we hebben het overleefd etp relatietherapie
Beeld: Shutterstock

Het zou zomaar kunnen dat je je een huissloof voelt en baalt van je seksleven, de ruzies en het gedoe. Dan is één ding zeker: tijd om je relatie te redden, al dan niet met hulp van een therapeut.

Samen met haar man Bae ging Sandra (49) naar een EFT-therapeut. Sandra en Bae zijn 11 jaar getrouwd en hebben een zoon, Josh van 6. Sandra heeft ook een dochter (16) uit een eerdere relatie.

“Het ging mis toen we een kind kregen. Dat overviel ons nogal – ik was al 43. We werken allebei hard, maar nu we een baby hadden, ging Bae nog meer werken. Hij was veel in het buitenland en als hij thuis was, zat-ie achter de laptop. Hij vluchtte letterlijk.

More content below the advertising

Ik was teleurgesteld. En ongerust natuurlijk, vanwege het feit dat hij Josh niet leuk vond. Ik voelde me aan mijn lot overgelaten, hij voelde zich schuldig. Hoewel we geen ruzies hadden, was ik boos. Omdat hij het liet afweten. En omdat ik zo verschrikkelijk moe was. Natuurlijk probeerde ik erover te praten, maar Bae is mijn Aziatische Willem de Zwijger. Praten kan hij niet. Ik kan dat wel goed, maar het houdt op als je voortdurend op een muur van stilzwijgen stuit.
 

EFT-therapie

Een jaar of twee klooiden we zo aan en toen vroeg ik Bae: ‘Wil je met mij in relatietherapie? Ik houd van je, en ik wil dat dat zo blijft.’ Gelukkig zag hij ook dat we bezig waren elkaar uit het oog te verliezen. Ik ging op zoek naar een EFT-therapeut, dat had een vriendin me aangeraden, en ik had het boek Houd me vast van EFT-grondlegger Sue Johnson gelezen. EFT staat voor emotionally focussed therapy. Het draait om zoeken naar de emotie achter je doen en laten.

Op naar Bram, de therapeut die ik had uitgekozen. Het was ergens in een Vinex-wijk. Tussen ons in stond een doos tissues en wij vertelden Bram dingen die we nog nooit tegen elkaar hadden gezegd. Ik dacht bijvoorbeeld steeds: o jee, hij vindt ons kind niet leuk, maar ik ontdekte al pratend dat ik het eigenlijk zélf niet zo leuk vond dat ik weer een kind had gekregen. Natuurlijk vond ik Josh lief en hield ik van hem, maar het was zo anders dan de eerste keer dat ik moeder werd en op een roze wolk zat.

Mijn dochter ging al bijna naar de middelbare school, en nu kon ik weer helemaal opnieuw beginnen. Bovendien was mijn dochter om de week bij haar vader, en voor de geboorte van Josh konden Bae en ik dan doen wat we wilden. Naar Parijs of lekker uit eten. Ik vond het zwaar dat we die vrijheid niet meer hadden. Ik deed boos, maar eigenlijk was ik vooral bang. Dat Bae bij me weg zou gaan, dat ik geen goede moeder zou zijn voor Josh.

Nog een eyeopener: dat ik het gevoel had alles alleen te moeten doen, kwam doordat ik geen hulp durf te vragen. Ik kan woedend alles in mijn eentje blijven doen, maar ik zou ook kunnen zeggen: ik ben kapot, ik red het niet meer, wil je me alsjeblieft helpen? Hulp vragen bleek in de praktijk verrassend simpel: gewoon een duidelijke, gerichte vraag stellen en dan doet Bae het.
 

Lees ook
‘Moeders moeten leren om hulp te vragen’ >

 

De man met de laatjes

Bae ontdekte dat hij zich onzeker voelde over het vaderschap omdat hij zelf geen erg capabele vader heeft gehad. Ook legde hij uit hoe hij met emoties omgaat. ‘Ik stop ze in een laatje, en dat laatje doe ik dicht.’ Waarop de therapeut zei: ‘O, is dat wat je wilt? Dat Sandra jou ziet als de man met de laatjes?’ Sindsdien noem ik hem gekscherend ‘de man met de laatjes’.

Het werd Bae wel duidelijk dat hij met zijn zwijgen onze relatie kapotmaakte. Hij is een echte Aziaat – hoe moeilijker hij iets vindt, hoe harder hij gaat lachen. Nu zie ik aan zijn gezicht dat hij het ergens niet mee eens is, dan trekt hij op een bepaalde manier met zijn mond. ‘Jij wilt dat dus niet?’, vraag ik dan.
 

Groei

Door de therapie kreeg ik meer begrip voor de moeite die het Bae kost om over gevoelens te praten. Wat het ook heeft opgeleverd, is dat we er grappen over kunnen maken: ‘Wat heeft Bram nou gezegd?’ Al moet ik zeggen dat we met onze neiging overal grappen van te maken tijdens de therapie zelf niet wegkwamen. ‘Sorry, wat gebeurt er nu? Ik begrijp het niet’, zei Bram dan. Als we nu tijdens een serieus gesprek iets proberen weg te lachen, zeggen we nog steeds tegen elkaar: ‘Sorry, wat gebeurt er nu?’

Ik vond het trouwens echt leuk met elkaar te werken aan iets wat zo belangrijk is. Tegen vrienden zeg ik ook altijd: ga in godsnaam in therapie, liefst wanneer je relatie nog goed is. Het ouderschap gaat ons ook steeds beter af. We zijn erin gegroeid. Daar heeft de therapie aan bijgedragen. Vooral omdat we nu van elkaar weten hoe we erin staan. De lucht klaren was genoeg, al mis ik onze weekjes in Parijs nog steeds.”
 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

De dag xtc
Beeld: Shutterstock

Op een mooie zomeravond, vier jaar geleden, nam Anne (34) voor het eerst een xtc-pil met haar man. Ze schreeuwt het niet van de daken maar jee, wat beviel dat goed.

Anne: “Een vriendin van mij vertelde ons dat zij weleens een pilletje slikte op festivals en feesten. ‘Hartstikke leuk, dat moet je ook eens doen’, zei ze dan steeds. ‘Niets engs aan.’ Maar mijn vriend en ik zijn niet zo dol op die enorme feesten. En om eerlijk te zijn vond ik het ook een beetje spannend; het gaat toch om drugs. Maar de nieuwsgierigheid won het, en dus besloten we toch eens te proberen. Niet op een feest, maar gewoon thuis, veilig op de bank.

More content below the advertising

Die vriendin haalde de pillen en wij brachten onze dochter naar mijn ouders. Niet echt spontaan nee, maar deze manier leek me het veiligst. We spraken af om niet te veel te nemen en lieten de pillen van tevoren testen. Ook wilde ik voordat we het avontuur aangingen even wat dingen met mijn man doornemen: zijn we goed samen, zit je niets dwars, moet er iets gezegd worden? Ik was bang dat we er door die pil van alles uit zouden flappen en dat het dan in een enorme ruzie zou uitmonden. Zoiets hebben we weleens gehad na een avondje doorzakken met alcohol, en het leek me met drugs nog vervelender.
 

Een enorme relaxedheid

Mijn man merkte er eerder iets van dan ik. Hij begon meer te praten, zei lieve dingen. Na een halfuur begon ik hem bij te vallen. Een tinteling ging door mijn lijf, gepaard met een enorme relaxedheid, energie, euforie, alles tegelijk. Vanaf dat moment was het, kort gezegd, echt fantastisch. Heel ontspannen, alles was liefde en mooi. In mijn beleving hebben we niets anders gedaan dan elkaar urenlang de liefde verklaren. We vertelden elkaar wat we mooi vonden aan elkaar, waarom hij zo lief is, en dat ik zijn droomvrouw ben. Eigenlijk zoals we dat vroeger deden, toen we elkaar net kenden en eindeloos tot diep in de nacht bleven praten en benoemen wat we zo leuk aan elkaar vonden.

Zo ging het nu ook: er bestond geen tijd, alleen maar liefde voor elkaar. En ook voor de rest van de wereld, het leven, onze vrienden. Mijn angst voor onuitgesproken issues die ineens boven water zouden komen bleek onterecht. We hebben het wel even over wat irritaties gehad, maar ineens leek alles belachelijk en onbelangrijk. En dus gingen we weer verder met onze eindeloze liefdesverklaring. Toen het licht werd, besloten we naar buiten te gaan. Ik herinnerde me ineens een mooi plekje in het park, daar móesten we heen. Dus daar stonden we, om zes uur ’s ochtends, tot onze knieën in een soort meertje met watervalletje, het leven te vieren.

We gingen op een gegeven moment naar bed, hebben daar nog spetterende seks gehad en later die dag hebben we onze dochter opgehaald. We bleven bij mijn ouders slapen. Ik zie ons nog zo zitten aan tafel: het voelde alsof we een enorm geheim hadden, maakten een paar flauwe toespelingen die alleen wij begrepen. Ook fijn: de kater viel mee, ik heb er amper iets van gemerkt.


Lees ook
Van parenclub tot tantracursus: deze vrouwen geven hun seksleven een boost >

 

Over the top

Na die eerste keer besloten we het vaker te doen. Via via kwamen we aan een dealer waar we een voorraadje bestelden. Eén keer in de paar maanden deden we het, alleen of met een vriend, en altijd thuis. Toen ik zwanger werd van onze tweede lasten we uiteraard een pauze in. Maar nadat ik stopte met de borstvoeding besloten we het weer eens te doen.

Ik keek er enorm naar uit, had zo’n zin om me weer even vrij te voelen. We nodigden een vriendin uit, het was mooi weer, we gingen op het dakterras zitten. Misschien kwam het doordat de verwachtingen wat hooggespannen waren, maar toen ben ik over the top gegaan. Ik voelde niet zoveel, nam nog wat, wilde niet dat het zou stoppen, nam nog een kwartje. Uiteindelijk had ik twee pillen op: veel te veel.

De trip was niet eens zo leuk, de kater was afschuwelijk. Dagenlang had ik last van hartkloppingen, mijn kaak leek op slot te zitten. Ik meldde me ziek op mijn werk, ik voelde me vreselijk, heel depressief. Maar boven alles schaamde ik me dat ik het zo ver had laten komen. Het voelde ineens zo kansloos: wat als er iets met ons was gebeurd? Dan waren mijn kinderen wees omdat hun ouders zo nodig aan de pillen wilden. Ineens hakte die gedachte er keihard in: wat ben ik voor een moeder? Dit is helemaal voorbij de reden waarom we dit willen doen, namelijk even samen zijn. En dus besloten we het niet meer te doen.
 

'Het werd verbindend'

Maar toch begon het na een jaar of twee weer te kriebelen. En terugdenkend aan die avond waarop we uit de bocht vlogen, realiseerden we ons dat we ons gewoon te veel hadden laten gaan. We probeerden het weer en hielden het bij een halve pil. Het was geweldig en sindsdien doen we het weer regelmatig. Altijd met geteste pillen, geen alcohol, en samen nooit meer dan één pil.

Voor ons zijn het fijne avonden, echt voor ons tweeën. We spreken uit waarom we van elkaar houden en doen ook even een check: hoe was de afgelopen periode, wat ging goed, wat was lastig? Het werd verbindend: je zit even helemaal op dezelfde euforische golflengte, alsof je met zijn tweeën een heel leuk feestje hebt.

Nog een fijn effect van een pil: het geeft een mega boost aan ons seksleven. Want tijdens zo’n trip hebben we de wildste vrijpartijen. Omdat we het nu voorzichtiger aanpakken, heb ik geen last meer van dat schuldgevoel naar mijn kinderen. Ik heb naderhand ook nooit een kater, voel me prima als ik ze de volgende dag weer ophaal.
 

Dat verliefde gevoel van vroeger

Het is zo fijn dat we dat verliefde gevoel van vroeger op deze manier weer te kunnen beleven. Dat je echt oprecht tegen de ander zegt dat je hem tot in zijn diepste helemaal geweldig vindt. In onze beginjaren hadden we alle tijd om zo ’s nachts door te praten: nu gaat dat niet meer, zijn we moe, moeten we de volgende ochtend weer vroeg werken, maken we ruzie over wie de keuken moet opruimen. Maar zo samen op de bank, met een pil op, is er geen tijd en lachen we om onze ruzies.

Nee, ik vertel niet snel aan anderen dat we dit doen. Ik weet dat mensen hier een uitgesproken mening over hebben en ik heb geen zin in zo’n discussie. Iedereen moet zelf weten wat-ie doet.”
 

Dit artikel staat in het Kek Mama 02-2019.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

seksuologe geen zin in seks
Beeld: Shutterstock

Astrid (38): ‘Ik heb nooit een enorme seksdrive gehad, maar sinds de geboorte van onze tweeling, nu vier jaar geleden, is mijn zin in seks al helemaal naar een dieptepunt gedaald. Seks hangt voor mij onderaan mijn prioriteitenlijstje, na werk, kinderen en huishouden. Wat kan ik hieraan doen?’

Seksuoloog Mandy Ronda: ‘Je zin in seks verandert continu. Hormonen spelen hierbij ook een rol, net als je cyclus. Voor erotiek en spanning moet je ruimte maken, zeker in een langere relatie. Als je elkaar net kent, zorgt de spanning voor een groot deel van de aantrekkingskracht. Naarmate je elkaar langer kent, maakt dit plaats voor verbinding en vertrouwen. En als je dan ook nog eens moeder wordt, moet je al helemaal opnieuw je rol vinden.

More content below the advertising

 

Maak zelfzorg een prioriteit

Het is echt niet gek dat je seksdrive verandert, want niets blijft altijd hetzelfde. Je hoeft jezelf niet te forceren een prioriteit van seks te máken. Wel van jezelf en van intimiteit in je relatie. Dat is immers meestal toch de lijm van een liefdesrelatie. Maak van zelfzorg dus weer een prioriteit. Eerst jij, dan de kids/partner/huishouden. Net als in het vliegtuig; eerst jij je zuurstofmasker op.

Laat de zorgen van alledag los en sta jezelf toe te ontspannen. Boek eens een wellness dagje of een massage. Bingewatch je favoriete serie met een grote mok thee. Vanuit de ontspanning ontstaat weer ruimte voor genieten, erotiek en passie. Laat de eenzijdige focus op je rol als moeder los en ervaar jezelf weer als vrouw en erotisch wezen, met haar eigen verlangens en voorkeuren.’
 

Zie Mandyronda.com voor meer info en tips.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >