoon, dacht ik; hier werd toch niemand echt gelukkig van? En omdat het in het plaatje paste, gingen we voor een tweede kind – dat zich overigens zonder problemen na slechts vier maanden proberen aandiende. Maar bij Kirsten was mijn gevoel hetzelfde.
 

Lees meer
Chrissy Teigen open over postnatale depressie: 'Na de bevalling was ik ongelukkig' >

 

‘Nu moet ik weer’

Ik hou van niemand zoveel als van mijn kinderen. En ik mis ze, als ik een keer een weekend weg ben, of een aantal dagen achter elkaar overwerk en ze niet zelf in bed leg. Maar of ik het leuk vind, het moederschap? Nee. Ik ben er zelfs echt ongelukkig onder. Ik mis slaap. Zoals iedere ouder, natuurlijk. Maar bovenal mis ik mezelf. Ik sta vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week in dienst van mijn kinderen. Ik wíl voor ze zorgen, maar ik beleef er geen lol aan. Ik ontleen mijn identiteit momenteel aan mijn moederschap, en dat is niet wie ik ben. De echte Hester gaat blind voor haar carrière en vriendinnen. Danst op de tafels, sport en besteedt tijd aan haar moeder. Maar aan dat alles kom ik niet meer toe sinds ik moeder ben.

Natuurlijk pakt Robert ook zijn aandeel als vader, en heb ik soms in een weekend een paar uur voor mezelf. Kan ik een weekend weg met vriendinnen. Maar tegen de tijd dat ik terug ga naar huis, denk ik: nu móet ik weer.
 

Dansen op de tafel

Kom op, dit had je van tevoren kunnen weten, hoor ik mensen al denken. En dat klopt. Ik dacht ook echt dat ik dat offer wilde brengen, dat ik ermee om kon gaan. Maar dat hele moederschap: het valt me vies tegen.

Misschien verandert het wanneer de kinderen ouder worden. Tot die tijd leef ik voor de momenten waarop ze op de buitenschoolse opvang zitten, en ik een keertje eerder stop met werken om een uurtje voor mezelf te hebben. Waarop ze slapen, bij een vriendje spelen of uit logeren zijn. Tegelijkertijd geniet ik óók van de stoeipartijen in bed, op zondagochtend. Van hun plakkerige handen op mijn wangen als ze me een kus geven. Van die slapende lijfjes in bed, ’s avonds laat. Ik zou ze nooit meer willen missen, want dan zou ik pas écht ongelukkig zijn.”

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >