hoe-kinderen-tandenpoetsen-leuk-vinden

Tandenpoetsen is niet echt de hobby van Mariëttes kinderen Casper (4) en Nora (2). Tot ze het probeert met de Philips Sonicare én het paarse wezentje Sparkly.

‘Jongens, tandenpoetsen!’

More content below the advertising

Het is donderdagavond kwart voor zeven en ik probeer, tegen beter weten in, mijn kinderen enthousiast te maken voor iets waarvan ik weet dat dit gaan eindigen met ofwel tranen ofwel boosheid. Het is niet dat ze over het algemeen niet aan persoonlijke verzorging doen: douchen, aankleden, haren kammen, het gaat allemaal zonder problemen (wat iets anders is dan snel, maar goed, count your blessings). Maar zodra er een tandenborstel in zicht komt, begint het feest.
 

Hevige strijd

Tandenpoetsen is, op z’n zachtst gezegd, geen hobby van mijn kinderen. Hoeveel felgekleurde tandenborstels met prachtige figuren ik er ook tegenaan heb gegooid, het blijft vooral bij Nora een dagelijks gebedel om haar mond open te doen, gevolgd door een – als ik geluk heb – minuut (meestal minder) waarin ik snel-snel probeer zoveel mogelijk tanden aan te raken met de tandenborstel voor de strijd te hevig wordt en ik verzand in een worsteling met een peuter-met-een-mening. Casper heeft deze fase gelukkig al gehad en is iets makkelijker over te halen om stil te staan en zijn mond te openen, zeker sinds de tandarts hem op het hart heeft gedrukt op dit gebied altijd goed naar papa en mama te luisteren. Maar dan nog, de helft van de tijd zet hij z’n kiezen stevig op elkaar of duwt de tandenborstel voortdurend aan de kant, want ‘ik vind dit vies’.
 

De beproefde methode van beloning

Dit moet anders, besluit ik, want de verhalen over tandbederf bij kinderen vliegen me om de oren en ik wil mijn kinderen daarom aanleren dat tandenpoetsen erbij hoort, belangrijk is en grondig dient te gebeuren. Het liefst zou ik een elektrische tandenborstel gebruiken, maar de ene keer dat ik het probeerde, werd Casper zo ongeveer hysterisch, dus daar ben ik maar snel weer mee gestopt. Toch lees ik overal dat het wel echt beter is en dat peutertanden sneller en makkelijker schoon worden, iets wat me uiteraard erg aanspreekt.

Maar de vraag is: hoe? Over het algemeen wend ik me qua opvoeding graag tot de beproefde methode van beloning (omkoping, in sommige gevallen), omdat mijn kinderen daar toevallig heel dol op zijn. Maar om nou voor elke keer tandenpoetsen aan te komen zetten met een cadeau gaat me te ver. Gelukkig heeft Philips een tandenborstel voor kinderen ontwikkeld waarbij beloning is meegenomen in het systeem. Dat moet ik natuurlijk proberen, zeker omdat de kinderen binnenkort naar de tandarts moeten en ik maar hoop dat hun tanden toonbaar genoeg zijn.
 

Stickers en cadeaus

Ik geef toe: ik zie niet meteen in hoe Sparkly mijn kinderen gaat overhalen hun tanden te poetsen. Het harige paarse wezentje, hoofdpersoon in de app die bij de Sonicare hoort, legt uit waarom en hoe kinderen moeten poetsen en deelt virtuele beloningen uit als ze dat goed hebben gedaan. De app is leuk bedacht en goed gemaakt (app en tandenborstel zijn via bluetooth verbonden, zodat er daadwerkelijk een teller gaat lopen als je kind poetst), maar de weerzin tegen tandenpoetsen zit nogal diep bij mijn tweetal. Casper en Nora – nooit vies van een extra momentje op mijn telefoon kijken – zijn wel meteen geïnteresseerd, zeker omdat ze een sticker mogen uitkiezen om op hun eigen tandenborstel te plakken en omdat Sparkly cadeaus uitdeelt in de vorm van een gekke hoed, een tekening, een leuk brilletje of iets anders waar mijn kinderen zo blij van worden dat ze er hoe langer hoe meer voor willen doen. Ik ben verbaasd hoe snel dat gaat. Na wat aandringen tolereert Casper vrijwel meteen de elektrische tandenborstel in zijn mond en staat hij toe dat ik poets, omdat Sparkly zegt dat er gepoetst moet worden. De uitleg over hoe hij zelf moet poetsen (tandenborstel schuin tegen de tandvleesrand zetten, ook de kauwvlakken goed poetsen – ikzelf vind de toelichting van Sparkly best interessant) hoort hij aan, maar ik denk dat hij nog wat groter moet worden om het daadwerkelijk te gaan doen. Nora heeft wat meer tijd nodig, maar toch kan ik binnen twee dagen ook bij haar gewoon de tandenborstel aanzetten zonder dat ze zich spartelend op de grond laat vallen. ‘Sparkly zegt dat het zo moet’, herhaal ik keer en op keer en uiteindelijk zit Nora de tijd van het poetsen uit met haar vinger bij het scherm om meteen daarna het cadeautje te kunnen ‘uitpakken’.

Na een week is Sparkly al helemaal in ons leven geïntegreerd. Twee keer per dag start ik de app en de kinderen weten wat er van ze wordt verwacht en staan braaf stil met hun mond open om daarna enthousiast op het scherm te tikken en cadeaus te incasseren. Nora is zelfs zo fan dat ze nog een stapje verder gaat.

‘Wacht, mam, wacht!’ roept ze op een avond, terugsprintend naar de badkamer. ‘Sparkly moet nog een kus!’ En dan zit er een tandpastakus op mijn telefoon en durf ik met een gerust hart een afspraak bij de tandarts te maken.

 

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Andere ouders die vertellen hoe jij het aan moet pakken: voor velen herkenbaar. Maar dat ze ook ongevraagd je kind bestraffen of bekritiseren? Dat moet eens afgelopen zijn, vindt moeder en blogger Sa'iyda Shabazz.

'Je weet niet wat voor schade je een kind dat je niet kent toebrengt', schrijft ze op haar blog.

More content below the advertising

 

Geen reden

Sa'iyda voelt regelmatig blikken van andere ouders of volwassenen in haar rug prikken, zodra ze ergens met haar zoon is. Dat is nog tot daaraan toe, vindt ze. ‘Maar er wordt een grens overschreden zodra een vreemde mijn kind in het openbaar gaat bestraffen – waar ik notabene bij ben.’ Ze vindt dat iemand anders geen enkele reden heeft om haar zoon te disciplineren. ‘Tenzij mijn kind diegene lichamelijk letsel toebrengt of in gevaar brengt.’

 

Lees ook:
'Mijn schoonmoeder bemoeit zich met elk detail van mijn opvoeding' > 


Kritiek

Sa'iyda vraagt zich af hoe mensen het in hun hoofd halen om een kind dat ze niet kennen, zomaar kritiek te geven. ‘Zij hebben niet de vrijheid om het heft in eigen handen te nemen. Voor henzelf lijkt het misschien alsof de ouder of verzorger het kind niet in de gaten houdt, maar je weet nooit hoe de situatie is.’

Zo noemt ze een voorval waarbij ze met haar zoon in een wachtkamer zat en plotseling een belangrijk telefoontje kreeg. Haar zoon werd rusteloos en een man naast hem begon met hem kiekeboe te spelen. ‘Dat ging prima, tot een andere man plotseling blafte: ‘Hé jongen, hou je mond!’ Bizar’, zegt Sa’iyda. ‘Ten eerste was mijn zoon niet luidruchtig, ten tweede had hij mij op de schouder moeten tikken en er iets tegen míj over moeten zeggen. Tegen een kind moet je niet gaan schreeuwen.’

 

Kalm blijven

Ze vindt het belangrijk dat volwassenen eerst nadenken voordat ze uitvallen tegen een vreemd kind. ‘Je weet nooit welke gevolgen dit voor een kind heeft. Blijf gewoon rustig en praat met de volwassene die bij hem is. En heus, de meeste ouders zullen echt niet boos op je zijn als je ze vriendelijk vraagt om met hun kind te praten.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Dat je leven verandert als je kinderen krijgt, is te verwachten. Maar dat het wel eens een tikje erger kan zijn dan je dacht, bewijzen deze grappige foto's van BuzzFeed

Weemoed

More content below the advertising
ouders voor en na kinderen

 

De zaterdagavond: energieker dan ooit

ouders voor en na kinderen

 

Ooit de sterkste... nooit de sterkste

ouders voor en na kinderen

 

Lees ook:
Ouders delen geniale 'parenting hacks' op Twitter >

 

Cheers

ouders voor en na kinderen

 

Fijne kerst, maar wij slaan een jaartje over

ouders voor en na kinderen

 

Weg met de wilde haren...

ouders voor en na kinderen

 

...en dat sexy gevoel

ouders voor en na kinderen

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >