bankrekening fulltime moeder
Beeld: Pixabay

Kim (45), woont samen met Jeroen en is moeder van Lars (14), Lisa (12), Maite (9) en Elisabeth (6). Sinds het mislukken van haar webwinkeltje is ze fulltime moeder.

“Ik had eerlijk gezegd geen idee wat er op dit moment op onze rekening staat. En dat voor iemand die ooit financieel consultant was. Ik herinner me nog – Lars was een paar maanden oud, ik was net weer begonnen met werken – dat een mannelijke collega zo verbaasd was dat alle vrouwen in het bedrijf uiteindelijk verdwenen. Hállo, dacht ik, vind je het gek? Ik vond het echt heel erg druk: werken en moederen tegelijk. Ik hoopte het wat rustiger te krijgen door over te stappen naar een kleiner, minder hiërarchisch bedrijf. Maar daar werd je geacht nóg harder te werken – wat ertoe leidde dat ik met een burn-out thuis kwam te zitten.

 

Eigen bedrijf

Nadat we een paar maanden op wereldreis waren geweest, Lars en Lisa waren toen drie en één, besloot ik iets te gaan doen wat ik wél leuk vond. Ik stopte al mijn spaargeld, meer dan tienduizend euro, in een webwinkel voor duurzame kinderkleding. Ik vind dat we te makkelijk kleding weggooien en te weinig betalen voor een eerlijk loon voor de makers. Mijn kinderen dragen grotendeels tweedehands kleding. Dat doen ze met plezier, omdat ik ze heb uitgelegd waaróm we dat doen. Als mijn dochter Maite een gat in haar maillot heeft, naait ze dat zelf dicht. Mijn zoon en dochters kunnen ook allemaal breien.

 

Identiteit

Commercieel gezien bleek mijn bedrijfje minder duurzaam. Ik verkocht kleding die vooral de kinderen zelf moest aanspreken, maar dat zijn niet degenen die de portemonnee trekken. Toch duurde het een jaar voor ik de site definitief op zwart durfde te zetten. Hoe weinig ik er ook mee verdiende, ik vond het te leuk dat ik die winkel hád. Het was een deel van mijn identiteit.
 

Lees ook
Deze moeders werken fulltime >

 

'Ongelukkig'

Sinds deze zomer ben ik fulltime moeder – al doe ik nog wel vrijwilligers­werk voor een stichting die tweedehands winkelen wil bevorderen. Dat betekent ook dat ik financieel niets meer bijdraag aan ons huishouden. Daar ben ik in het begin wel ongelukkig over geweest. Zeker toen er in de politiek stemmen opgingen om hoogopgeleide vrouwen te verplichten hun studieschuld deels terug te betalen als ze niet werkten. Ik heb er zelf ook aan moeten wennen dat ik waardering moet ontberen in de zin van geld of complimenten voor mijn werk. Inmiddels realiseer ik me dat wat ik doe óók waardevol is.

 

'Dit komt totaal niet uit'

We zijn nu al een paar jaar met zijn zessen afhankelijk van het inko­men van mijn man. Op dit moment heeft hij een uitstekende baan, met dito salaris, maar we hebben ook moeilijke tijden gekend. Op het moment dat ik totaal onverwacht zwanger raakte van onze jongste dochter, raakte Jeroen zijn baan kwijt.

We woonden met drie kleine kinderen op een te krappe etage. Ik weet nog dat de dokter me feliciteerde, terwijl ik wanhopig dacht: dit komt echt totaal niet uit. Mijn man en ik hadden een serieus gesprek met elkaar. Stel dat we het kindje zouden houden, zouden we er dan mee kunnen leven dat dit ons leven zou blijven; in een veel te klein huis, waar het nog krapper zou worden? Gelukkig hebben we het aangedurfd. En werd de laatste kraamtijd de meest relaxte van alle vier, omdat Jeroen er voor de kinderen kon zijn.

 

Een nieuw huis

Jeroen vond opnieuw een baan, waarin hij snel carrière wist te maken. Zo konden we ons twee jaar geleden alsnog een groter huis permitteren. Inclusief een grote verbouwing kostte het zeshonderdduizend euro. Veel geld en dan was het ook nog een voorwaarde van de bank dat we een derde van het bedrag meteen als aflossing in de hypotheek stopten. We wilden het huis zo graag hebben dat we al ons spaargeld aanspraken, al was dat eigenlijk bedoeld als back-up voor het geval Jeroen opnieuw werkloos zou raken. Het is lastig dat we die buffer kwijt zijn, maar we zien het huis ook als investering. Het zal alleen maar meer waard worden.

 

'Ik ben gelukkig'

Al leven we qua vierkante meter op ruimere voet, onze levensstijl is niet veranderd. Zo hebben we het altijd prima zonder auto kunnen redden. Voor vakanties huren we een oud busje zonder airco. De bovenste etage van het huis verhuren we via Airbnb. Dat levert maandelijks zo’n duizend euro op. Dat geld bewaren we voor mindere tijden, en leggen we opzij voor de studies van de kinderen. Ik ben gelukkig met hoe mijn leven er tegenwoordig uitziet, al besef ik dat ik iets voor mezelf zal moeten vinden als de kinderen me straks minder nodig hebben.

 

Genieten

Het enige wat ik moeilijk vind, is geld uitgeven aan mezelf, zoals aan kleding of de schoonheidsspecialiste. Dan voel ik me bezwaard. Maar ik heb geen moeite meer met mijn status als fulltime moeder. Toen een ouder op de nieuwe school van mijn jongste dochters me laatst vroeg: ‘En wat doe jij?’, hoorde ik mezelf zomaar zeggen: ‘Niks. Ik geniet van het leven. En ik ken alle koffiebarretjes in de stad.’”

 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

niet-boos-kind-gebeten

'Mijn dochter is geen lieverdje', geeft blogger Danielle Sherman-Lazar toe. Dus dat haar peuter door een ander op haar plek wordt gezet, vindt ze helemaal niet erg. Juist goed zelfs.

Op Scary Mommy legt ze uit waarom.

 

'Niet slaan!'

Het begon allemaal toen haar dochter met een auto aan het spelen was: op het moment dat er een meisje naar haar toe kwam om naar de auto te kijken, gaf ze een duw. En vervolgens duwde het meisje terug. Danielle: 'Niet slaan! Riep ik', terwijl ik ze van elkaar losrukte. Mijn dochter reed nietsvermoedend verder en het meisje begon te huilen. Ik troostte haar, liet een andere auto zien en hielp haar erin.'

 

Lees ook
'Kinderen gedragen zich als kinderen en daar is niets mis mee' >

 

'Tranen over haar wangen'

Alles leek goed te gaan. Tot de dochter van Danielle even later met blokken speelde en ditzelfde meisje opnieuw naar haar toe kwam: het meisje duwde, haar dochter duwde terug en vervolgens werd ze in haar arm gebeten. 'Mijn dochters gezichtje vertrok. En terwijl de tranen over haar wangen stroomde, gaf ik haar een knuffel.' Maar toen de vader van het meisje verhaal kwam halen, besloot Danielle eerlijk te zijn. 'Ik heb gezegd dat z'n dochter mijn kind beet, maar ze misdroegen zich allebei. Ik bedoel: mijn dochter was niet onschuldig. Natuurlijk is bijten erger dan duwen, maar ze zaten allebei fout.'

 

'Ze heeft haar lesje geleerd'

Vervolgens legde de blogger haar dochter uit dat wanneer je iemand pijn doet, je ook iets terug kunt verwachten. 'En weet je? Misschien heeft ze haar lesje nu eindelijk geleerd, want sindsdien is ze niet meer zo agressief geweest. Daarom ben ik niet boos dat ze is gebeten.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Bankrekening zwanger na affaire Australiër
Beeld: Unsplash

Sophie (38), rechercheur bij de Nationale Politie (27 uur per week), single en moeder van zoon Morris (2).

“In mijn tienerjaren zaten mijn ouders in de bijstand. Als ik met een dubbeltje te weinig wisselgeld terugkwam van de boodschappen, had ik een probleem. Er was nooit ergens geld voor. Ik nam me voor dat ik mijn zaken later goed zou regelen.

 

Spaarrekening

Op mijn negentiende opende ik een beleggingsspaarrekening voor het kind dat ik ongetwijfeld snel zou krijgen. Van dat geld zou mijn zoon of dochter dan zo rond anno nu kunnen gaan studeren. Dat duurde allemaal ietsje langer. Tijdens mijn laatste relatie kreeg ik twee miskramen. Omdat de tijd begon te dringen en ik daarna geen leuke man tegenkwam, was ik me serieus aan het verdiepen in het krijgen van een kind met twee homoseksuele mannen.

 

Affaire met knappe Australiër

En toen ontmoette ik Brian, een knappe Australiër die een paar weken in Nederland op vakantie was. We kregen een affaire, maar ik kwam er snel achter dat hij en ik bij elkaar pasten als suiker en peper. Laid back was nogal zwak uitgedrukt. Zijn ouders hebben later tegen me gezegd: dank je wel dat je ons een kleinzoon hebt gegeven, anders was het er nooit van gekomen. Want ja, ik raakte zwanger. ‘Ruïneer ik je leven als ik besluit het te houden?’ vroeg ik hem. Zijn antwoord was gelukkig ‘nee’. Ik zou de volledige voogdij krijgen over Morris, en afzien van alimentatie.
 

Lees ook
'Voor ik het wist, zat ik hartstochtelijk met een vrouw te zoenen' >

 

De familie van zijn vader

Brian keerde terug naar Byron Bay en ik beviel een paar maanden later van onze zoon. Mijn beste vriend was erbij, hij is de peetvader van Morris. Een deel van het spaargeld dat ik voor Morris opzij had gelegd, is inmiddels opgegaan aan een reis naar het land van zijn vader, afgelopen winter. Brians moeder is blind: ik gunde het haar dat zij zo snel mogelijk haar kleinzoon in haar armen kon houden. Morris lijkt veel op zijn opa, weet ik nu ook, en die kennis is waardevol. Ik vind het belangrijk dat mijn zoon ook de familie van zijn vader leert kennen, ook omdat de mijne piepklein is. Mijn vader is begin dit jaar overleden. Naast mijn moeder, mijn broertje en een oom, heb ik niemand.

 

'Mam, ik vertrek naar Australië'

Volgend jaar wil ik weer naar Australië. Dat kost me alleen al € 2800 aan tickets. Dat probeer ik bij elkaar te sprokkelen door maandelijks een deel van de alleenstaanden toeslag opzij te leggen. Brian heeft vrede met de marginale rol die hij speelt in het leven van zijn zoon. En ik met mijn leven als alleenstaande moeder. Ik heb het niet slecht, ook financieel niet. Ik bereid me nu al voor op de dag dat mijn zoon zegt: ‘Mam, ik vertrek naar Australië.’ Ik zou hem niet tegenhouden. Je moet iets over hebben voor het leukste kind van de wereld.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >