Hoe Marit de Wit (36) ontdekte dat pierenbadjes, bibliotheken en kinderboerderijen een walhalla zijn voor lonkende vaders en moeders. “Gaat die zandbakvader bijna op mijn schoot zitten.”

De speeltuin als terrein voor flirtende vaders en moeders. Ik moest even wennen aan het idee. Ik ben van nature geen uitbundige flirt en bovendien was ik als kersverse moeder – alweer vijf jaar terug – tijdens die eerste slopende periode met van alles bezig (speentjes uitkoken, kolven, voeden, wasjes draaien, luiers verschonen), maar níet met de vraag of ik er nog een beetje patent bijliep voor het mannelijk geslacht. Ik leefde in een wereld van sprongetjes, krampjes en huiltjes en voelde mezelf dankzij de doorwaakte nachten en op hol geslagen hormonen allesbehalve een yummy mummy. Mijn enige wekelijkse uitje betrof de Hema. Flirten? Met wie dan? Waar? En waarom eigenlijk? De buit (mijn man) was zogezegd binnen, onze baby vormde de bekroning.

 

Onbesuisde vader

Het duurde even, maar na een jaar was de mist opgetrokken en paste ik met enig duw- en trekwerk weer in mijn favoriete skinny. Op een doordeweekse middag maakte ik met dreumes mijn entree bij de zandbak in het park. Een groepje Aziatische au pairs picknickte met blonde oppaspeuters op het gras, twee bakfietsmoeders kletsten wat op een bankje en even verderop duwde een vader nogal onbesuisd zijn schommelende zoontje heen en weer. Ik plantte mijn kind in het zand, kieperde het tasje met schepjes en vormpjes om en ging zelf aan de rand zitten. Zonnebril op, ogen dicht, genieten van de zon. Opeens hoorde ik een mannenstem: “Zo, die laat zich de kaas niet van het brood eten hè? Pittig dochtertje heb je.” Vanachter mijn donkere glazen opende ik een oog. Het was de onbesuisde vader die ongeveer twee meter naast me was komen zitten. Zijn zoontje probeerde mijn dochters schep te confisqueren. Zonder succes. Ik mompelde wat, niet in de stemming voor een oppervlakkig gesprek, en richtte mijn gezicht weer naar de zon. Maar daar had de man geen boodschap aan. Naar welke crèche ging mijn dochter? Had ik al een school op het oog? Vond ik de Teletubbies ook zo irritant? In eerste instantie gaf ik kort antwoord, maar al snel vond ik ons gesprek best amusant. Totdat ik plots merkte dat hij bijna op mijn schoot zat. Goed, dat is wat overdreven, maar ongemerkt was hij steeds een stukje dichterbij geschoven.Op de terugweg vroeg ik mezelf af waarom die vader mij zo’n ongemakkelijk gevoel bezorgde. Misschien wilde hij niet meer dan een aardig gesprek voeren? En stel dat-ie wél flirtte – wat dan nog?

 

Smeuïge anekdotes

Als ik tijdens een babyshower met allemaal leuke moeders aan tafel zit en het onderwerp flirten bij de zandbak in de groep gooi, vliegen er onmiddellijk smeuïge anekdotes over tafel. M. (38), noemt de bibliotheek als sjansterrein. “Vrijdag lijkt wel papadag, dan lopen er opvallend veel leuke vaders zomaar in het wild te snuffelen tussen de boeken.” Onlangs sprak een van hen haar aan, uitgerekend op een dag waarop ze zich allesbehalve aantrekkelijk voelde (“Ongesteld, chagrijnig, pukkels – je kent het wel”). Hij vroeg of ze nog een boekentip had voor zijn zesjarige dochter. M.: “Ik raadde Pluk van de Petteflet aan, vond ik vroeger altijd een geweldig boek. Voor we het wisten stonden we een dik kwartier te kletsen over onze favoriete jeugdboeken. Ondertussen bewonderde ik de kuiltjes in zijn wangen.” Nog net niet huppelend verliet ze de bieb en kon nog dagen teren op zijn oprechte aandacht. Beide dames moeten er trouwens niet aan denken dat hun geflirt tot meer zou leiden. “Ben je gek”, zegt D. “Die flirtvader heeft een vrouw en drie kinderen. Daar wil ik helemaal niet tussenkomen. Bovendien zit de allerleukste vader thuis bij mij op de bank: mijn man.”

 

Bevestiging dat ze nog meetellen

Klinisch psycholoog Jeffrey Wijnberg heeft zo zijn vermoedens waarom getrouwde mannen flirten. “Dat doen ze om bevestigd te krijgen dat ze nog meetellen. Flirten geeft ze zelfvertrouwen. Getrouwde mannen durven ook meer tijdens het flirten, omdat ze al voorzien zijn. De buit is binnen. Lukt het flirten, mooi. Geen succes, ook prima. En vrouwen voelen haarfijn aan of het contact vrijblijvend is of niet.” De zandbak is hiervoor de perfecte plek. Net zoals de crèche, het schoolplein, zwembad en dierentuin. Juist. Of zoals een bevriende vader het formuleert: “Kinderen zijn het beste excuus om te kunnen flirten. Ik kan vriendelijk naar een moeder glimlachen en een complimentje geven over haar kind zonder dat ze er meteen iets achter zoekt.”

 

Wat moet je anders doen bij de zandbak?

Wijnberg is het met hem eens. “Vrouwen vinden mannen die tijd met hun kinderen doorbrengen extra leuk. Zeker als hun eigen man niet zo zorgzaam is. Ah, kijk hem nou toegewijd met zijn kind bezig zijn.” Ik denk aan de scène uit Alles is familie waarin acteur Benja Bruijning als knappe, vrijgezelle broer met de kinderen van zijn zwager Het Melkhuisje – een populaire speeltuin met terras én bekende flirtplek in het Vondelpark – bezoekt, en kan rekenen op flink wat lonkende blikken van de aanwezige moeders. “Logisch, vindt Wijnberg. Wat moet je anders doen bij de zandbak? Een beetje voor je uit staren? Bedenken wat je nu weer moet koken voor het avondeten? Veel leuker is het om rond te kijken naar alle leuke types die voorbijlopen. Iedereen moet natuurlijk voor zichzelf beslissen hoever hij of zijn daarin gaat. Maar een beetje vrijblijvend geflirt is een uitermate leuk tijdverdrijf. Ik doe het dagelijks. Even kijken of ik het nog kan.” Ik geloof dat ik binnenkort maar weer eens met mijn kinderen richting speeltuin vertrek. Gezellig een beetje lonken. Het is tenslotte zomer.

terug na scheiding
Beeld: 123RF

Op een dag kijk je in de spiegel en denkt: misschien is het ook wel mijn schuld dat het tussen ons is misgelopen. En dat zou zomaar het moment kunnen zijn dat je op je knieën terug wil kruipen.

Romee (34) bleef alleen achter toen haar vriend in Sri Lanka op zoek ging naar zijn roots. Nu hebben ze een zoontje van twee.

“‘Niet te geloven, Romee,’ zegt mijn vriend weleens als hij met onze zoon speelt, ‘het had maar even anders hoeven lopen en hij was er gewoon niet geweest.’ Arush en ik waren al sinds ons vijftiende bij elkaar toen ik vijf jaar geleden over kinderen begon. We waren 29, afgestudeerd en woonden samen. Hoog tijd voor een baby, vond ik. Hoog tijd voor een gesprek, vond mijn vriend.
 

'Hij wilde er niks van weten'

Hij was nog helemaal niet toe aan een gezin. Eerst moest hij in het reine komen met zijn eigen adoptie. Hij komt oorspronkelijk uit Sri Lanka en wilde meer weten over zijn afkomst en babytijd. Ik probeerde hem te steunen, maar hij raakte volledig verstrikt in zichzelf. Het was hartverscheurend. Voor het eerst in ons leven kreeg ik geen grip op hem.

We modderden een beetje voort, tot hij op een dag thuiskwam met de mededeling dat hij naar Sri Lanka ging om zijn familie te zoeken en zijn land en cultuur te leren kennen. Hij had geen idee of hij ooit weer terug zou komen; ik moest mijn gezin maar met een ander starten. Ik wilde met hem mee, die baby kon wel even wachten, maar hij wilde er niks van weten.
 

Geen groter geschenk

Achteraf had hij ons geen groter geschenk kunnen geven. Hij liet me gebroken achter, maar eenmaal alleen ontdekte ik dat ik prima voor mezelf kon zorgen. Ik had alle tijd voor vriendinnen, kreeg promotie op mijn werk en deed waar ik zin in had. Alsof ik mijn jeugd inhaalde. Mijn kinderwens verschoof naar de achtergrond. Ik veranderde mijn huis, probeerde tijdens een feest een pilletje en had voor het eerst in mijn leven sex met een ander. Ik voelde me licht en vrij, al miste ik hem verschrikkelijk.
 

'Ik mis je'

Na een paar maanden vond Arush zijn moeder. ‘We hebben precies dezelfde handen’, mailde hij. ‘En het eerste wat ze me vroeg is of ik kinderen heb. Ik mis je.’ Toen hij negen maanden later weer in Nederland was, maakten we af en toe een afspraak. Stapje voor stapje kwamen we dichter bij elkaar. We moesten ons blijkbaar los van elkaar ontwikkelen om elkaar weer te vinden.

Op een zondagochtend zei Arush: ‘Ik wil het ook schat, een gezin samen.’ Drie maanden later was ik zwanger. ‘Nu begrijp ik pas hoeveel mijn moeder van me moet hebben gehouden om me af te staan’, zei hij toen hij onze zoon in zijn armen hield. ‘Ik ben je zo dankbaar dat jij me een familie geeft.’ Toen wist ik zeker dat het goed zat tussen ons: dit heeft zo moeten gebeuren.”
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama 01-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

partner-hou-jij-net-zoveel-van-mij-als-van-ons-kind

Sarah Ory en haar man hadden nog maar kort een relatie toen zij hun eerste kind kregen. Toen ging alles in sneltreinvaart. 'We gingen trouwen, verhuizen, kregen een tweede, moesten de balans tussen werk, kinderen, schema's en rekeningen vinden en zetten elkaar niet meer op de eerste plek', schrijft ze op Scary Mommy.

Dat ze geen tijd meer voor elkaar maakten, hakte er bij Sarah behoorlijk in. 

 

'Samen voor de kinderen'

'We stonden op het punt om in elkaar te storten', schrijft ze. 'En het was pijnlijk om toe te geven, maar we waren alleen nog bij elkaar voor de kinderen.' Sarah vroeg zich af of ze echt minder van haar man hield dan van haar kinderen. Want als dat zo was, hoe moesten ze dan verder leven? 'Maar op een dag realiseerde ik me dat ik evenveel van hem hield als de kinderen, en heb ik dat ook gezegd.' Zijn reactie? 'Bedankt, maar ik ben niet zo belangrijk als de kinderen'.' Sarah hoopte dat haar man ook zou zeggen dat-ie net zoveel van haar hield, maar dat antwoord kwam niet.

 

Lees ook
Onderzoek: zo vaak sex is genoeg voor een goede relatie >

 

'Meer dan wie dan ook'

Tot ze er zelf om vroeg. 'Hij wachtte zo lang met antwoorden dat ik mijn adem inhield. Ik bereidde me al voor op een verhaal over 'de balans tussen werk en privé' en hoelang we hier al mee worstelden, maar er kwam iets anders uit z'n mond: 'Ik hou net zoveel van jou als van de kinderen. Meer dan wie of wat dan ook'. En dit opende alle deuren.'

 

'Verdient geen lintje'

Sarah geeft toe: het gesprek verdiende geen lintje, maar ze hebben er uiteindelijk wel veel aan gehad. 'Als je jezelf minder belangrijk voelt, verstoort dat de balans in je leven. We wezen elkaar onbewust af. Uitspreken dat we zoveel van elkaar houden, was een belangrijke stap. Nu weten we immers dat we onvoorwaardelijk om elkaar geven.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >