Moet kerst nog beginnen en ben je nu al afgepeigerd? 12 smoezen om op het nippertje nog af te zeggen.

  1. We gaan op vakantie. Last-minute. Spontane actie van man, ik wist ook van niks. Je weet hoe hij is hè, leeft niet op de agenda. Zeker een ding ja, negen uur met kinderen in het vliegtuig. (Maar beter dan een uur naast tante Agaath die niet ophoudt over haar kunstheup.)
     
  2. De kinderen hebben luizen. Allebei. Vréselijk is het. Hebben ze vast opgelopen tijdens de kerstviering op school; in groep 6 waren ook luizen. Ik ben echt alléén maar aan het wassen en kammen. Wacht… kan ik je zo terugbellen? Er valt net iets levends uit mijn haar. Bijten die beesten eigenlijk?!
     
  3. Ik ben ziek. Van de garnalen voor het voorgerecht, denk ik, ik heb ze even voorgeproefd. Tjonge, zó vervelend… O, hik, momentje… (Verbreek de verbinding).
     
  4. We hebben waterschade. Nou, niet een beetje hoor, echt de hé-le straat staat blank! Bevroren buitenleiding, denk ik. Ik moet nog zeker twee uur wachten op de loodgieter en… wacht, zijn de buren nou een koek-en-zopie voor mijn huis aan het opzetten?!
     
  5. Jongste heeft een driftbui. Hoor je hem? Volgens mij haalt zijn volume de grens met België. Zo stijf als een plank, is ‘ie. Ik kan hem moeilijk horizontaal de auto in schuiven; dat wordt oorlog met de oudste. Is ook zo wat voor de kerstsfeer; begin vooral zonder ons!
     
  6. Oudste heeft zich opgesloten op de wc. En nu krijgen we de deur dus niet meer open. Schroevendraaier, koevoet; niks werkt. Oerdegelijk hoor, die nieuwbouwhuizen. Ik overweeg de brandweer in te schakelen, maar ja, die draaien tijdens kerst natuurlijk ook niet op volle bezetting.
     
  7. De auto start niet. Of nou ja, eerst startte hij een beetje, maar nu heb ik denk ik ook nog de motor verzopen. De hulplijn van de Wegenwacht staat roodgloeiend, dit gaat nog mínstens drie uur duren.
     
  8. Vriendin ligt in crisis. Staat zojuist met haar koffers op de stoep. To-táál wrak is ze. Arm schaap. Ik kan haar echt niet laten zitten, en ze is absoluut niet in staat om mee te komen. Het arme kind kan alleen maar huilen. Tja, en de kinderen rijden niet even zelf naar je toe, hè.
     
  9. De hond doet raar. Misselijk, lijkt het. Volgens mij heeft ‘ie het konijn van de buren te pakken gehad. Ik kan hem echt niet alleen laten zo. Trouwens, hoe gaat het met Flappie?
     
  10. De straat is afgezet. Iets met een demonstratie tegen vlees eten met kerst. Zo kom ik dus met geen mogelijkheid weg.
     
  11. Ik moet werken. Er zijn alleen maar zieken, niet normaal meer. Ze zitten compleet met de handen in het haar. De noodtoestand is nog net niet afgekondigd. Als ik ze nu laat zitten, ben ik straks mijn baan kwijt.
     
  12. Mijn bejaarde buurman is gestruikeld. Nee, niks ernstigs hoor, maar hij kan maar beter even naar de huisartsenpost. Ik kan hem moeilijk in een taxi stoppen, tijdens kerst. Wacht niet op mij; ik red me wel!

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

harde werker en moeder
Beeld: Pexels

Als advocaat staat blogger Candace Alnaji vrouwen bij die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt omdat ze zwanger zijn of kinderen hebben. ‘Hun kansen worden ontnomen omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen.’

‘Maar je kunt heel goed én een harde werker én moeder zijn’, schrijft ze op Scary Mommy.
 

Identiteit

Candace las een essay van een zwangere vrouw, waarin zij uitlegde dat zij zichzelf geen ‘moeder’ zou gaan noemen. De reden: ze wilde niet dat haar identiteit als moeder de rest van haar leven zou overschaduwen. ‘Inmiddels heeft ze een baby en beschrijft ze zichzelf in haar blogs nog steeds niet als moeder’, zegt Candace. ‘Daar is niets mis mee - iedereen moet zichzelf op zijn eigen manier uiten. Maar als ik een blog schrijf, zal ik mezelf altijd moeder noemen.’

 

Lees ook:
'Het moederschap staat gelijk aan 2,5 fulltime baan' >

 

Discriminatie

Candace is advocaat op het gebied van arbeidsdiscriminatie. ‘Voordat ik kinderen kreeg’, vertelt ze, ‘vertegenwoordigde ik moeders. Zij werden door hun werkgevers gediscrimineerd op basis van hun status als moeder. Ze werden lastig gevallen omdat ze een miskraam hadden of omdat ze leden aan een postnatale depressie.’ Sinds Candace zelf kinderen heeft, kan ze hun pijn en frustratie heel goed voorstellen. ‘Veel moeders worden hun kansen ontnomen – gewoon omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen en vervolgens blijven werken.’
 

‘Moeder én goede werker’

Volgens Candace is het belangrijk om de huidige en toekomstige generatie vrouwen te laten zien dat je heel goed een moeder én iets anders kunt zijn. ‘Het moederschap vormt een heel groot deel van je identiteit’, legt ze uit, ‘maar daarnaast kun je ook een goede werker zijn. We hebben vrouwen nodig die zeggen: ‘Ik ben advocaat en ook een moeder. Ik ben verpleegster en ook een moeder.’ Dus of ik nou tachtig of twaalf uur per week werk, ik zal in mijn blogs altijd schrijven dat ik een advocaat, schrijfster én moeder ben.’


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

bankrekening heimwee
Beeld: Pexels

Trine (37, traffic-manager zonder baan) is getrouwd met fysiotherapeut Abel en moeder van Svetta (5) en Lars (2). 

“Toen ik op mijn 21ste naar Nederland kwam om te studeren, was ik vast van plan om na vier jaar terug te keren naar Zweden. Daar woonde ik met mijn ouders, broertjes en zus vijftien kilometer onder Stockholm en had een hechte vriendinnengroep. Ik was echt een buitenmeisje: ’s winters stond ik ieder weekend op de latten.

 

Steeds meer een Nederlandse

Die vier jaar werden er veertien en ze vlogen om. Ik miste mijn familie, maar vond in Abel de liefde van mijn leven en raakte verknocht aan fietsen door Amsterdam. En aan jullie gezelligheid – de cafés op iedere hoek van de straat, het barbecueën met de buren. Ik was steeds meer een Nederlandse geworden.

 

Kon het beter? Ja, voor mij

Hoe erg, dat ontdekte ik pas toen we een half jaar geleden met ons gezin naar Zweden vertrokken. Abel zat al een jaar zonder werk – bij onze hypotheekverstrekker waren we al ondergebracht bij de afdeling Intensief Beheer – toen een oud-­collega hem op een vacature in een gezondheidspraktijk in het zuidoosten van Zweden attendeerde. Hij een goede baan, ik terug naar mijn geboorteland, waar mijn ouders ook eens konden ontdekken wie hun kleinkinderen nu eigenlijk waren. Hun zomerhuisje ligt een uur rijden van het dorp waar wij wonen. Kon het beter? Eh, ja dus, voor mij.
 

Lees ook
'Er komt nu echt een eind aan ons leven in Málaga' >

 

Ik vind het hier zo stil

Abel en de kinderen vonden al heel snel hun draai. In zes maanden tijd hebben we onze schuld van € 17.000 al teruggebracht tot zo’n € 5000. Ons typisch Zweeds rood houten huis met sauna is fantastisch. In Amsterdam moest ik de buggy aan een haak in het trappenhuis hangen, hier struikel ik nog niet over dertig paar schoenen. Als de kinderen in Amsterdam buiten wilden spelen, moesten we het halve huis, inclusief onszelf, de straat op sjouwen. Hier roep ik vanaf de veranda dat ze uit hun boomhut moeten komen. Maar… ik vind het hier zo stíl.

 

De banen liggen niet voor het oprapen

Ik vrees dat ik een stadsmeisje ben geworden. Ik had nooit gedacht dat ik mijn benedenbuurvrouw Ali, die de term ‘lang van stof’ heeft uitgevonden, zou gaan missen, maar ik doe het toch. Ik heb al wat sollicitaties achter de rug, maar in mijn branche liggen de banen hier niet voor het oprapen. Het blijkt ook niet makkelijk het contact met mijn vroegere vriendinnen op te warmen. Logisch natuurlijk, ik heb hun mijlpalen gemist, zij die van mij.

 

Ophouden met desperate housewifegedrag

Laatst viel Abel tegen me uit: ik moest eens ophouden me als een desperate housewife te gedragen en proberen er het beste van te maken. Dat had hij toch ook gedaan het afgelopen jaar? Hij heeft gelijk, natuurlijk. Ik voel me schuldig. Naar hem en mijn familie – hun nabijheid is blijkbaar niet voldoende om me gelukkig te maken. Ik heb me nu aangemeld bij een hardloopgroepje. En ik werk sinds kort twee dagen in een brocantewinkel in het dorp. Als ik heel eerlijk ben: ik tel de maanden af tot Abels contract afloopt en we terug kunnen naar het land waar ik me thuis ben gaan voelen. Nog 23 te gaan.” 
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >