Martine de Jong vlooit geen luizen, voedt niet op en laat haar zesjarige dochter gezellig koffie zetten. “Daar krijg je er zelfstandige kinderen van.”

Tijdens mijn eerste zwangerschap nam ik mij voor: ik zou nooit een luie moeder worden. Na de bevalling kreeg ik een geweldige kraamhulp die mijn huis poetste dat het een lieve lust was. Elke avond stond er een maaltijd klaar, het bed werd om de dag verschoond en de wasmand was nooit vol. Een perfect begin van mijn nieuwe leven als supermoeder. Helaas ging ze na een weekje weg, ontplofte mijn huishouden en bleek ik alsnog een ontzettend luie moeder te zijn.

Mama wil uitgebreid in bad

En ik ben niet de enige. Als je in het weekend in de vroege ochtend door je buurt wandelt, zie je ze overal: de vaders die bij luie moeders horen. Je kunt ze herkennen aan hun frisse ‘ik ben sinds kort vader en daar ben ik trots op’-blik en ze hebben al hun kinderen bij zich. Meestal is dit een baby, soms loopt er ook een peuter naast en de mannen slepen met verse broden en zakken croissants. Het zijn de vaders die met het krieken van de dag naar buiten worden gestuurd zodat mama uitgebreid in bad kan gaan. Of de krant kan lezen in haar ochtendjas met een grote beker koffie verkeerd. Of nog een uurtje kan doorslapen. Deze vaders worden wat mij betreft niet genoeg geprezen.

Alleen naar de supermarkt

Van lui moederschap krijg je overigens heel zelfstandige en mondige kinderen. Ik herinner me dat mijn moeder me weleens naar de supermarkt stuurde en dat ik me als kind daar altijd heel trots en groot door voelde. Met dit in mijn achterhoofd probeerde ik al snel de zelfstandigheid van mijn zoon te stimuleren door hem – hij was net drie – ook alleen naar de supermarkt te sturen. Toegegeven: de supermarkt was in hetzelfde blok, hij hoefde er niet eens voor over te steken. Het werkte goed, peuters zijn wat dat betreft net honden: ze doen niets liever dan hun baasjes blij maken. Door zijn supermarktbezoekjes werd hij gedwongen hulp te vragen bij het pakken van dingen waar hij niet bij kon, zijn plek op te eisen in de rij voor de kassa en netjes dankjewel te zeggen als hij wisselgeld terugkreeg. Ik zat de eerste keren vreselijk nerveus te wachten bij het raam tot hij terugkwam, maar geloof me, er is niets waar je hart sneller van volloopt dan van je kind dat met een pak melk en wat wisselgeld in zijn vuistje terugrent naar huis. Bijkomend voordeel: ik kan hem sindsdien gewoon op pad sturen als ik er tijdens het koken achter kom dat ik de roomboter vergeten ben, of een prei, of zin heb in een zak drop.

Kim van Kooten doet het ook niet

Nog zoiets ongemotiveerds: ik doe niets op school. Helemaal niets. Ik vlooi geen luizen, ik hang geen stroken crêpepapier op in de gang vlak voor kerst, ik ga niet mee op schoolreisjes. Gelukkig bekende Kim van Kooten in januari in een interview met de Volkskrant dat zij ook niets doet en nu voel ik me iets minder schuldig. Maar toch, waar halen andere ouders de motivatie vandaan?

Beetje lummelen langs de lijn

Mijn zoon zat op een blauwe maandag op honkbal. Hij is er mee gestopt omdat het toch niet helemaal zijn sport bleek te zijn, maar stiekem was ik vooral blij dat ik nu ook niet meer in de kantine hoefde te fungeren als snackbarhouder tijdens de verplichte bardienst. Ouder¬participatie, bah. Ik had me net zo verheugd op twee uur lang een beetje lummelen langs de zijlijn.

Komt vanzelf goed

Het meest last van die luiheid heb ik tijdens het avondeten. Door een gebrek aan ruggengraat heb ik mijn kinderen nooit geleerd alles te eten. Ze lustten op een gegeven moment bijna niets meer. Gelukkig aten ze een aantal gerechten die min of meer gezond waren en die schotelde ik ze meerdere keren per week voor. Er is echt niets zo vermoeiend als een opvoedkundige ¬discussie met je kind aangaan rond etenstijd, als iedereen moe en hongerig is. Zoals met zoveel dingen blijkt ook met het eetprobleem: als je het negeert, komt het vanzelf goed. Mijn zoon is nu bijna negen en wil alsnog alles eigenlijk wel eten. Het gaat nog niet van harte, maar de menu¬kaart is inmiddels vervierdubbeld. Is hij onderweg ondervoed geraakt? Welnee. Neemt hij me later kwalijk dat we niet al te exotisch hebben gegeten in zijn jeugd? Ik mag hopen van niet.

Koffie op bed

Mijn dochter vroeg me al jong hoe ze koffie voor me kon zetten. Ze had gezien hoe blij ik werd van koffie en wilde daar aan bijdragen. Ik zag weer een kans voor extra luieren en leerde haar met zes jaar hoe het koffie¬apparaat werkt. “Kijk, deze hendel moet omhoog, lukt dat? Pak anders even een krukje. Ja precies, en dan pak je een cupje, ja, dat kan hierin, hendel naar beneden. Dan zet je een beker eronder en dan druk je op deze knop.”
Natuurlijk adviseerde ik haar de veel te grote bekers te pakken zodat de hete koffie niet over de rand zou klotsen – zo ontaard ben ik nou ook weer niet – en ik bestelde alvast mijn eerste kopje voor de volgende ochtend. “Als de wekkerradio op acht staat hoor, niet eerder.” Nu krijg ik elk weekend koffie op bed, met de krant, en zo breid ik mijn heerlijke bestaan stukje bij beetje uit.
Ben ik een luie moeder? Zeker weten, maar ook een ontspannen moeder met zelfstandige kinderen en daar wordt uiteindelijk iedereen gelukkiger van. Want reken maar dat het bij ons thuis oergezellig is.

BN'er-moeders op Instagram

Van afkoelen in het zwembad tot popcorn smokkelen: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Samen op tour


Handig, zo'n buik


Dat kan natuurlijk ook

 

Popcorn naar binnensmokkelen bij de filmhallen! #bioscoop #winnietbepooh #zohardgegierdvanhetlachensamen

Een bericht gedeeld door Bridget (@bridgetmaasland) op


Lievelingssnurk


Lief

 

My heart is perfect because you are inside...

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op


Even afkoelen

 

Normally I don’t sit in food.

Een bericht gedeeld door Chantal Janzen (@chantaljanzen.official) op


Dierenvriend


Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 

Ouders groeien ook

 

Werken & moederschap, niet altijd een makkelijke combinatie. Ik krijg vaak de vraag of ik me schuldig voel naar Scottie toe. Of jawel, de opmerking: waarom zou je werken, je hebt het financieel toch niet nodig? Ten eerste: waarom worden deze vragen altijd gedropt bij werkende vrouwen en vrijwel niet bij werkende mannen? Ten tweede: werken hoeft toch niet uitsluitend met geld te maken te hebben? Er zijn mensen die gewoon heel blij worden van wat ze doen. Die hebben het óók emotioneel nodig. Ambitie zit al van jongs af aan in mij. Ik móet werken. Ik wíl ondernemen. En ook wil ik altijd op mijn eigen benen kunnen staan. Dat geeft mij rust en de vrijheid mijn leven in te richten hoe ik dat wil. En dat verdwijnt bij mij niet ineens met de komst van een kleintje, al zoek ik dan natuurlijk ook naar een nieuwe balans om het allemaal zo goed mogelijk invulling te geven. Omdat ik óók genoeg tijd met haar wil hebben. Dus nee, me schuldig voelen over hoe ik het aanpak doe ik niet. Geloof ik kan je op tig manieren een goede moeder zijn, of je nu fulltime werkt, fulltime moeder bent of alles ertussenin. We proberen allemaal datgene te doen waarvan we denken dat het het beste is voor onze kindjes. En ik hoop op deze manier een voorbeeld voor mijn dochter te kunnen zijn. Vanmorgen las ik een gedicht van Joyce Maynard wat dat gevoel mooi omschreef: It's not only children who grow. Parents do too. As much as we watch to see what our children do with their lives, they are watching us to see what we do with ours. I can't tell my children to reach for the sun. All I can do is reach for it, myself. ☀️ #dusdat #ennuqualitytime #moederschap #succesvolondernemen #HappyLife365

Een bericht gedeeld door Kelly Weekers (@kelly_weekers) op


Stoer

 

♡ - voor @palavershop fotografie @annamariejanssen

Een bericht gedeeld door Romy Boomsma 🌿 (@romyboomsma) op


Ze kijkt wel blij

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Actrice Liza Sips bevallen van dochter Charlize

Liza Sips is bevallen van een dochter. 'Welkom lief, klein meisje. Intens gelukkig en onbeschrijfelijk trots op onze Charlize Helena Manheim', schrijft de actrice bij de allereerste babyfoto op social media.

Liza en haar vriend Ralph hebben al een zoontje. Jonah werd in april 2016 geboren.

 

 

Lees ook
9x bevallingsfoto's waar je stil van wordt >

 

Zwangerschapstest

In januari maakte Liza bekend dat ze opnieuw zwanger was. Ze deelde een foto op Instagram en maakte ook nog een video van hét moment dat ze een zwangerschapstest deed.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >