bankrekening zeilen wereldreis
Beeld: Unsplash

Margje en Aart zeilden de wereld rond, kregen onderweg een kind en kwamen na vijf fantastische jaren hartstikke blut terug.

Margje (41) en Aart (44) besloten geen carrière te maken, maar op reis te gaan. Ze hebben twee kinderen: Mare en Siem.

Margje: “Aart en ik werkten vijf jaar bij hetzelfde telecombedrijf, allebei als zogenaamde high potentials. Dat netjes voor ons uitgestippelde carrièrepad was eigenlijk niks voor ons. Aart was al eens in zijn eentje in een krakkemikkig bootje van Australië naar Nederland gezeild, en ik wist ook wel iets van een mast en gijp.
 

De wereld rondvaren

Toen we in een dronken bui fantaseerden over onze baan opzeggen en de wereld rondvaren, werden we helemaal blij. Wat zou het heerlijk zijn uit ons keurslijf te stappen. En helemaal fantastisch: onderweg kinderen te krijgen en ze de eerste jaren van hun leven met zijn tweeën op te voeden, zonder ons zorgen te maken over werk en geld. Ik ben een sociaal dier met veel vriendinnen en ik heb een innige band met mijn moeder en zus, maar ik verlangde ook naar avontuur. Ik wilde mijn grenzen leren kennen en ze verleggen. Met de man waarvan ik hield.

Geld was geen probleem. We waren schandalige scheefwoners met onze sociale huurwoning die maar vijfhonderd euro per maand kostte terwijl we met zijn tweeën het tienvoudige verdienden. Netto. We spaarden al jaren drieduizend euro per maand en nu hadden we er eindelijk een perfecte bestemming voor. De boot betaalden we van de overwaarde van mijn eerste koophuis: € 75.000. Het duurde twee jaar voor we een geschikt schip vonden, maar toen vertrokken we eindelijk uit een Zuid-Franse haven.
 

Zwanger op zee

We waren de Rots van Gibraltar nog niet voorbij of ik was al zwanger. Op het Canarische eiland La Gomera bezochten we een gynaecoloog. We begrepen helemaal niets van zijn Spaanse geratel, maar hoorden het hartje kloppen en dat was geruststellend genoeg om de oceaan over te steken naar Barbados. Dat viel tegen. Ik was dag en nacht kotsmisselijk en dan is het geen lolletje om wekenlang afwisselend drie uur te varen en drie uur te rusten. Ik kon moeilijk de handdoek in de ring gooien, en daarmee had ik mijn eerste grens verlegd. Ik was dan ook euforisch toen we in Barbados voor anker gingen.
 

Voor een halfjaar luiers in het vooronder

Mare is geboren op Curaçao en na een korte pauze op de Antillen vervolgden we onze zeereis. In Panama kochten we voor een halfjaar luiers in en propten die in het vooronder. Melk was niet nodig: ik heb tweeëneenhalf jaar borstvoeding gegeven. Als je over de wereld vaart, ben je onderdeel van een community van zeezeilers: in iedere baai waar we voor anker gingen maakten we nieuwe vrienden. Bovendien kregen we in die vijf jaar regelmatig bezoek van familie: het was zo fijn als mijn moeder een paar weken langskwam.

Voor Mare was de boot een grote wieg waarin ze zich vrij kon bewegen dankzij de lifeline waaraan ze altijd was bevestigd. We spanden netten om de reling, en als we zeilden bleef ze in de binnenkuip. Als je aan een drukke straat woont, stamp je er bij je kind in dat ze nooit zomaar mag oversteken; Mare moest oppassen als de enorme deining en golven op de oceaan de boot deden schommelen.

Je zou denken dat je op elkaars lip zit op zo’n boot, maar omdat Aart en ik om beurten aan het roer zaten, spraken we elkaar soms dagen niet. Soms miste ik echt aanspraak. Uiteraard waren er ook ruzies, momenten dat ik dacht: stik maar, ik ga hier aan wal.
 

Lees ook
Dit gezin stopte met werken en reist nu de hele wereld over >

 

Blut

Ondertussen werd Mare groter. Ze kreeg behoefte aan vriendinnetjes en meer beweegruimte. Wij waren niet meer genoeg. Op een dag moesten we op de Malediven een stukje om een atol varen om de havenmond te bereiken. Mare raakte in paniek, ze was bang dat het ons niet zou lukken aan wal te komen. Toen wisten Aart en ik dat het tijd was terug te keren. Bovendien raakte ons geld op, hoe zuinig we ook leefden.

In vergelijking met andere zeilers gaven we weinig uit. We aten rustig twee weken van een zelf gevangen tonijn of zeebaars en kochten altijd groenten op de markt. Toch waren we jaarlijks twintigduizend euro kwijt. Toen we na vijf jaar in Nederland aan wal gingen hadden we nog precies tweeduizend euro. Daar kochten we een auto van en toen waren we blut.

Van tevoren hadden mensen die het weten konden ons gewaarschuwd: je moet niet langer dan vijf jaar wegblijven, anders raak je te veel losgezongen van de maatschappij. Terugkomen is sowieso een stuk moeilijker dan weggaan. Ik had er zin in om naar huis te gaan, ik wilde weer meedoen en aan het werk. Maar makkelijk was het niet: we hadden geen geld, geen huis en geen baan. Daar zaten we dan, op onze boot in een grauwe haven in Amsterdam. Een pak sneeuw op het dek en niks om handen.
 

Opnieuw aarden

Wat ons erg heeft geholpen opnieuw te aarden, was de geboorte van onze zoon Siem. We verkochten de boot en konden van de opbrengst de huur van een huis betalen en meubels kopen. Vorig jaar verhuisden we naar een dorpje buiten de stad. Aart kon na al die jaren op zee onmogelijk terug naar een kantoorbaan; hij ging als zelfstandig aannemer aan de slag. Ik bleef een jaar thuis, vond een baan en stond weer elke dag met mijn leaseauto in de file.

Het is lastig nonconformistisch te zijn in een land als Nederland, maar ik heb een paar maanden geleden toch ontslag genomen. Ik ben klaar met die directeurtjes en haantjes met wie je te maken hebt in het bedrijfsleven. Gelukkig verdient Aart prima, dat geeft mij de tijd uit te zoeken hoe ik mijn talenten te gelde kan maken.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 07-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

leren afwas vaat moeder
Beeld: Pixabay

Zelf groeide ze op in een smetteloos huis zonder vieze vaat op het aanrecht, maar blogger Stephanie heeft door schade en schande geleerd om de afwas soms lekker te laten staan.

Scary Mommy-schrijfster Stephanie Tschoepe weet nog goed hoe haar moeder vroeger het huis vlekkeloos schoon hield, zonder vieze borden in de gootsteen. Ze nam zichzelf voor het later ook zo te doen in huis: ‘Ik dacht dat mijn waarde als moeder afhing van hoe schoon mijn huis was en hoe weinig vieze vaat er in de gootsteen stond. Maar denk je weleens aan de verwachtingen die moeders zichzelf opleggen? De lange lijst van dingen die we van onszelf ‘moeten’ doen om een goede moeder te zijn? Als single, fulltime werkende moeder raakte ik uitgeput door mijn pogingen om al die verwachtingen waar te maken. Op sommige avonden had ik na het koken, huiswerk nakijken, de kinderen in bad doen en naar bed brengen geen energie meer voor de afwas. Ik dwong mezelf ertoe omdat het ‘moest’, maar ik begon de afwas te haten.’

 

Lees ook
PERSOONLIJK: Dit is de echte reden waarom moeders altijd zo moe zijn >

 

Willen in plaats van moeten

Voor Stephanie werd de vaat een metafoor van haar verwachtingen en perfectionisme: ‘Ik leer nu om te kijken naar mijn verwachtingen en naar mezelf. Ik probeer de lat lager te leggen en te accepteren dat mijn best doen goed genoeg is. In plaats van te kijken naar wat ik moet doen, kijk ik naar wat ik wíl doen. Ik geef mezelf toestemming om te kiezen, om te doen wat goed voelt en om de controle iets los te laten.’

 

Meer waardering

Ze schrijft hoe het op sommige avonden wel lukt om meteen na het eten de vaat weg te werken, en op andere avonden simpelweg niet: ‘En ook die vuile borden worden uiteindelijk weggewerkt. Als ik later weer energie heb en me er toe aanzet, ben ik altijd zo trots dat ik eerst de prioriteit aan mezelf en mijn dochters heb gegeven. Als ik mezelf de keuze geef in plaats van iets af te dwingen, geniet ik zelfs van de afwas en waardeer ik daarna mijn schone keuken nog meer. De afwas heeft mij geleerd om mezelf op de eerste plaats te zetten.’

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder mooie spullen kopen
Beeld: Unsplash

Of je nou een mooie tas, lekkere parfum of crème in de winkel ziet staan: gewoon kopen als je portemonnee dat toelaat, vindt blogger en moeder Rita Templeton.

'Schuif dat 'moederschuldgevoel' eens opzij', schrijft ze op Scary Mommy.

 

'Denk aan jezelf'

Wanneer je iets duurs in je hand hebt, is het logisch dat je als moeder denkt: 'Hier kan ik drie paar broeken voor m'n kind van kopen.' En dat je liever een volle kar met boodschappen of stofzuiger koopt in plaats van kleding voor jezelf, is ook niet zo gek. Maar toch vindt Rita dat je ook aan jezelf moet blijven denken. 'Of je nu ziek, gestrest of verdrietig bent, je houdt het gezin als moeder altijd draaiende. Alleen al omdat je bereid bent om je eigen wensen op te offeren en je kinderen voorop te stellen, verdien je zelf af en toe iets moois.'

 

Lees ook
Inge (40): 'Door m'n zus moest ik mijn zoon een goedkopere fiets geven' >

 

'Draag het met trots'

Rita vergelijkt het moederschap met een betaalde baan: 'Als je een baan hebt, kun je vrije dagen aanvragen. Je krijgt misschien extra vakantiedagen of een bonus, maar moeders? Die krijgen nooit een vrije dag, laat staan iets extra's. En toch ben je er altijd, doe je je best en geef je je hart voor iets wat zoveel energie kost. Dus koop dat boek, die outfit, die nieuwe mascara of andere prullaria. Weet dat je het verdiend hebt.'
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >