column-malu

Het liefst pampert Malu haar zoon (21 maanden) tot zijn pensioen. Maar daar heeft lang niet iedereen begrip voor.

Ken je dat gevoel? Dat je ervan overtuigd bent dat je het juiste doet, maar door één opmerking van een buitenstaander aan het twijfelen slaat? Dat had ik dus toen de crècheleidster (jolig doch serieus) in mijn bijzijn tegen onze zoon riep dat papa en mama hem ‘véél te veel verwennen’. Dit concludeerde ze nadat Mack die dag geen zin had om een lepel te gebruiken - hij wilde liever gevoerd worden - en constant met z’n armen omhoog vroeg of de leidsters hem konden tillen. 

Article continues after the ad

 

Die avond maalde er van alles door m’n hoofd: verwenden we Mack inderdaad te veel? Moeten we vaker ‘nee’ zeggen? Hem voortaan niet meer bij ons, maar in z’n eigen bedje laten slapen? Niet meer voeren? Leren dat hij zélf zijn bord naar de keuken moet brengen?

 

Rapport

Nadat ik het 04:00 uur zag worden, kwam ik bij zinnen: stoppen met piekeren, het is prima zoals we het doen. Kinderen moeten tegenwoordig al zo snel zelfredzaam zijn. Mijn zoon was notabene net anderhalf en kreeg al een rapport met voldoendes en onvoldoendes mee van de crèche. Goedbedoeld natuurlijk, maar who cares dat een kind van 1 nog niet meehelpt met opruimen of zijn lepel verkeerd gebruikt. Ooit leert hij het heus wel. 

 

Hand in hand

Het liefst verwen ik Mack tot z’n tachtigste. Hou ik zijn drinkpakje vast als hij er zelf geen zin in heeft, snij ik korstjes van z’n boterham, til ik hem door kilometerslange winkelstraten als hij dat fijner vindt dan de buggy en vallen we nog steeds hand in hand in slaap. Maar ik weet dat er een dag komt dat hij dit niet meer wil. Dan is hij ineens dat zelfstandige jochie dat een kusje van mama op het schoolplein niet stoer vindt.

 

Tot die tijd pamper ik hem zoveel als ik kan - laat mij dan maar die ontaarde moeder zijn.