Malu Pesulima

Malu Pesulima (29) woont samen met Romano en is moeder van Mack (3).

Die zwangerschap? Dat gaat bij mij natuurlijk één groot drama worden. Ik hang de godganse dag boven de wc, krijg last van bekkeninstabiliteit, spataderen en m’n enkels staan door ’t vocht vast op standje knappen. O, en dan die bevalling; dat wordt beslist een onuitputtelijke weeënstorm en totaalruptuur. Je merkt, het vertrouwen in een goede afloop was ver te zoeken toen de zwangerschapstest bijna vier jaar geleden twee streepjes liet zien. Tuurlijk, ik kon m’n geluk niet op. Maar zwartgallig als ik was, bereidde ik mezelf wel voor op negen maanden ellende.
 

'Bij mij gaat het altijd mis'

Het was een negatieve gewoonte die ik had overgehouden aan mijn puberteit, die tamelijk bewogen was. Echt niet omdat ik nou zo’n moeilijke jeugd had (met een warm nest en fijne vriendinnen kon ik mezelf meer dan gelukkig prijzen), maar simpelweg omdat ik als tiener m’n plekje in de grotemensenwereld nog niet had gevonden en in korte tijd iets te veel shit op m’n bordje kreeg.

Dierbaren verliezen, een schooljaar overdoen, liefdesverdriet krijgen, ouders die allebei levensbedreigend ziek worden: het bleek een giftige cocktail die ervoor zorgde dat ik het vertrouwen in mezelf kwijtraakte. ‘Bij mij gaat het immers altijd mis’, spookte het veelvuldig door m’n hoofd. Gesprekken met een jeugdpsycholoog haalden de scherpe randjes er misschien af, maar op de achtergrond bleef die onzekerheid altijd hangen.
 

Article continues after the ad

Lees ook
We kunnen er maar beter om lachen: 8 zwangerschapskwaaltjes die je ongetwijfeld herkent >

 

Sterker

En plots lag ik daar jaren later, na een thuisbevalling van nog geen zes uur, met een gezonde baby op m’n borst, na een zwangerschap en bevalling volgens het boekje. En toen besefte ik ineens dat ik helemaal geen pechvogel ben. Dat mijn lichaam  doet wat ie moet doen en dat ik trots mag zijn op mezelf. Want mijn hemel, ik heb het gewoon geflikt: een kind op de wereld gezet.

Ik ben nog niet waar ik moet zijn – zo roep ik nog regelmatig: “Dat moet míj weer overkomen!” – maar ik kan nu wel relativeren. Natuurlijk is het leven niet louter hosanna en heb ik waarschijnlijk nog talloze draken te verslaan. Maar weet je? Ook daar wordt een mens sterker van. En dan kunnen die spataderen en opgezette enkels me vast geen barst meer schelen.
 

Deze column staat in Kek Mama 11-2021.

 

 

Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.