aankopen
Beeld: Getty

Stephanie (34), eventmanager bij een hotelketen, woont samen met Casper en is moeder van twee dochters van 7 en 4, en een zoon van 1,5. 

“Vorige week stond mijn benedenbuurvrouw ’s avonds voor de deur, met een aan mij geadresseerde doos van Zalando in haar handen. Ze was het beu dat de gang van haar huis als opslagruimte voor mijn internetaankopen dienst deed, probeerde ze voorzichtig te zeggen. Ik schaamde me kapot, maar dacht ook meteen: weg met die doos. Want als mijn vriend die zou zien, zouden we knallende ruzie krijgen.

 

Honderd euro per week

Ik had hem er net met moeite van weten te overtuigen dat ik écht de ernst van onze financiële situatie inzag. Dat ik nog slechts hoogst noodzakelijke boodschappen zou doen, en dat dan alleen van de honderd euro per week die we sinds een tijdje in een oud portemonneetje van mijn dochter stoppen.

Toen ik zeven maanden zwanger was ons derde kind, raakte Casper zijn baan als stedenbouwkundige kwijt. Dat hadden we zien aankomen, maar de timing was wel heel ongelukkig. Toch zag ik het niet somber in. Ik zou na mijn verlof gewoon tijdelijk kostwinner worden. Kon Casper ook eens wat meer tijd met de kinderen doorbrengen. Bovendien had hij nog twee jaar recht op WW. Die twee jaar vliegen alleen sneller om dan we dachten. En de headhunters voor Casper liepen ook niet bepaald de deur plat.

 

Ik haal alle trucjes uit de kast

Maar in plaats van dat ik, als degene op wie het financieel nu even aankomt, de hand op de knip houd, kan ik me niet bedwingen. En haal ik alle trucjes uit de kast om mijn aankopen te verdoezelen. Nieuwe kleren hang ik eerst een tijdje in mijn kast. Die dure dagcrème is me zogenaamd voor mijn eczeem voorgeschreven door de huisarts. En ik wilde helemaal niet bij die sushitent eten, maar het goedkope, hippe restaurantje ernaast zat vol, en als we nog langer op een tafeltje hadden moeten wachten hadden we de oppas óók langer moeten betalen.

Dat zijn dan nog kleine leugentjes. Erger is het dat ik diep in mijn hart vind dat ik al die luxe dingen verdien. Ik heb er toch hard voor gewerkt? Intussen lopen we een maand achter met de hypotheek, stuurt de school ons aanmaningen over het overblijfgeld, en is mijn schuld bij de creditcardmaatschappij opgelopen tot € 1200. Over zes weken krijgt Casper zijn laatste WWuitkering. Het lijkt wel of ik wacht tot we echt de ijsschots raken. Ik ben een moeder van drie kinderen, maar ik voel me een puber.” 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

foto's social media kinderen
Beeld: Pexels

Van het eerste stapje tot de eerste schooldag: we zijn apetrots op ons kind en posten bijna elke mijlpaal op social media. Blogger Lorna Rose deed dat ook, maar toen haar tweede kind werd geboren ging ze nadenken over de gevolgen.  

‘Wie geeft mij toestemming om informatie over mijn kinderen, laat staan hun privacy, online te zetten?’, schrijft ze op Scary Mommy.

 
Alles vastleggen

Toen Lorna voor het eerst moeder werd, plaatste ze allerlei foto’s van haar zoon op Facebook. ‘Zijn eerste badje, een foto dat hij sliep, de trap op kroop en voor het eerst spaghetti at: ik wilde elk moment vastleggen en het vervolgens delen op Facebook’, vertelt Lorna. ‘Ik wilde mijn moederschap naar de wereld schreeuwen.’

 

Lees ook:
'Kap eens met dat 'mooie' social media-plaatje: geen kind is perfect' >

 

Lelijke pony

Tweeënhalf jaar later werd haar dochter geboren. Na een tijdje merkte Lorna dat ze minder over haar dochter op social media postte. ‘Ik ging erover nadenken: was het omdat dit de tweede ronde van het moederschap was en ik niet de behoefte voelde om het van de daken te schreeuwen? Was het omdat zij een meisje was?’ Lorna realiseerde zich dat ze zelf als kind ook niet op internet stond. ‘Mijn lelijke pony van toen ik 12 jaar oud was en de dikke onderlip die ik als tiener had stonden niet op Facebook, want dat bestond toen niet. En daar ben ik nu opgelucht om. Dus waarom doe ik dat mijn kinderen nu wel aan?’

 

'Denk eerst na'

Lorna kwam tot de conclusie dat het posten van een kwetsbaar moment van haar kinderen, hoe eng of gedenkwaardig ook, niet langer alleen hun gezinsmoment is. ‘Het wordt onderdeel van de Facebook-machine’, zegt ze. ‘Ik heb niet langer controle over wie het ziet, wie het gebruikt en met welk doel.’ Ze wil nog steeds foto’s en video’s delen om verre vrienden en familieleden op de hoogte te houden en steun te ontvangen als het niet goed gaat met haar kinderen. Maar ze denkt nu goed na vóórdat ze iets post: ‘Ik vraag mezelf steeds af: zou dit mijn kind op een dag in verlegenheid kunnen brengen? Of is er een andere manier dan Facebook om steun van mijn omgeving te ontvangen?’

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Sara van Gorp

Sara van Gorp is moeder van zoons Ko (8) en Toon (3) en hoofdredacteur van Kek Mama en VIVA Mama.

Wat ben ik blij met de mede-schoolpleinmoeder die Ko onverwacht meeneemt op de voetbalschoenenstrooptocht voor haar zoon. Zodat ik nog tientallen verhuisdozen kan inpakken. En ik ben bijna net zo blij dat ik haar zoon een middag bij mij kan laten spelen tussen diezelfde verhuisdozen, als ik haar groen en geel van griep bij de klasdeur zie staan.
 

Zwembad

Of als ik een vriendje van Ko een hele dag mee kan nemen naar het zwembad, zodat zijn ouders een dagje alleen met hun jongste hebben. Extra fijn voor hen: ze zijn net als ik zwembadhaters pur sang en hoeven dus voorlopig even niet. (Ko zegt altijd: ‘Mam, jij bent echt een katje, die houden ook niet van het water.’) Dat ik me uiteindelijk rot heb genoten van eindeloos ronddarren met Toon in een draaikolkbadje, is dan nog onvermoede winst.
 

Om de maandag

Nu Ko en Toon er nog aan moeten wennen dat ze om en om bij mij en bij hun vader zijn, wil ik graag één op één tijd met allebei. Om wat te kletsen, te dollen. En gewoon: te zijn zonder dat ze samen vechten om de Donald Duck / Lego-hond / piraat waar de ander net mee wil spelen. Elke maandagmiddag Ko ophalen lukt qua rollercoaster op het werk niet, maar om de maandag wel. Waar de BSO niet aan doet.
 

Lucky me

Dus wat een geluk dat mijn moeder om de week drie uur wil treinen (ja, DRIE uur, ik overweeg heiligverklaring) om Ko van school te halen zodat ze lekker met hem kan aanklooien. En dan zet ze en passant ook nog ’s avonds het eten klaar en vraagt ze ‘welke klusjes ze kan doen’, lucky me. Echt: (mede-)moeders zijn da bom.

 

In Kek Mama 05-2018 lees je het verhaal van Janna en haar vriendinnen die te maken hebben met schaamteloze oppas-verzoeken van mede-ouders. En die verzuchten: ja hallo, ik ben de BSO niet. Het nummer koop je hier.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >