bankrekening bij lenen
Beeld: Pixabay

Anna (38) woont samen met Gijs en haar twee kinderen van 10 en 7. Samen met haar man runt ze een decorbouwbedrijf.

“Tijdens de crisis kelderden onze werkzaamheden. Omdat we voor ons bedrijf altijd veel kosten maken, van materialen en gereedschap tot de huur van onze werkplaats, hebben we een doorlopend krediet van € 15.000. Dat klinkt heftig, maar het went, je norm verschuift. Op een gegeven moment wordt dat bedrag je nul. Zo’n krediet kost natuurlijk ook geld, we betalen ongeveer € 1000 per jaar aan rente. Het komt erop neer dat we alles wat we verdienen meteen weer uitgeven. Een spaarrekening hebben we niet.

 

Handen uit de mouwen steken

We weten nooit wanneer er weer een nieuwe klus komt, die onzekerheid hoort bij ons vak. Het is extreem druk of er is niks te doen. Hollen of stilstaan. En omdat mijn man en ik samen in het bedrijf zitten is er ook niet één vast inkomen om op terug te vallen in magere tijden. Ik heb weleens overwogen een baantje erbij te nemen, maar de kinderen vragen ook veel tijd. Ik wil ze wel zien opgroeien. Bovendien ben ik niet zo geschikt voor een kantoorbaan, ik ben nu eenmaal veel vrijheid gewend.

Ooit heb ik een week bij een bank gewerkt, de meeste werknemers verdeden hun tijd bij het koffieapparaat. Niks voor mij. Ik steek liever mijn handen uit de mouwen. Sinds ik moeder ben, ben ik minder gaan werken in het bedrijf en regel ik meer dingen vanuit huis. De laatste twee jaar hebben we voor het eerst sinds de crisis weer goed gedraaid. We stonden zelfs € 6000 in de plus, maar toen ging onze bus kapot en waren we weer € 11.000 lichter.
 

Lees ook
Inge (40): 'Door m'n zus moest ik mijn zoon een goedkopere fiets geven' >

 

Kwaliteit van leven

Ik ben altijd degene die verstandig probeert te zijn. ‘Heb je die nieuwe decoupeerzaag van € 450 echt nodig?’, vraag ik als Gijs al klaarstaat met zijn pinpas. Hij is gul, wil altijd iedereen verwennen met cadeaus of rondjes in de kroeg. Heel lief, maar niet verstandig. Daar voeren we soms pittige discussies over, maar uiteindelijk verandert er niks.

Dat ik mij soms zorgen maak over geld, daar krijgen de kinderen niet veel van mee. Ik ben opgegroeid in een groot gezin waar nooit geld was voor iets, dat voelde heel armoedig. Onze kinderen krijgen alles wat ze nodig hebben, ook als we daarvoor bij moeten lenen van de bank. Van clubjes en gezond eten tot een nieuwe fiets en vakantie, ik wil een zekere kwaliteit van leven.”
 

Dit artikel staat in een Kek Mama Geldspecial en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Het tijdschrift Flow bestaat tien jaar en viert dat met De Grote Vertraag-campagne: een actie die ervoor zorgt dat iedereen af en toe heerlijk offline (en onbereikbaar) kan zijn.

Want om écht te kunnen vertragen, is dat hard nodig.

 

Lees ook
6x heerlijke wellness hotels >

 

#flowsocialooo

Daarom komt Flow met de Social Out of Office (Social OOO): grappige gifjes, ontworpen samen met illustrator Penelope Dullaghan, die duidelijk maken dat je even offline bent. Ze zijn te gebruiken op alle social media, omdat ze automatisch gekoppeld zijn met Giphy: supermakkelijk te vinden, te plaatsen óf te versturen, dus. Het enige wat je hoeft te doen is te zoeken op #flowsocialooo, jouw telefoon, tablet of computer doet de rest. Oh, en een extra uitleg vind je hier.

 

Alvast zien welke gifjes je kunt gebruiken? Alsjeblieft.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Kim Pieters

Kim Pieters (39), actrice en moeder van Jacob (7) en Ebe (4) vond de babytijd van haar jongens pittig. “Nu ze groter worden en we hele gesprekken voeren, vind ik moeder zijn leuker.”

Ze deed een tijdje wat rustiger aan na haar hoofdrol in de serie Julia's Tango en het tv-programma Wie is de Mol?. Kreeg twee zonen en speelde in in kleine theaterproducties. Drie jaar geleden had ze een rol in Meiden van de Herengracht en onlangs in Zomer in Zeeland. Nu staat ze op de planken in de reizende theatervoorstelling Guilty pleasures - onderdeel van de Powervrouwen-reeks van Bos Theaterproducties. “Een lekkere lichte avond met veel meezingliedjes,” zegt Kim, “vol herkenbare situaties. Over schoolpleinmoeders en vriendinnen op een paaldanscursus. Na afloop van de voorstelling bouwen we een feestje in de foyer, waar we nog even doorgaan.” Guilty pleasures zijn er namelijk om gevierd te worden, vindt ze.

“Waarom zou je je schamen voor wat je leuk vindt? Ik hou er wel van, een tacky randje. Dansen op de Backstreet Boys, Rick Astley en John Denver.” Ze schaamt zich hoe dan ook niet snel. “Ook niet nu ik opeens moet zingen op het podium. Schijt, denk ik dan. Ik ben niet de beste zangeres, maar ik vind het gewoon leuk om te doen.”
 

Schuldgevoel

Deze generatie worstelt met schuldgevoel, vindt Kim. In Guilty pleasures zit een diepere laag over de verplichtingen die schudgevoelens met zich meebrengen. “We zijn zó bezig met wat anderen van ons denken. Dat draagt niet bij aan een positief zelfbeeld. Jammer vind ik dat. Nu ik ouder word, maak ik me gelukkig minder druk om wat de buitenwereld denkt en vertoon ik minder sociaal wenselijk gedrag.

Ik heb een vriendin die elke keer als we elkaar zagen cadeautjes meenam voor mijn kinderen. Superlief, maar daardoor kreeg ik het gevoel dat ik dat terug moest doen. Voor mijn gevoel schiep het een verplichting, terwijl het voor mij helemaal niet draait om materie. Ik ben liever attent met aandacht. Ik waardeer het enorm als ik díe terugkrijg van vriendinnen. Een belletje om te vragen hoe een auditie ging, bijvoorbeeld. Ik heb ook een vriendin die structureel elke verjaardag vergeet, maar wel altijd voor me klaarstaat. Dáár gaat het voor mij om.
 

Lees ook
Jan legt het nog een keer uit: schuldgevoel >

 

Cadeautjes

Al die gedragscodes en verplichtingen; ik durf me er nu steeds meer tegen uit te spreken. Soms best eng om te doen, maar ik merk dat anderen dat waarderen. Op het schoolplein van de kinderen had ik het onlangs met een paar moeders over cadeautjes voor een kinderverjaardag. Vroeger kreeg ik gewoon vijf gulden van mijn ouders, en daar moest ik het dan voor regelen.

Als je nu kijkt naar de bedragen... Ik vind vijftien euro voor een partijtje best veel; als we allemaal een tientje inleggen, kopen we met z’n tienen één mooi voetbalpak en is dat kind dolgelukkig. Toen Jacob drie jaar geleden net op school zat, ging ik daar nog wel in mee. Dacht: o, dat hoort dus blijkbaar zo. Net als die klassenapps die maar doorgaan. Nu zet ik die gewoon op stil. Ik laat me niet meer gek maken. Al scheelt het dat ik niet zoveel op het schoolplein sta, omdat mijn vriend Peter de jongens meestal wegbrengt, op weg naar zijn werk.”
 

Betrokkenheid

Natuurlijk draagt Kim wel haar steentje bij als hulpmoeder: “Luizenpluizen bijvoorbeeld. Of de klas versieren met sinterklaas en vlak voor de vakantie speelgoed schoonmaken. Als ik drie keer per jaar iets doe op school, vind ik dat echt zat. Ik vind het prima om te helpen, maar doe het vooral uit gevoel van betrokkenheid met mijn kinderen.”
 

Het hele interview staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >