bankrekening koopverslaving
Beeld: Unsplash

Ingeborg (34) is moeder van Gijs (3) en Mayliss (1) en werkt bij een recruitmentbureau. De verslaving van Ingeborg leidt nogal eens tot problemen, en niet alleen op haar bankrekening.

“Er zijn natuurlijk ernstiger verslavingen te bedenken. Ik haal mijn kinderen niet stoned van de dagopvang: ik rook niet, drink hooguit twee glazen wijn per week en heb geen onverzadigbaar libido. Maar ik heb wel een gewoonte die met me op de loop gaat en die ten koste gaat van andere activiteiten.
 

Turbo-zwangere met idioot veel energie

Ik beken: ik besteed vele uren per week aan het afstruinen van sites als Marktplaats. Het begon toen ik zwanger was van Gijs en met verlof thuiszat. Ik was zo’n turbo-zwangere met idioot veel energie, verveelde me suf en zocht iets om de tijd te doden. Het begon met de babykamer. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik alles, echt alles, tweedehands heb gekocht. Van de commode tot de plankenvloer.

Mijn vriend vond het toen allemaal nog prima. We vonden het altijd al leuk samen brocantemarkten af te lopen voor die ene mooie vaas of iets anders wat we niet nodig hadden. Alleen de veel te lage jarenzeventig babywagen met onhandige smalle wieltjes moest ik van hem weer doorverkopen. Dat ding zou ons alleen maar een hernia bezorgen.

Mijn vriend was ook niet blij toen hij terugkwam van een zakenreis en ik onze ligstoel had ingeruild voor een niet erg comfortabel Gispen-bankje. Dat ik er nog zeshonderd euro bij heb moeten lappen, heb ik maar nooit verteld. Maar hij werd echt boos toen ik de maand erop geen geld had om op onze en-of-rekening te storten omdat ik dat had besteed aan een Oost-Duitse fabriekslamp van negenhonderd euro. Ik beloofde de rest van mijn zwangerschap op Markplaats-dieet te gaan: spullen verkopen mocht wel, maar er kwam niks meer in.
 

'De pakketjes stapelden zich hoger op dan ooit'

Het ging een tijdje goed. De komst van onze zoon en twee jaar later dochter Mayliss drongen mijn koopdwang naar de achtergrond. Ik had het te druk met gelukkig zijn. Toen mijn tweede zwangerschapsverlof erop zat en de kinderen drie dagen per week naar de crèche gingen, heb ik op een dag toch weer de Marktplaats-app op mijn telefoon geïnstalleerd. Ik werd lid van een Facebookgroep voor vintage design en kleding. En ik begon gewone online winkels te bezoeken. Zoals je gewicht weer toeneemt als je stopt met een dieet, zo stapelden de pakketjes voor onze deur zich binnen de kortste keren hoger op dan ooit.

Natuurlijk, daar zat kleding voor de kinderen tussen, en voordelenpakken luiers. Maar ook een tussenjas, het zoveelste zwarte jurkje en veel te hoge pumps die ik beschaamd naast de andere schoenen zette die ik nooit draag.
 

Lees ook
'Ik ben reuze ongevoelig voor verslavingen. Maar ja, dat verdomde Facebook' >

 

'Ik voelde me blijkbaar zo onbevredigd'

Mijn koopgedrag leidde opnieuw tot ruzie met mijn vriend, die op het afschrift van onze creditcards ontdekte dat ik in één maand voor duizend euro had gekocht bij een online warenhuis. Dat is ongeveer het bedrag dat we aan kinderopvang kwijt zijn, rekende hij me voor. Die boodschap kwam wel aan. Ik had zo verlangd naar deze twee kinderen. Nu had ik ze en voelde ik me blijkbaar zo onbevredigd dat ik ’s avonds op de bank zat met een enorme drang iets te kopen wat ik helemaal niet nodig had.
 

'Ik was zielsgelukkig, maar had ook verdriet'

Waarom ik dat deed ontdekte ik tijdens een yogaweekend waar ik met een vriendin naartoe ging. We kregen de opdracht tijdens een meditatie aan iemand te denken die je graag mag maar niet goed kent, misschien zelfs zijn naam niet. Meteen zag ik iemand voor me: de eigenaar van de buurtsuper bij ons om de hoek. Zo’n jongen die altijd vrolijk is. Die onze kinderen aan het lachen maakt en van het leven lijkt te genieten. Ook als er vlak naast hem een nieuwe supermarkt wordt geopend die zijn omzet aan het wankelen brengt.

Ik begon schokschouderend te huilen. Omdat ik ineens besefte hoe ik mijn emoties onder water duwde. Ik was zielsgelukkig met mijn twee kinderen, maar had ook verdriet om twee eerdere miskramen. En om de ziekte van mijn vader, die een jaar in een psychiatrische kliniek opgenomen is geweest. Ik denk dat ik mezelf met mijn koopverslaving probeer af te leiden van die gevoelens. Bovendien speelt vermoeidheid mee: ik heb al drie jaar gebroken nachten.
 

'En dat allemaal gratis en voor niks'

Na het yogaweekend stelde mijn vriendin voor wekelijks te gaan wandelen. Soms praten we over onze gemoedstoestand, soms roddelen we als vanouds. In elk geval voel ik me na zo’n wandeling een stuk lichter en minder moe. Mijn vriend en ik hebben afgesproken dat we na negen uur ’s avonds onze telefoon en laptop uitzetten. In plaats daarvan kijken we samen een aflevering van Game of Thrones of zo. En op woensdagavond gaan we tegelijkertijd naar bed, wat daar ook weer wat vaker tot gezelligheid leidt. En dat allemaal gratis en voor niks.”
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van stedentrips tot klussen: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Prachtige foto


Het gouden uurtje meepakken


Wandelen met papa

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Trots aan de wandel met papa 💙 #inlove #dadandson #otis @jonkarthaus #perfectsaturday

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Ah, daar is de make up

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Oooow ok.... daar is mijn Make Up! #trendsetter #wenkies

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op



Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 


Aan het klussen

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Klussen klussen klussen💪🏻🙌🏻 #familiehuis #verbouwen

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op


Nieuw familielid

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Verliefd! 🖤🐾🖤 @luckysmit1

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1) op


Genieten in New York

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Onwijs aan het genieten in NY! The big 🍏 Samen met m’n lieve zus @jettekevanlexmond

Een bericht gedeeld door Lieke van Lexmond (@liekevanlexmond) op


En softijs in Tokio

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Softijs in Japan is niet gewoon🍦Zoals met alles in dit land masteren ze alles tot in perfectie. De baguette is hier beter dan in Frankrijk, de pizza beter in Italië en de vis bij de supermarkt verser dan bij onze viswinkel. Dit ijsje is van rauwe melk gemaakt maar ze hebben ook smaken zoals cheesecake. De smaak en structuur is off the ying yang. Ik heb hier softijs gegeten met 35% vet wat het zou moeten classificeren als slagroom. Het soms bijna stressvol hoeveel goed eten er is. Je kan nooit alles eten🤦🏻‍♀️ Maar ik zal proberen zoveel mogelijk te eten en te laten zien aan je. Binnenkort op @24kitchen_nl 😘 #japan #softserve #cheesecake #milk #tokyo #icecream

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

column-malu
Beeld: Marco Kolanus

De kinderarts van het consultatiebureau vindt dat Mack qua spierkracht achterloopt ten opzichte van andere baby’s, maar als ze ons vervolgens naar de fysio doorverwijst, blijkt er niets met ‘m aan de hand…

Ik schrik me kapot als we op het consultatiebureau een brief vol ingewikkelde Latijnse benamingen in onze handen gedrukt krijgen. “Extra oefeningen heeft-ie echt nodig hoor”, zegt de arts. “Dat nekje wiebelt mij te veel. En trouwens, vanuit liggende positie neemt hij z’n hoofd nog niet mee en dat zou hij wel al moeten kunnen.” Mijn vraag of dit niet te maken heeft met het feit dat Mack met 37 weken geboren is, wuift ze vluchtig weg.

 

Goed, fysio. ‘Kan vast geen kwaad’, denk ik maar zodra we weglopen.

 

'Te lage spierspanning'

Eenmaal thuis kom ik er na wat speurwerk achter dat de niet-te-ontcijferen termen in de verwijsbrief zoveel betekenen als ‘slappe baby’ en ‘te lage spierspanning’. En toegegeven: ik hoef nog net niet aan de zuurstof. Mankeert hij nu iets ernstigs? Moeten we hem dagelijks uitputten met lastige oefeningen? En wat nu als hij op z’n eerste verjaardag nog niet zelfstandig kan zitten? Gelukkig heb ik een vriend die, ook al zou ons complete appartementencomplex in de hens vliegen, de kalmte bewaart: hij stelt me gerust en maakt een afspraak met een fysiotherapeut in de buurt.

 

Vakantiefoto's op Facebook

Een paar dagen later zitten we met Mack bij Eline. Ze stelt zich voor, vertelt wat ze doet, waar ze vandaan komt (wat ik overigens al lang weet, want een uur eerder bladerde ik nog door haar vakantiefoto’s op Facebook - ik móet immers weten wie er aan de ledematen van m’n kind gaat sjorren…) en legt Mack op de behandeltafel. Na nog geen drie minuten stelt ze ons gerust: “Geen zorgen, ik zie niets geks bij ‘m. Hij doet het prima.”

 

Lees ook
Alles wat je wilt weten over de bezoekjes aan het consultatiebureau >

 

'Geef 'm de tijd'

Hoor ik dit nu goed? Niets geks? Prima? En waar kwam dat ‘slappe baby’- en ‘lage spierspanning’-verhaal dan vandaan? Eline legt uit: “Je moet Mack even de tijd geven om te doen wat je van ‘m vraagt en die tijd hebben ze op het consultatiebureau nu eenmaal niet. Na één keer tillen denken ze misschien dat-ie het niet kan, maar kijk: hij tilt z’n hoofd gewoon op hoor, zonder hulp.”

 

Bezorgd voor niets

Vriend knikt tevreden en ik haal opgelucht adem. En als Eline vervolgens oppert een brief naar het consultatiebureau te sturen met daarin háár bevindingen, kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Zie je wel: dagenlang bezorgd voor niets. Maar goed, ook daar ben je moeder voor…

 

Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels bijna vijf maanden oud.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >