twee geloven stel kerk
Beeld: Unsplash

Je trouwt met een vrolijke losbol, wordt hij opeens een strenge moslim. Of andersom: dat jij de bijbel leest en naar de kerk gaat, en hij een verstokte atheïst blijft.

Cindy (30) heeft een dochter van 5. Ze verliet haar vriend Santi, die streng katholiek is.

“Toen ik zeven jaar geleden Santi ontmoette in een club, was ik meteen onder de indruk. Het is een knappe man en als echte Zuid-Amerikaan kan hij fantastisch dansen. We kenden elkaar zeven maanden toen ik zwanger werd. Ongepland, maar Santi vond het geweldig. Het geloof speelde toen nog geen enkele rol. Ik wist dat hij katholiek was, en hij had ergens een bijbel liggen. Maar dat was ook alles. Ik ben wel gedoopt, maar totaal niet gelovig opgevoed. Ik heb niets met de kerk, Jezus en Maria.
 

Cultuurverschillen

En toch braken de cultuurverschillen ons op. Santi is erg dominant, hij vond dat ik als vrouw ‘mijn mond moest houden’. En hij was erg streng voor onze dochter. Ze moest stilzitten aan tafel. En als ze niet wilde eten, propte hij de pasta in haar mondje. We kregen de grootste bonje om zulke dingen. En toen stortte Santi zich ook nog op zijn geloof. Hij ging zonder dat ik het wist op zoek naar een Spaanstalige kerk. Op zondag ging hij daar twee keer naar toe.
 

Lees ook
Twee geloven op een kussen: 'Soms vind ik het jammer dat mijn man niet gelooft' >

 

Net een sekte

Hij liet zich opnieuw dopen en begon in het Spaans te preken tegen onze dochter. Het bleek dat hij een groot deel van zijn loon aan de kerk moest afstaan. Ik riep dat dat belachelijk was, dat het me deed denken aan een sekte, maar Santi wilde geen kwaad woord over zijn geliefde kerk horen. Hij leek wel gehersenspoeld. De ruzies werden me te veel en we besloten een pauze te nemen. Santi kon bij iemand van de kerk logeren.
 

Eisenlijst

Net toen ik dacht dat we ons zouden verzoenen, kwam hij met een eisenlijst: ik moest me ook laten dopen en met hem trouwen, zodat we niet langer ‘in zonde’ leefden. Dat ging me te ver. Zes maanden geleden besloot ik definitief bij hem weg te gaan. Dat werd me niet in dank afgenomen. Zijn pastoor stuurde boze berichtjes: ik was een slechte moeder, een waardeloze vrouw, een egoïst die zichzelf boven haar kinderen stelde. Dat bevestigde voor mij hoe dwingend en verstikkend deze kerk is.
 

'Hij is perfect, ik ben een zondaar'

Santi is boos. ‘God zoekt jou, maar je leeft in zonde en gaat naar de hel’, roept hij. Hij wordt woedend ik als uitga, terwijl we elkaar nota bene zo hebben ontmoet. De hypocriet. Ik kan niets meer goed doen. Hij is perfect, ik ben een zondaar. Het is een gek idee dat ik hem eigenlijk helemaal niet blijk te kennen. Alsof ik jaren in een leugen heb geleefd.”

 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama 06-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Dat mannen qua huishouden weleens de mist in gaan, is niets nieuws. Maar sommigen maken het wel behoorlijk bont.

Kijk maar naar deze grappige foto's van Buzzfeed:

 

 

Even een plastic zak strijken

 

 

Gevalletje liever lui dan moe

 

 

Of zelfs superlui

 

Lees ook:
Lollige fotoserie: deze ouders matchen perfect met hun kind >

 

 

De magnetron als droger: zou dat werken?


 

 

Of de kast als koeling

 

 

En waarom niet de wasmachine als bad...?

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Anna's Scheiding rozen
Beeld: Pixabay

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (37) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (42). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (5) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Met een doffe klap valt de post op de mat. Ik schenk er geen aandacht aan, zet een kop thee, en werk verder achter mijn laptop. De kinderen zijn bij Tim; eindelijk heb ik een dag de kans om ongestoord door te werken. Pas wanneer ik uren later in mijn jas schiet om de hond uit te laten, zie ik het: tussen de Donald Duck en een berg reclamefolders, prijkt een brief van de notaris.

Even raak ik in paniek. Niet wéér een gevecht met Tim om het een of ander. Het werd net een beetje rustig. Tim houdt zich aan de omgangsregeling, de jongens zijn gelukkig, en mijn relatie met Ben is fijner dan wat ik ooit gekend heb. Ongeopend gooi ik de envelop op de eettafel, en trek de voordeur achter me dicht. Maar nog voor ik op de hoek van de straat ben, wint mijn nieuwsgierigheid het van de angst - wat nou als het góed nieuws is? -  en keer om: de hond kan wel vijf minuten wachten.

Met mijn hart in mijn keel open ik de brief, en lees het onderwerp: ‘ontslag hoofdelijke aansprakelijkheid’. Dit is niet waar. Hij heeft het geregeld. Bijna drie jaar na de scheiding, heeft Tim de hypotheek op onze gezamenlijk woning eindelijk op zijn naam weten te zetten. Ik moet alleen nog even tekenen.
 

‘Dit verandert alles’

Stijf van de adrenaline bel ik Ben, terwijl ik weer naar buiten schiet en de hond los klik van de riem. “Het is rond!”, gil ik. “Het laatste lijntje dat ons nog bindt, buiten de kinderen: het is door!” Alles lijkt in één klap op zijn plek te vallen. Iedereen is gelukkig, en nu kan ik ook nog mijn peperdure huurwoning verruilen voor een eígen koophuis. Eén waar ik in plaats van mijn ex zelf in woon, welteverstaan, met de kinderen en.. – ja, en wie verder, eigenlijk?

Aan de andere kant van de lijn blijft het opvallend stil. “Alles oké, Ben?”, vraag ik voorzichtig.
“Dit verandert alles, An”, zegt hij zacht.
Ik hoop maar dat dit iets positiefs betekent, maar Ben neemt mijn onzekerheid gelukkig meteen weg: “We hebben dus carte blanche, schat. De scheidingen zijn rond, de kinderen klikken… We zijn toch al elk weekend bij elkaar.”
 

Lees ook:
‘Op de verjaardag van mijn kind word ik wakker in een leeg huis, en voel me geamputeerd’ >

 

‘Kom bij me wonen’

Ik weet donders goed waar hij naartoe wil. We hebben het er al tientallen keren over gehad. En toch ben ik zenuwachtig. Ik wil niks liever dan samenwonen, maar is het nu dan werkelijk zover? Zijn de kinderen er ook echt aan toe? Wat nou als ook deze relatie stukloopt? Ik bedoel: met Tim dacht ik ook dat het voor eeuwig zou zijn.

“Je twijfelt toch niet?”, vraagt Ben.
“Nee”, zeg ik, “het is alleen zo…” Ik weet eigenlijk zelf niet eens wat ik precies voel. “Ik weet niet: het komt toch nog onverwacht. Ik kan niet geloven dat ik nu echt vrij ben om te gaan en staan waar ik wil.”

Die avond staat Ben met vijftig rozen voor mijn deur. “Eén voor elk jaar dat ik nog met je wil doorbrengen, An.” Met zijn lippen tegen mijn slaap praat hij verder. “Kom bij me wonen. Ik heb plek zat, en voor de kinderen is het maar tien minuten verder van school dan nu.” Ik loop terug naar binnen en kijk om me heen in de woonkamer die de afgelopen drie jaar meer thuis voelde dan welk huis dan ook waarin ik ooit woonde. De plek die voor mij synoniem is geworden met vrijheid. Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik met Ben nog net zo vrij voel, en gelukkiger dan ooit. Het voelt allemaal nogal onwerkelijk.
 

Gouden intentieverklaring

Ik knip het plastic van de rozen en vul de grootste vaas die ik kan vinden met water, maar als ik de bos oppak om hem in de vaas te zetten, zie ik in de middelste roos iets glinsteren. Ongelovig kijk ik naar Ben.

“Niet schrikken: noem het een intentieverklaring”, lacht hij. Hij pakt de ring uit de roos, en schuift hem aan mijn vinger. “Als je het fijn vindt, houden we de huur van je huis gewoon nog een paar maanden aan. Geen haast. En ‘nee’ is ook een antwoord. Ik weet alleen niet op welke andere manier ik je duidelijk kan maken hóe graag ik een toekomst samen wil. Met jou én onze drie kinderen.”

Totaal overrompeld, maar met een rust die ik tot Ben ook nog niet kende, duik ik in zijn armen. “Dat wil ik ook dolgraag”, zeg ik. “En de kinderen ook.”

Wanneer Ben en ik uren later loom gevrijd een glas wijn inschenken, app ik Tim. ‘Slapen Oscar en Merlijn?’, typ ik. ‘Bel me even: we hebben een notarisafspraak in te plannen.’
 

Dit was de laatste aflevering van Anna’s Scheiding.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >