Beeld: Getty
Beeld: Getty

Marloes is 33 jaar en woont samen met haar dochter van 5 jaar. Daarnaast werkt ze ruim 32 uur als projectmanager.

“Het besluit weg te gaan bij mijn man was het beste wat ik ooit heb gedaan. We waren tien jaar samen, waarvan vijf jaar getrouwd. Terwijl ik mijzelf bleef ontwikkelen, stond hij stil. Hij probeerde mij in alles te controleren en ik voelde me verstikt. Zelfs als we boodschappen deden wilde hij dat ik bij hem in de buurt bleef. Ik mocht niet meer sporten en verloor het contact met vriendinnen.

 

Opluchting

De dag dat ik bij hem wegfietste, met in de bakfiets mijn dochter en hondje, viel er een last van mijn schouders. Omdat onze hypotheek onder water stond, moest ik mijn ex een flinke smak geld betalen. Ik verkocht mijn auto en gaf hem een groot deel van mijn spaargeld. In totaal heeft de scheiding mij zo’n € 10.000 gekost. Dat maakte me niets uit, als ik maar bij hem weg kon. De eerste maanden in onze nieuwe woning zaten Lisa en ik op bananenkistjes. Ik zorgde dat ze altijd gezond te eten kreeg, maar als ze bij haar vader was at ik Turkse pizza’s van de Aldi. Ik moest ieder dubbeltje omdraaien, toch voelde ik me gelukkiger dan ooit.

 

Nieuw huisje

Toen het gebouw waar we woonden afgelopen zomer werd gesloopt, kreeg ik een huisje aangeboden. De vorige bewoner was een oudere man. Het huis was letterlijk uitgewoond. Ik kreeg precies € 5000 verhuisvergoeding, daar heb ik het helemaal van kunnen opknappen. Ik liet het schilderen en een vloer leggen, maar veel klussen heb ik zelf gedaan. Dit huisje is echt van mij en mijn dochter en ik hoop hier nog heel lang te kunnen wonen.

 

'Zelf bepalen voelt goed'

Ik werk 32 uur per week en verdien € 2200 netto per maand, daarvan hou ik zo’n € 130 per maand over voor mijzelf. Van dat geld ga ik uit en betaal ik het sporten. Vroeger moest ik al mijn uitgaves aan mijn ex verantwoorden, hij vond alles altijd maar onzin. Om geen ruzie met hem te krijgen kocht ik mijn kleding in de uitverkoop. Nu koop ik weleens een duurder truitje of een mooi paar schoenen, dat voelt goed. Mijn eerste grote uitspatting sinds ik alleen woon, was de aanschaf van een auto van € 3500.

 

Eigen geluk

Tegenwoordig heb ik weer ruim voldoende geld. Ik voel me opgelucht en vrij nu ik niet meer afhankelijk ben van een ander. Niet financieel, niet emotioneel. Ik ben alleen verantwoordelijk voor mijn eigen geluk en dat van mijn dochter. Lisa is soms verdrietig dat papa en ik niet meer samen zijn, maar ik weet dat ze later zal inzien dat ik het juiste heb gedaan door niet in een ongelukkige relatie te blijven.”

 

Dit artikel staat in de Kek Mama Geldspecial.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

niet-boos-kind-gebeten

'Mijn dochter is geen lieverdje', geeft blogger Danielle Sherman-Lazar toe. Dus dat haar peuter door een ander op haar plek wordt gezet, vindt ze helemaal niet erg. Juist goed zelfs.

Op Scary Mommy legt ze uit waarom.

 

'Niet slaan!'

Het begon allemaal toen haar dochter met een auto aan het spelen was: op het moment dat er een meisje naar haar toe kwam om naar de auto te kijken, gaf ze een duw. En vervolgens duwde het meisje terug. Danielle: 'Niet slaan! Riep ik', terwijl ik ze van elkaar losrukte. Mijn dochter reed nietsvermoedend verder en het meisje begon te huilen. Ik troostte haar, liet een andere auto zien en hielp haar erin.'

 

Lees ook
'Kinderen gedragen zich als kinderen en daar is niets mis mee' >

 

'Tranen over haar wangen'

Alles leek goed te gaan. Tot de dochter van Danielle even later met blokken speelde en ditzelfde meisje opnieuw naar haar toe kwam: het meisje duwde, haar dochter duwde terug en vervolgens werd ze in haar arm gebeten. 'Mijn dochters gezichtje vertrok. En terwijl de tranen over haar wangen stroomde, gaf ik haar een knuffel.' Maar toen de vader van het meisje verhaal kwam halen, besloot Danielle eerlijk te zijn. 'Ik heb gezegd dat z'n dochter mijn kind beet, maar ze misdroegen zich allebei. Ik bedoel: mijn dochter was niet onschuldig. Natuurlijk is bijten erger dan duwen, maar ze zaten allebei fout.'

 

'Ze heeft haar lesje geleerd'

Vervolgens legde de blogger haar dochter uit dat wanneer je iemand pijn doet, je ook iets terug kunt verwachten. 'En weet je? Misschien heeft ze haar lesje nu eindelijk geleerd, want sindsdien is ze niet meer zo agressief geweest. Daarom ben ik niet boos dat ze is gebeten.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Bankrekening zwanger na affaire Australiër
Beeld: Unsplash

Sophie (38), rechercheur bij de Nationale Politie (27 uur per week), single en moeder van zoon Morris (2).

“In mijn tienerjaren zaten mijn ouders in de bijstand. Als ik met een dubbeltje te weinig wisselgeld terugkwam van de boodschappen, had ik een probleem. Er was nooit ergens geld voor. Ik nam me voor dat ik mijn zaken later goed zou regelen.

 

Spaarrekening

Op mijn negentiende opende ik een beleggingsspaarrekening voor het kind dat ik ongetwijfeld snel zou krijgen. Van dat geld zou mijn zoon of dochter dan zo rond anno nu kunnen gaan studeren. Dat duurde allemaal ietsje langer. Tijdens mijn laatste relatie kreeg ik twee miskramen. Omdat de tijd begon te dringen en ik daarna geen leuke man tegenkwam, was ik me serieus aan het verdiepen in het krijgen van een kind met twee homoseksuele mannen.

 

Affaire met knappe Australiër

En toen ontmoette ik Brian, een knappe Australiër die een paar weken in Nederland op vakantie was. We kregen een affaire, maar ik kwam er snel achter dat hij en ik bij elkaar pasten als suiker en peper. Laid back was nogal zwak uitgedrukt. Zijn ouders hebben later tegen me gezegd: dank je wel dat je ons een kleinzoon hebt gegeven, anders was het er nooit van gekomen. Want ja, ik raakte zwanger. ‘Ruïneer ik je leven als ik besluit het te houden?’ vroeg ik hem. Zijn antwoord was gelukkig ‘nee’. Ik zou de volledige voogdij krijgen over Morris, en afzien van alimentatie.
 

Lees ook
'Voor ik het wist, zat ik hartstochtelijk met een vrouw te zoenen' >

 

De familie van zijn vader

Brian keerde terug naar Byron Bay en ik beviel een paar maanden later van onze zoon. Mijn beste vriend was erbij, hij is de peetvader van Morris. Een deel van het spaargeld dat ik voor Morris opzij had gelegd, is inmiddels opgegaan aan een reis naar het land van zijn vader, afgelopen winter. Brians moeder is blind: ik gunde het haar dat zij zo snel mogelijk haar kleinzoon in haar armen kon houden. Morris lijkt veel op zijn opa, weet ik nu ook, en die kennis is waardevol. Ik vind het belangrijk dat mijn zoon ook de familie van zijn vader leert kennen, ook omdat de mijne piepklein is. Mijn vader is begin dit jaar overleden. Naast mijn moeder, mijn broertje en een oom, heb ik niemand.

 

'Mam, ik vertrek naar Australië'

Volgend jaar wil ik weer naar Australië. Dat kost me alleen al € 2800 aan tickets. Dat probeer ik bij elkaar te sprokkelen door maandelijks een deel van de alleenstaanden toeslag opzij te leggen. Brian heeft vrede met de marginale rol die hij speelt in het leven van zijn zoon. En ik met mijn leven als alleenstaande moeder. Ik heb het niet slecht, ook financieel niet. Ik bereid me nu al voor op de dag dat mijn zoon zegt: ‘Mam, ik vertrek naar Australië.’ Ik zou hem niet tegenhouden. Je moet iets over hebben voor het leukste kind van de wereld.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >