relatie Lisa Joost Laura
Beeld: Unsplash

Lisa werd verliefd op Joost én Laura en ze besloten met zijn drieën verder te gaan. Vijf kinderen en acht jaar later gaat het nog steeds goed. Tot verbazing van de buurt die niet uitgeroddeld raakt.

Lisa: “Ik ben het gelukkigst als we met zijn allen in onze Amerikaanse auto zitten. De drie grote kinderen op de achterste bank, de twee kleintjes op de middelste en Joost, Laura en ik voorin. Het voelt zo zorgeloos. Als we wegrijden valt er iets van me af, alsof ik alle zorgen en problemen achterlaat. Al kletsend en zingend kan ik genieten van waar het echt om gaat: ons gezin. Even geen gedoe, roddels op het schoolplein, confrontaties met buurtbewoners, ouders die niet willen dat hun kinderen bij ons over de vloer komen of mensen die ons belachelijk maken.

More content below the advertising

Vorige week werd ik door een groepje jongeren op straat nog uitgescholden voor ‘dik hoerenwijf met je hoerenkinderen’. Ik begrijp best dat onze manier van leven controversieel is, maar we zijn geen slechte mensen of onverantwoordelijke ouders. Waarom mag een kind niet bij ons spelen? We liggen echt niet de hele dag met zijn drieën te seksen op de bank.
 

Geen stabiele basis

Ik leerde Laura en Joost kennen via mijn werk. Tijdens een kerstborrel raakten we aan de praat en ik merkte dat al snel veel over mezelf vertelde. Ik was 27 en nogal zoekende. Relaties wilden maar niet lukken, ik wist niet waar ik wilde wonen en wat me echt gelukkig maakte. Laura en Joost boden een luisterend oor en zo ontstond er een vriendschap.

We deden leuke dingen met zijn drieën en ik merkte dat ik bij hen een rust vond die ik nog nooit in mijn leven had gevoeld. Mijn vader heb ik nooit gekend en mijn moeder leidde een behoorlijk losbandig leven als kunstenaar. Alles mocht en kon bij ons thuis, maar er was geen stabiele basis. Als mijn moeder een paar schilderijen verkocht, gingen we direct op vakantie, maar ze vergat de rekeningen te betalen waardoor we regelmatig zonder gas en licht zaten.
 

Eindelijk mezelf zijn

Bij Laura en Joost kon ik eindelijk mezelf zijn. Ze waren echt geïnteresseerd in mij – iets wat ik bij mijn moeder altijd had gemist. De kunst stond altijd op nummer één, niet haar dochter. Als het na een avond praten nogal laat was geworden, bleef ik vaak slapen. En omdat het de volgende dag weer zo gezellig was, bleef ik vaak nog een nacht. Het was een diepe vriendschap en die vloeide over in liefde.
 

Liefde

Het begon met een keer zoenen met Joost of Laura na een paar glazen wijn. Ik vond het verwarrend, maar het voelde goed. Dat werd ook de afspraak: voelt iedereen zich nog oké bij wat er gebeurt? Zo niet, dan stoppen we ermee. Laura en ik zijn niet per se biseksueel, want we voelen ons niet tot andere vrouwen aangetrokken, maar er was wel liefde. Ook voelde ik me sterk aangetrokken tot Joost. Fysiek en emotioneel klikten we. We hoorden gewoon bij elkaar.”
 

Gevoelens

Natuurlijk worstelde ik met mijn gevoelens, en wat andere mensen ervan zouden vinden. In het begin vertelde ik niemand wat er speelde – daardoor hadden we met zijn drieën de ruimte te ontdekken wat we er zelf van vonden en wat we ermee wilden doen.

Het was praten, praten en praten. Ik had dat nodig. Laura en Joost stonden als stel steviger in hun schoenen, maar ik was de nieuwkomer. Ik was bang dat ik een tijdelijk verzetje voor ze zou zijn en dat ik elk moment aan de kant gezet kon worden. Ze begrepen dat en stelden me gerust, maar zoiets heeft toch tijd nodig.

Qua seks lag het ingewikkelder. Joost was weleens jaloers als Laura en ik de liefde bedreven. Andersom vond ik het lastig hoe zij elkaar konden ophitsen terwijl ik televisie keek. Het was niet zozeer jaloezie, we moesten leren vertrouwen op onze liefde. Ik wilde aandacht van hen allebei en als ik niet werd betrokken bij de seks voelde ik me buitengesloten.

Na een paar ruzies vonden we een oplossing. We moesten elkaar ruimte geven, letterlijk en figuurlijk. Daarom hebben we op zolder een extra bed gezet, zodat twee die seks wilden hebben zich daar konden terugtrekken. Vrijen met zijn drieën deden we in ons zelfgebouwde kingsize bed, waarin we ook met zijn allen sliepen.
 

Reactie familie

Na een jaar samenwonen durfden we voor onze relatie uit te komen. Ik vertelde het mijn moeder en een paar vriendinnen. Ze wisten wel dat ik bij Joost en Laura inwoonde, maar vroegen eigenlijk nooit hoe het echt zat. Ik denk dat ze het zagen als een typisch zweverige Lisa-actie. Dan woonde ik weer bij een vriendin en dan zat ik weer in een woongroep. ‘Als het jou gelukkig maakt, moet je het helemaal zelf weten’, zeiden ze. De rest van mijn familie zal er best achter mijn rug over gesproken hebben, maar dat begrijp ik. Zoiets hoor je niet elke dag.

Op verjaardagen van ooms en tantes kwamen we met zijn drieën opdagen, we waren altijd welkom. Alleen mijn oma van 92 had er moeite mee. Ze bleef op feestjes een beetje uit onze buurt. Ik heb er nooit wakker van gelegen. Mijn leven, mijn keus. Door er zelf geen groot ding van te maken, leek het of anderen dat ook niet deden.
 

Zwangerschap

Inmiddels zijn we acht jaar en vijf kinderen verder. Laura kreeg als eerste Jara, een jaar later ben ik bevallen van Tess, vervolgens raakte Laura zwanger van Lies, toen was er even een pauze van drie jaar, waarna Laura nog Daan kreeg en ik Tycho. Het voelt alsof we een klein gemeenschapje hebben opgebouwd en het gaat hartstikke goed.

Natuurlijk hebben wij hoogte- en dieptepunten, maar er is vooral heel veel liefde. Alle bevallingen hebben we samen meegemaakt en ook het opvoeden en verzorgen van de kinderen doen we met zijn drieën. Laura en ik bestieren het gezin. Dat is een enorme luxe. We werken allebei parttime waardoor de kinderen maar een dag naar de opvang hoeven. Joost heeft een fulltime baan en is er ’s avonds en in het weekend. Vijf kinderen opvoeden met drie volwassenen is prima te doen. Er is nooit discussie over wie wat doet.
 

Nachtdienst

Joost doet elke zaterdagochtend iets leuks met de vijf kinderen, zodat Laura en ik de boodschappen voor de hele week kunnen halen. Daarna drinken we ergens koffie. Joost en Laura zijn gek op films; ik pas op als zij een avond naar de bioscoop willen. Degene die ‘nachtdienst’ heeft, slaapt aan de buitenkant van ons grote bed, zodat je niet over twee anderen hoeft te klimmen als er iets is met de kinderen.
 

'Ik heb af en toe last van jaloezie'

Praktisch gezien is het dus een stuk makkelijker dan in een gezin met twee ouders, maar emotioneel is het weleens ingewikkeld. Ik vind het bijvoorbeeld moeilijk als Laura mijn dochter terechtwijst. Ik wil zelf bepalen hoe zij wordt opgevoed en dat strookt niet altijd met de opvattingen van Laura. Ik weet dat ze het goed bedoelt, maar ik mis soms de ruimte en intimiteit met mijn eigen kinderen. Hun liefde wil ik niet altijd delen. Misschien komt er ook wel jaloezie bij kijken. Als ik Laura zie knuffelen met mijn zoon Tycho, krijg ik een knoop in mijn maag, omdat ik zo graag zijn nummer één wil zijn. Bij Joost heb ik dat niet, omdat hij hun vader is. Van hem kan ik veel meer hebben.

 

Lees ook
'Onze goede vriend bekende dat hij droomde van een trio met ons' >


 

'Mensen snappen de situatie niet'

Niemand bemoeide zich met onze relatie, maar dat veranderde toen we aan kinderen begonnen. Mijn familie is positief, maar dat geldt niet voor de mensen die we leerden kennen via de crèche en school. Toen Laura haar eerste kindje kreeg, ontvingen we brieven met teksten als ‘vieze pedofielen’ of ‘we bellen de kinderbescherming.’ Heel heftig. Ons huis is ook een keer beklad met verf. We zijn drie dagen bezig geweest het eraf te halen. Ook komt het consultatiebureau bij ons langs om te controleren of het wel goed gaat.

Het verbaast me nog altijd dat zo veel mensen slecht over ons denken. We leiden een rustig leven en doen net als ieder ander ons best om onze kinderen liefdevol op te voeden. Ik begrijp dat we voer zijn voor roddels en grappen, maar we doen niemand kwaad. Vooral voor de kinderen vind ik het erg. Onze oudste dochter wordt gepest op school, ze zeggen dat haar vader een viezerik is. We proberen er zo min mogelijk aandacht aan te besteden. Ik kan wel op hoge poten naar school gaan, maar ben bang dat het de situatie alleen maar erger maakt. We blijven liever onder de radar in de hoop dat we met rust gelaten worden. Het is alleen tragisch dat we daardoor nogal afgesloten leven. We gaan bijvoorbeeld liever niet naar dorpsfeesten, omdat we worden nagekeken of nageroepen.
 

Unieke relatie

Het vreet aan me. Wij hebben gekozen voor deze unieke relatie, maar de kinderen niet. Natuurlijk heb ik daar van tevoren bij stilgestaan, maar ik ben misschien naïef geweest. Onze kinderen zijn het mooiste wat ons is overkomen en ik had verwacht dat mensen zouden zien hoe liefdevol we met elkaar omgaan.

Door alle negatieve dingen zijn we als gezin wel extra close geworden en dat is mooi, maar ik had het liever anders gezien. Het doet pijn dat niemand op het schoolplein me op de koffie vraagt, het doet pijn uitgelachen te worden door jongens op straat. Ik gun onze kinderen het allerbeste, maar kan ik ze dat bieden als ze als paria’s worden behandeld? Zullen ze hun hele jeugd moeten strijden tegen vooroordelen? Die gedachte maakt me verdrietig. En toch zou ik niet willen leven zonder Laura en Joost. Ik vind dat wij het recht hebben om ons leven op deze manier in te vullen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

we hebben het overleefd etp relatietherapie
Beeld: Shutterstock

Het zou zomaar kunnen dat je je een huissloof voelt en baalt van je seksleven, de ruzies en het gedoe. Dan is één ding zeker: tijd om je relatie te redden, al dan niet met hulp van een therapeut.

Samen met haar man Bae ging Sandra (49) naar een EFT-therapeut. Sandra en Bae zijn 11 jaar getrouwd en hebben een zoon, Josh van 6. Sandra heeft ook een dochter (16) uit een eerdere relatie.

“Het ging mis toen we een kind kregen. Dat overviel ons nogal – ik was al 43. We werken allebei hard, maar nu we een baby hadden, ging Bae nog meer werken. Hij was veel in het buitenland en als hij thuis was, zat-ie achter de laptop. Hij vluchtte letterlijk.

More content below the advertising

Ik was teleurgesteld. En ongerust natuurlijk, vanwege het feit dat hij Josh niet leuk vond. Ik voelde me aan mijn lot overgelaten, hij voelde zich schuldig. Hoewel we geen ruzies hadden, was ik boos. Omdat hij het liet afweten. En omdat ik zo verschrikkelijk moe was. Natuurlijk probeerde ik erover te praten, maar Bae is mijn Aziatische Willem de Zwijger. Praten kan hij niet. Ik kan dat wel goed, maar het houdt op als je voortdurend op een muur van stilzwijgen stuit.
 

EFT-therapie

Een jaar of twee klooiden we zo aan en toen vroeg ik Bae: ‘Wil je met mij in relatietherapie? Ik houd van je, en ik wil dat dat zo blijft.’ Gelukkig zag hij ook dat we bezig waren elkaar uit het oog te verliezen. Ik ging op zoek naar een EFT-therapeut, dat had een vriendin me aangeraden, en ik had het boek Houd me vast van EFT-grondlegger Sue Johnson gelezen. EFT staat voor emotionally focussed therapy. Het draait om zoeken naar de emotie achter je doen en laten.

Op naar Bram, de therapeut die ik had uitgekozen. Het was ergens in een Vinex-wijk. Tussen ons in stond een doos tissues en wij vertelden Bram dingen die we nog nooit tegen elkaar hadden gezegd. Ik dacht bijvoorbeeld steeds: o jee, hij vindt ons kind niet leuk, maar ik ontdekte al pratend dat ik het eigenlijk zélf niet zo leuk vond dat ik weer een kind had gekregen. Natuurlijk vond ik Josh lief en hield ik van hem, maar het was zo anders dan de eerste keer dat ik moeder werd en op een roze wolk zat.

Mijn dochter ging al bijna naar de middelbare school, en nu kon ik weer helemaal opnieuw beginnen. Bovendien was mijn dochter om de week bij haar vader, en voor de geboorte van Josh konden Bae en ik dan doen wat we wilden. Naar Parijs of lekker uit eten. Ik vond het zwaar dat we die vrijheid niet meer hadden. Ik deed boos, maar eigenlijk was ik vooral bang. Dat Bae bij me weg zou gaan, dat ik geen goede moeder zou zijn voor Josh.

Nog een eyeopener: dat ik het gevoel had alles alleen te moeten doen, kwam doordat ik geen hulp durf te vragen. Ik kan woedend alles in mijn eentje blijven doen, maar ik zou ook kunnen zeggen: ik ben kapot, ik red het niet meer, wil je me alsjeblieft helpen? Hulp vragen bleek in de praktijk verrassend simpel: gewoon een duidelijke, gerichte vraag stellen en dan doet Bae het.
 

Lees ook
‘Moeders moeten leren om hulp te vragen’ >

 

De man met de laatjes

Bae ontdekte dat hij zich onzeker voelde over het vaderschap omdat hij zelf geen erg capabele vader heeft gehad. Ook legde hij uit hoe hij met emoties omgaat. ‘Ik stop ze in een laatje, en dat laatje doe ik dicht.’ Waarop de therapeut zei: ‘O, is dat wat je wilt? Dat Sandra jou ziet als de man met de laatjes?’ Sindsdien noem ik hem gekscherend ‘de man met de laatjes’.

Het werd Bae wel duidelijk dat hij met zijn zwijgen onze relatie kapotmaakte. Hij is een echte Aziaat – hoe moeilijker hij iets vindt, hoe harder hij gaat lachen. Nu zie ik aan zijn gezicht dat hij het ergens niet mee eens is, dan trekt hij op een bepaalde manier met zijn mond. ‘Jij wilt dat dus niet?’, vraag ik dan.
 

Groei

Door de therapie kreeg ik meer begrip voor de moeite die het Bae kost om over gevoelens te praten. Wat het ook heeft opgeleverd, is dat we er grappen over kunnen maken: ‘Wat heeft Bram nou gezegd?’ Al moet ik zeggen dat we met onze neiging overal grappen van te maken tijdens de therapie zelf niet wegkwamen. ‘Sorry, wat gebeurt er nu? Ik begrijp het niet’, zei Bram dan. Als we nu tijdens een serieus gesprek iets proberen weg te lachen, zeggen we nog steeds tegen elkaar: ‘Sorry, wat gebeurt er nu?’

Ik vond het trouwens echt leuk met elkaar te werken aan iets wat zo belangrijk is. Tegen vrienden zeg ik ook altijd: ga in godsnaam in therapie, liefst wanneer je relatie nog goed is. Het ouderschap gaat ons ook steeds beter af. We zijn erin gegroeid. Daar heeft de therapie aan bijgedragen. Vooral omdat we nu van elkaar weten hoe we erin staan. De lucht klaren was genoeg, al mis ik onze weekjes in Parijs nog steeds.”
 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

wraak ex
Beeld: Pixabay

Als je wordt belazerd door je man, is niks zo lekker als een potje revanche. Niet netjes, absoluut niet, wel goed voor je humeur.

Silvana, moeder van Jordy (10). “Ik volgde het voorbeeld van televisievrouw Tineke Verburg, die de knoopjes van zijn overhemden knipte toen ze erachter kwam dat haar man vreemdging. Op elk hemd bevestigde ze een kaartje met de tekst: ‘Ze kan toch zo goed naaien?’ Toen ik dat op internet las nadat mijn man me had bedrogen, heb ik eerst gegierd van het lachen, waarna ik alle gulpen van zijn broeken kapottrok. Op de post-it die ik op zijn kledingkast plakte stond: ‘Omdat je hem zo graag uit je broek laat hangen.’”
 

More content below the advertising

Een bloemetje

Stella, moeder van Ivy (11) en Liz (7). “Hij ruilde me in voor een meisje dat twintig jaar jonger was dan ik. Ik dacht: hij heeft gewoon een midlifecrisis. Stom, pijnlijk, maar we komen er wel overheen. Twee maanden nadat hij zijn biezen had gepakt, bleek het meisje zwanger. ‘Hoe praat ik recht wat onherstelbaar krom is bij onze dochters?’ vroeg ik mijn man. ‘In plaats van met verwijten te strooien kun je ook een bloemetje sturen om ons te feliciteren’, zei hij. Ik ben niet snel kwaad te krijgen, maar nu voelde ik een ongekende woede opkomen. Hij kon zijn bloemetje krijgen. Met zijn creditcardgegevens bestelde ik een grafkrans, die ik liet bezorgen bij haar stulpje. Vrienden worden we nooit meer, maar onze dochters zijn gelukkig wel verliefd op hun nieuwe broertje.”
 

Hoe bedoel je, karma

Jonathan, vader van Bowie (6) en Nick (4). “Ik vrees dat mijn ex nooit eerlijk is geweest. Niet over haar vrije avonden, niet over het geld dat ze uitgaf als ze ging shoppen en al helemaal niet over wat ze onze kinderen op de mouw speldde over onze scheiding. Alles nam ze mee toen we uit elkaar gingen: de meubels, de kinderen en meer dan de helft van mijn inkomen. Eén ding vergat ze: het staatslot dat ze zelf had gekocht, en waar – hoe bedoel je, karma – drieduizend euro op was gevallen. Een schrale compensatie voor het geld dat ze me maandelijks kost, maar ik heb er een fijn reisje naar Kaapverdië van betaald.”
 

Zoete wraak

Shalaya, moeder van Junion (8) en Keano (6). “Wraak is nooit zo zoet als ze beloven, maar de suiker in zijn tank kwam dicht in de buurt. Toen ik mijn ex betrapte op een affaire en had achterhaald waar ze woonde, ben ik naar haar huis gereden. Zijn auto stond inderdaad voor haar deur. Ik heb hem zorgzaam afgetankt met drie kilo biologische basterdsuiker. In het holst van de nacht kwam hij thuis met een taxi. Zijn koffer stond al in de voortuin.”
 

Gelukkiger dan ooit

Zola, moeder van Naraya (2). “Na de zoveelste teleurstelling pakte ik mijn dochter op en vertrok naar mijn moeder. ‘Je redt het nooit zonder mij!’ riep hij me na. Waarop ik hem terugpakte met de mooiste wraak die een mens kan nemen: ik werd gelukkiger dan ooit."
 

Gratis mee te nemen

Joëlle, moeder van Mirre (9) en Yaël (5). “Zijn ex gooide hem het huis uit. Ik was verliefd en voor ik het wist floepte ik eruit: ‘Je kunt wel een tijdje bij mij en de kinderen bivakkeren.’ Hij zat voor zijn werk toch meestal in het buitenland. En zijn meubels dan, vroeg hij, had ik daar dan ook plek voor? Diezelfde avond stond er al een gigantische antieke kast in mijn keuken; een erfstuk van zijn ouders. Ik was een beetje overdonderd, maar vond het aanvankelijk wel prima. Een paar dagen later zag ik ’s ochtends vroeg een appje op zijn telefoonscherm springen: ‘Slikte ze het?’ Toen ik de hele conversatie openklikte, las ik hoe hij mij gebruikte voor ‘gratis meubelopslag’ en ‘geile seks’, want ‘zo’n verliefde chick is overal voor in.’ Zodra hij naar zijn werk was, parkeerde ik zijn kast in de voortuin met een briefje ‘Gratis mee te nemen.’ Ik appte hem een foto met de tekst: ‘Alles heeft een prijs, zelfs gratis meubelopslag bij verliefde, geile chicks.’ Twee uur later reed meneer een aanhangwagen voor.”
 

Lees ook
'Mijn ex is sinds onze breuk jaloerser dan ooit' >


 

Tijd voor een carrièreswitch

Leonard, vader van Benthe (9), Lene (8) en Janne (4). “Onze spaarrekeningen, onze aandelen – alles had mijn ex zonder overleg opgenomen en in haar niet levensvatbare administratiekantoor gepompt. Ik kwam er pas achter toen we – om heel andere redenen – gingen scheiden en ik niet eens geld had om de mediator te betalen. Ze eiste maximale partner- en kinderalimentatie, op basis van mijn hoge inkomen. Ik vond het opeens hoog tijd voor de carrière-switch waarvan ik al jaren droomde, en kon haar met mijn nieuwe, modale inkomen maar een fractie betalen van wat ze eiste. Ze had genoeg geld verbrast. Nu, bijna twee jaar later en met sinds kort een nieuwe, goed betalende baan, zijn we minder on speaking terms dan ooit, maar ik bouw weer aan spaarpotten voor onze dochters.”
 

Prachtige vakantiefoto's

Rianka, moeder van Nout (6) en Lola (4). “Mijn man bleek er ons hele huwelijk lang een schaduwboekhouding op na te hebben gehouden. We werkten allebei hard in ons bedrijf, maar konden volgens hem geen vakantie betalen. Nieuwe kleren, mijn droomvloer – alles vond hij te duur. Op een dag viel er een vette belastingaanslag op de mat. Mijn man bleek elk jaar ruim een halve ton meer te verdienen dan hij me had verteld. Het geld sluisde hij weg naar een stiekeme spaarrekening. Tien jaar lang leugens, dat overleeft geen huwelijk. Ik eiste een alimentatie gebaseerd op zijn werkelijke inkomen. Het eerste jaar na de scheiding heb ik met de kinderen de reis gemaakt die we volgens mijn ex nooit konden betalen. De foto’s staan nog steeds op Facebook.”
 

'Oh, die is van hem'

Annejet, moeder van Sterre (5) en Simon (3). “Terwijl ik tot in het holst van de nacht de muren van mijn nieuwe appartement sausde, sliep zijn nieuwe vriendin al op mijn plek in ons echtelijk bed. De kinderen en ik waren nog geen dag verhuisd, mijn spullen lagen nog in het nachtkastje. Hij kon het ook niet helpen dat hij zo snel een nieuwe vriendin had, zei mijn ex, liefde kun je nu eenmaal niet sturen. Líefde. De kilte en schaamteloosheid waarmee hij het verkondigde na zeven jaar huwelijk; ik trok het niet. Tijdens een feestje bij mijn oude buren kwam de nieuwe vriendin binnenstappen. Ik voelde me als oud vuil aan de kant gezet, zowel door mijn ex als de buren. Ik besloot een praatje met haar te maken. Al snel flapte ze eruit dat ze in mijn nachtkastje had gekeken en mijn speeltje had gevonden. ‘Die grote zwarte?’ zei ik. ‘Die is niet van mij hoor, maar van hem.’ Ze zijn nog steeds samen, maar het verhaal doet het goed op feesten en partijen.”
 

Hole-in-one

Audrey, moeder van David (10). “Dat Norbert en ik in goed overleg uit elkaar gingen, was voor hem geen reden me tijdens de scheiding ook maar een beetje tegemoet te komen. Het huis, het geld, de auto, onze spullen: niks wilde hij delen. Toen hij de kinderalimentatie ook nog tot een minimum wist te brengen terwijl onze zoon grotendeels bij mij zou wonen, heb ik zijn super-de-luxe, peperdure golfset op Marktplaats gezet en verkocht. Ik kreeg er een fractie van de waarde voor, maar van het geld kon ik evengoed een nieuw servies en een wasmachine kopen. Zijn getier heb ik genegeerd; hij kon me toch niet meer de hersens inslaan met een golfclub.”
 

Yes, dárling

Mionée, moeder van Dani (3). “Ik was twintig weken zwanger toen mijn vriend bedacht dat hij een gezin toch niet zag zitten. Een week na zijn vertrek ontdekte een vriendin dat hij op Tinder zat. Toen hebben we samen een nep-profiel aangemaakt, dat meteen een match maakte met het zijne. Wekenlang hebben we hem het hoofd op hol gebracht met internetfoto’s en spannende tekstjes. De eerste echte date werd onze apotheose: in plaats van zijn droomvrouw van de foto’s kwam een van onze beste homovrienden opdagen – compleet met gelakte nagels en hysterisch loopje. ‘Yes, dárling! Live is zoveel leuker dan Grinder!’ blèrde hij over het terras. Mijn ex wist niet waar hij het zoeken moest, hij zakte door de grond van schaamte. ‘Doe nou niet of je een echte man bent’, riep onze vriend nog steeds veel te hard. ‘Een vent met ballen laat zijn zwangere vrouw toch niet in de steek?’ Ik had er heel wat voor over gehad om het tafereel live te aanschouwen, maar heb er nog maanden om gelachen.”
 

Superstrak lijf

Niermala, moeder van Neha (8). “Hij belazerde me met de ene na de andere vrouw, en maakte me uit voor dikke, lelijke koe toen ik een punt zette achter onze relatie. ‘Doe het met zijn beste vriend!’ riepen mijn vriendinnen, maar ik had een veel beter alternatief. Ik viel tien kilo af en werk in zijn sportschool keihard aan een superstrak lijf. Terwijl hij met zijn halfkale kop traint aan zijn blubberbuik, steek ik hem de ogen uit.”


Dit artikel staat in Kek Mama 07-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >