relatie Lisa Joost Laura
Beeld: Unsplash

Lisa werd verliefd op Joost én Laura en ze besloten met zijn drieën verder te gaan. Vijf kinderen en acht jaar later gaat het nog steeds goed. Tot verbazing van de buurt die niet uitgeroddeld raakt.

Lisa: “Ik ben het gelukkigst als we met zijn allen in onze Amerikaanse auto zitten. De drie grote kinderen op de achterste bank, de twee kleintjes op de middelste en Joost, Laura en ik voorin. Het voelt zo zorgeloos. Als we wegrijden valt er iets van me af, alsof ik alle zorgen en problemen achterlaat. Al kletsend en zingend kan ik genieten van waar het echt om gaat: ons gezin. Even geen gedoe, roddels op het schoolplein, confrontaties met buurtbewoners, ouders die niet willen dat hun kinderen bij ons over de vloer komen of mensen die ons belachelijk maken.

Vorige week werd ik door een groepje jongeren op straat nog uitgescholden voor ‘dik hoerenwijf met je hoerenkinderen’. Ik begrijp best dat onze manier van leven controversieel is, maar we zijn geen slechte mensen of onverantwoordelijke ouders. Waarom mag een kind niet bij ons spelen? We liggen echt niet de hele dag met zijn drieën te seksen op de bank.
 

Geen stabiele basis

Ik leerde Laura en Joost kennen via mijn werk. Tijdens een kerstborrel raakten we aan de praat en ik merkte dat al snel veel over mezelf vertelde. Ik was 27 en nogal zoekende. Relaties wilden maar niet lukken, ik wist niet waar ik wilde wonen en wat me echt gelukkig maakte. Laura en Joost boden een luisterend oor en zo ontstond er een vriendschap.

We deden leuke dingen met zijn drieën en ik merkte dat ik bij hen een rust vond die ik nog nooit in mijn leven had gevoeld. Mijn vader heb ik nooit gekend en mijn moeder leidde een behoorlijk losbandig leven als kunstenaar. Alles mocht en kon bij ons thuis, maar er was geen stabiele basis. Als mijn moeder een paar schilderijen verkocht, gingen we direct op vakantie, maar ze vergat de rekeningen te betalen waardoor we regelmatig zonder gas en licht zaten.
 

Eindelijk mezelf zijn

Bij Laura en Joost kon ik eindelijk mezelf zijn. Ze waren echt geïnteresseerd in mij – iets wat ik bij mijn moeder altijd had gemist. De kunst stond altijd op nummer één, niet haar dochter. Als het na een avond praten nogal laat was geworden, bleef ik vaak slapen. En omdat het de volgende dag weer zo gezellig was, bleef ik vaak nog een nacht. Het was een diepe vriendschap en die vloeide over in liefde.
 

Liefde

Het begon met een keer zoenen met Joost of Laura na een paar glazen wijn. Ik vond het verwarrend, maar het voelde goed. Dat werd ook de afspraak: voelt iedereen zich nog oké bij wat er gebeurt? Zo niet, dan stoppen we ermee. Laura en ik zijn niet per se biseksueel, want we voelen ons niet tot andere vrouwen aangetrokken, maar er was wel liefde. Ook voelde ik me sterk aangetrokken tot Joost. Fysiek en emotioneel klikten we. We hoorden gewoon bij elkaar.”
 

Gevoelens

Natuurlijk worstelde ik met mijn gevoelens, en wat andere mensen ervan zouden vinden. In het begin vertelde ik niemand wat er speelde – daardoor hadden we met zijn drieën de ruimte te ontdekken wat we er zelf van vonden en wat we ermee wilden doen.

Het was praten, praten en praten. Ik had dat nodig. Laura en Joost stonden als stel steviger in hun schoenen, maar ik was de nieuwkomer. Ik was bang dat ik een tijdelijk verzetje voor ze zou zijn en dat ik elk moment aan de kant gezet kon worden. Ze begrepen dat en stelden me gerust, maar zoiets heeft toch tijd nodig.

Qua seks lag het ingewikkelder. Joost was weleens jaloers als Laura en ik de liefde bedreven. Andersom vond ik het lastig hoe zij elkaar konden ophitsen terwijl ik televisie keek. Het was niet zozeer jaloezie, we moesten leren vertrouwen op onze liefde. Ik wilde aandacht van hen allebei en als ik niet werd betrokken bij de seks voelde ik me buitengesloten.

Na een paar ruzies vonden we een oplossing. We moesten elkaar ruimte geven, letterlijk en figuurlijk. Daarom hebben we op zolder een extra bed gezet, zodat twee die seks wilden hebben zich daar konden terugtrekken. Vrijen met zijn drieën deden we in ons zelfgebouwde kingsize bed, waarin we ook met zijn allen sliepen.
 

Reactie familie

Na een jaar samenwonen durfden we voor onze relatie uit te komen. Ik vertelde het mijn moeder en een paar vriendinnen. Ze wisten wel dat ik bij Joost en Laura inwoonde, maar vroegen eigenlijk nooit hoe het echt zat. Ik denk dat ze het zagen als een typisch zweverige Lisa-actie. Dan woonde ik weer bij een vriendin en dan zat ik weer in een woongroep. ‘Als het jou gelukkig maakt, moet je het helemaal zelf weten’, zeiden ze. De rest van mijn familie zal er best achter mijn rug over gesproken hebben, maar dat begrijp ik. Zoiets hoor je niet elke dag.

Op verjaardagen van ooms en tantes kwamen we met zijn drieën opdagen, we waren altijd welkom. Alleen mijn oma van 92 had er moeite mee. Ze bleef op feestjes een beetje uit onze buurt. Ik heb er nooit wakker van gelegen. Mijn leven, mijn keus. Door er zelf geen groot ding van te maken, leek het of anderen dat ook niet deden.
 

Zwangerschap

Inmiddels zijn we acht jaar en vijf kinderen verder. Laura kreeg als eerste Jara, een jaar later ben ik bevallen van Tess, vervolgens raakte Laura zwanger van Lies, toen was er even een pauze van drie jaar, waarna Laura nog Daan kreeg en ik Tycho. Het voelt alsof we een klein gemeenschapje hebben opgebouwd en het gaat hartstikke goed.

Natuurlijk hebben wij hoogte- en dieptepunten, maar er is vooral heel veel liefde. Alle bevallingen hebben we samen meegemaakt en ook het opvoeden en verzorgen van de kinderen doen we met zijn drieën. Laura en ik bestieren het gezin. Dat is een enorme luxe. We werken allebei parttime waardoor de kinderen maar een dag naar de opvang hoeven. Joost heeft een fulltime baan en is er ’s avonds en in het weekend. Vijf kinderen opvoeden met drie volwassenen is prima te doen. Er is nooit discussie over wie wat doet.
 

Nachtdienst

Joost doet elke zaterdagochtend iets leuks met de vijf kinderen, zodat Laura en ik de boodschappen voor de hele week kunnen halen. Daarna drinken we ergens koffie. Joost en Laura zijn gek op films; ik pas op als zij een avond naar de bioscoop willen. Degene die ‘nachtdienst’ heeft, slaapt aan de buitenkant van ons grote bed, zodat je niet over twee anderen hoeft te klimmen als er iets is met de kinderen.
 

'Ik heb af en toe last van jaloezie'

Praktisch gezien is het dus een stuk makkelijker dan in een gezin met twee ouders, maar emotioneel is het weleens ingewikkeld. Ik vind het bijvoorbeeld moeilijk als Laura mijn dochter terechtwijst. Ik wil zelf bepalen hoe zij wordt opgevoed en dat strookt niet altijd met de opvattingen van Laura. Ik weet dat ze het goed bedoelt, maar ik mis soms de ruimte en intimiteit met mijn eigen kinderen. Hun liefde wil ik niet altijd delen. Misschien komt er ook wel jaloezie bij kijken. Als ik Laura zie knuffelen met mijn zoon Tycho, krijg ik een knoop in mijn maag, omdat ik zo graag zijn nummer één wil zijn. Bij Joost heb ik dat niet, omdat hij hun vader is. Van hem kan ik veel meer hebben.

 

Lees ook
'Onze goede vriend bekende dat hij droomde van een trio met ons' >


 

'Mensen snappen de situatie niet'

Niemand bemoeide zich met onze relatie, maar dat veranderde toen we aan kinderen begonnen. Mijn familie is positief, maar dat geldt niet voor de mensen die we leerden kennen via de crèche en school. Toen Laura haar eerste kindje kreeg, ontvingen we brieven met teksten als ‘vieze pedofielen’ of ‘we bellen de kinderbescherming.’ Heel heftig. Ons huis is ook een keer beklad met verf. We zijn drie dagen bezig geweest het eraf te halen. Ook komt het consultatiebureau bij ons langs om te controleren of het wel goed gaat.

Het verbaast me nog altijd dat zo veel mensen slecht over ons denken. We leiden een rustig leven en doen net als ieder ander ons best om onze kinderen liefdevol op te voeden. Ik begrijp dat we voer zijn voor roddels en grappen, maar we doen niemand kwaad. Vooral voor de kinderen vind ik het erg. Onze oudste dochter wordt gepest op school, ze zeggen dat haar vader een viezerik is. We proberen er zo min mogelijk aandacht aan te besteden. Ik kan wel op hoge poten naar school gaan, maar ben bang dat het de situatie alleen maar erger maakt. We blijven liever onder de radar in de hoop dat we met rust gelaten worden. Het is alleen tragisch dat we daardoor nogal afgesloten leven. We gaan bijvoorbeeld liever niet naar dorpsfeesten, omdat we worden nagekeken of nageroepen.
 

Unieke relatie

Het vreet aan me. Wij hebben gekozen voor deze unieke relatie, maar de kinderen niet. Natuurlijk heb ik daar van tevoren bij stilgestaan, maar ik ben misschien naïef geweest. Onze kinderen zijn het mooiste wat ons is overkomen en ik had verwacht dat mensen zouden zien hoe liefdevol we met elkaar omgaan.

Door alle negatieve dingen zijn we als gezin wel extra close geworden en dat is mooi, maar ik had het liever anders gezien. Het doet pijn dat niemand op het schoolplein me op de koffie vraagt, het doet pijn uitgelachen te worden door jongens op straat. Ik gun onze kinderen het allerbeste, maar kan ik ze dat bieden als ze als paria’s worden behandeld? Zullen ze hun hele jeugd moeten strijden tegen vooroordelen? Die gedachte maakt me verdrietig. En toch zou ik niet willen leven zonder Laura en Joost. Ik vind dat wij het recht hebben om ons leven op deze manier in te vullen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kerst single moeders
Beeld: Shutterstock

Daar zit je dan, als single onder de kerstboom. In je eentje. De kinderen naar hun vader, de gordijnen van huizen vol gelukkige gezinnetjes hermetisch gesloten, en niemand om te zoenen onder de mistletoe. It’ll be lonely this Christmas? Welnee joh. Zo overleef je kerst als alleenstaande moeder.

  1. Nog een beetje brak van de night before? Eén woord: Netflix. Zeg nou zelf: wanneer kom je daaraan toe, zonder dat de kinderen de afstandsbediening overnemen, of zich elke vijf minuten melden met dorst/vieze luiers/ruzie/bloed en ander onheil? Kerst als alleenstaande moeder is de beste uitvinding na de wasmachine. En chocola. En, oké: wijn. Hier vind je de leukste kerstfilms voor single moeders. Huilen toegestaan.
     
  2. Er bestaat zoiets als kerst voor alleenstaanden. Single-feestjes. Sterker nog: als je even googelt, krijg je complete agenda’s met kerstevenementen voor singles. Wie weet wat je er opduikt, als verlaat kerstcadeautje.
     
  3. Sterker: het barst ook van de singlesreizen en eenoudervakanties. Hoe leuk is dat: skiën met andere alleenstaande ouders, terwijl voor de kinderen wordt gezorgd? Of gewoon lekker op reis met andere singles, terwijl de kinderen bij hun vader zijn? Vrijheid, blijheid: je voelt je twintig all over again.
     
  4. Zoek je heil bij vrienden. Eh, tip: kies síngle vrienden. Niks zo deprimerend als in je eentje tussen de stelletjes zitten, in al die kerstromantiek.
     
  5. Tinder. Behoefte geen verdere uitleg, denken wij zo. Want: mét jou, zitten nog duizenden singles alleen op de bank tijdens kerst. En dus op Tinder. Of E-Matching, Second Love en andere datingsites. Hoezo, eenzaam? Kerst betekent voor singles gegarandeerd zeeën van aandacht.
     
  6. Doe eens gek en scoor een one-night-stand. Zie punt 5. Kan jou het schelen: lekker warm en niemand die je ziet.
     
  7. Ga stappen. Dat kán dus nu, hè. Hup, zakdoeken en zelfmedelijden aan de kant, en spring in je glitterjurk. Kerst voor singles is nog nooit zo leuk geweest.
     
  8. Word schaamteloos dronken. Nu er toch geen kinderen zijn die je voor zevenen alweer wakker maken en je gewoon met de taxi naar huis kunt. Tel je zegeningen. Voor hetzelfde geld had je nog anderhalf uur naar huis moeten rijden na de kerstdis bij je schoonfamilie in Tietjerkstradeel. Proost!
     
  9. Snaai alle restjes van het kerstdiner ongegeneerd in je eentje op. Afstandsbediening in je ene hand, vork in je andere, en de hond/kat/cavia gezellig naast je op de bank. Jij eenzaam tijdens kerst? Niet als je bedenkt dat nu overal ter wereld vrouwen bij hun zeurende schoonmoeder zitten, terwijl hun gebrouilleerde broers elkaar nog net niet de hersens inslaan met de braadslee. En de kinderen het door alle kerstkransjes nog voor het hoofdgerecht op een kotsen zetten.
     
  10. Last but not least: misschien ben jij volgend jaar wel weer één van die vrouwen. Met dank aan je nieuwe lover. Die je met een beetje mazzel misschien nog wel deze kerst hebt opgeduikeld – zie bovenstaande punten. En realiseer je: kerst als single is zo gek nog niet.
     


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

scheiden of blijven vreemdgaan
Beeld: Shutterstock

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?

De man van José (38) had haar bezworen nooit meer vreemd te gaan. Ze leidden een gelukkig gezinsleven met hun zoon (9) en dochter (5), toen ze op een dag rare, lichamelijke klachten kreeg. “Ik had wat pijnlijke wondjes rond mijn vagina, de dag voor mijn verjaardag. ‘Zeker gesneden tijdens het scheren’, gokte ik, en ik besteedde er verder geen aandacht aan. De volgende dag zou ik een tuinfeest geven. Mijn jurk hing klaar, de champagne was besteld, en stiekem was ik nieuwsgierig naar het cadeau dat Huib voor me geregeld had. Voor het eerst ooit hadden de kinderen en hij daar niks over losgelaten.

Wat zijn cadeau was, werd me de volgende ochtend op mijn verjaardag pijnlijk duidelijk. Ik had koorts, voelde me vreselijk lamlendig, en de wondjes waren er meer geworden. Pijnlijker. ‘Heb ik weer’, somberde ik, ‘een huidinfectie op mijn eigen feest.’ Misschien kon de huisarts het met een zalfje of kuurtje weg toveren. Ik kon hetzelfde uur nog terecht.

 

Soa zonder twijfel

‘Is het mogelijk dat je een soa hebt?’, vroeg de dokter toen ik wat ongemakkelijk op de behandeltafel lag. ‘Onmogelijk’, antwoordde ik. Huib en ik waren al twaalf jaar samen, en na zijn affaire van een jaar geleden, had hij me bezworen nooit meer vreemd te gaan. Ik geloofde hem. Ik voelde het. Hij was destijds alleen maar vreemdgegaan doordat ik in een depressie zat en er met mij geen land te bezeilen viel. Nu ging het fantastisch. Met mij, maar bovenal: tussen ons. We hadden lol, vreeën de sterren van de hemel, en waren simpelweg dolgelukkig met z’n vieren.

‘Ik vind het heel rot voor je, maar ik kan er niks anders van maken’, sprak de huisarts: ‘Dit is zonder twijfel herpes.’

Hérpes? Ik dacht dat ik flauwviel. Het virus waart soms al jaren in je lichaam en komt pas veel later tot uitbraak, legde ze nog uit. En het was niet het einde van de wereld, want de meeste mensen hebben er na de eerste uitbraak nog zelden last van. Het gros van de volwassenen zou het virus bij zich dragen. En bovendien verliep alleen zo’n eerste aanval, een ‘primo’, zo heftig. Lief bedoeld, al dat sussen, maar het stelde me niet gerust. Zeker niet toen ze toevoegde: ‘Maar bij een ‘primo’ als deze is het niet waarschijnlijk dat de besmetting jaren geleden heeft plaatsgevonden. Dit moet ergens tussen de twee en tien dagen geleden gebeurd zijn.’

 

Lees ook:
‘Ik kan mijn kinderen niet wéér een scheiding aandoen’ >

 

Wéér vreemdgegaan

Ik voelde de grond onder mijn voeten vandaan zakken. Tussen de twee en tien dagen geleden. Zes dagen geleden was Huib op zakenreis geweest. Ik weerde de conclusie waarvan ik wist dat hij waar was uit mijn gedachten. Hij was wéér vreemdgegaan. En had mij nu niet alleen opgezadeld met de emotionele gevolgen, maar vooral met de lichamelijke. Ik voelde me verminkt voor het leven.

De huisarts nam voor de zekerheid een kweek. Daar kwam een aantal dagen de bevestiging uit: herpes type 2, de genitale variant van de koortslip.

Overstuur vertelde ik Huib over de diagnose. Die vertrok geen spier. ‘Kan niet’, zei hij. ‘Ik heb geen klachten. Dan zul je het dus wel vóór mij opgelopen hebben. Of ben jíj soms vreemdgegaan?’ Dat hij me dát durfde te vragen, maakte me woest. Bovendien: vóór hem? Dat was twaalf jaar geleden. De kans dat het virus zich al die tijd slapende had gehouden en uitgerekend nu – ik was fit, gezond en gelukkig – tot uitbraak kwam, was nihil, volgens de huisarts.

 

Niks, voetbal

Mijn koorts was ondertussen flink opgelopen, en de pijn ondraaglijk. Mijn relatiecrisis daarbij opgeteld, maakte dat ik in mijn hele verjaardagsfeest geen zin meer had. Ik zegde al het bezoek af met een griepexcuus en ondertussen draaiden mijn hersenen op volle toeren: was Huib eerlijk, of loog hij – wederom?

Toen de kinderen die avond sliepen en ik doodziek op de bank lag, vertrok Huib naar voetbal. Dat ik me verdrietig, bang en ellendig voelde, leek hem niet te deren. Zodra hij weg was, opende ik zijn laptop – iets wat ik in al die twaalf jaar nooit in mijn hoofd had gehaald. Hij had niet eens zijn best gedaan het te verbergen. Ze stond bovenin zijn mail: Sophie. De conversatie liep tot maanden terug. Hotelafspraken. Diners. Reisjes. En tot overmaat van ramp: hij was nú naar haar toe.

 

‘Alsof jij iets voorstelt in bed’

Ik wist niet of ik in paniek moest raken of woedend moest zijn. Wat ik wel wist, was dat hij weg moest. Hij had me voor het leven getekend met zijn vreemdgaan; ik tolereerde hem geen seconde meer in onze nabijheid. Online regelde ik een opslagbox, en bestelde een verhuisbusje én een slotenmaker voor de volgende dag. Toen Huib in het holst van de nacht – ‘Derde helft, bier, taxi’ – bij me in bed kroop, ging ik bijna over mijn nek. ‘Ik weet dat je bij Sophie was’, zei ik. ‘Ik weet dus ook dat zíj herpes heeft.’ Huib – beschonken – keerde zich van me af, en zei: ‘Het is niet dat jij iets voorstelt in bed.’

Twaalf jaar relatie en tien jaar huwelijk. Twee prachtige kinderen. Ik pakte mijn dekens op, en vertrok naar de logeerkamer. Terwijl Huib sliep, verzamelde ik zijn belangrijkste spullen in sporttassen. Ik hield me slapende toen hij de volgende ochtend opstond en de kinderen klaar maakte voor school. Twee uur later reed het verhuisbusje voor.

 

Alimentatie

Nu, drie maanden later, zijn we in onderhandeling over het ouderschapsplan. Huib is ermee akkoord dat ik in ons huis blijf wonen. Hij verblijft bij een vriend, zegt hij, maar ik vermoed dat die vriend Sophie heet. Op zondagen haalt hij de kinderen op om iets leuks te doen. Wanneer hij ze ophaalt en weer thuisbrengt, wisselen we geen woord met elkaar. Ik weet niet hoe ik dat ooit nog moet kunnen. Sinds mijn ‘primo’ heb ik nog twee uitbraken gehad, steeds tijdens mijn menstruaties. Ik weet niet of ik ooit nog een man durf te vertrouwen. Wat ik wel zeker weet, is dat die opslagbox de beste beslissing is die ik ooit heb genomen, en dat de dinertjes met Sophie nu opgaan aan zijn alimentatie.”
 

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.

 

Dit was de laatste aflevering van de serie 'Scheiden of blijven'.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >