verliefd op twee mannen
Beeld: Pixabay

De ouders van Janine (29) wilden haar niet meer zien toen ze zwanger werd van de Turkse Berat. Een jaar later kreeg ze een geheime affaire met haar hoogblonde jeugdliefde. “Mijn ouders zouden een gat in de lucht springen als ik voor Jelle koos.”

“Berat is lief, zorgzaam en trouw. Hij werkt hard en is een fantastische vader voor Meltem. En dan is hij ook nog eens ontzettend knap. Een droomman. Mijn vriendinnen en ik gingen niet voor niks vijf jaar geleden altijd naar de kroeg waar hij werkte. Drie maanden speelde hij hard to get, met zijn stralende lach en knipogend naar alle vrouwen. Toen ik hem uiteindelijk mee uit vroeg, bekende hij dat hij me al niet meer uit zijn hoofd kreeg sinds de eerste keer dat hij me zag. Sinds die eerste date zijn we onafscheidelijk.
 

Hollandser dan mijn ouders

Berat komt uit een traditioneel Turks gezin, mijn ouders wonen in een Zeeuws dorp waar ze zelden of nooit een buitenlander zien. Pap en mam schrokken zich rot toen ik aankwam met een immigrant – zoals mijn vader hem noemt. Onzin: Berat is geboren en getogen in Nederland. Hij kookt meestal aardappels, groente en vlees en is een trouw aanhanger van Feyenoord. Ha, hij is eigenlijk Hollandser dan mijn ouders die met eten experimenteren en op salsa zitten.

‘Pas maar op, voor je weet draag je een hoofddoek en moet je je bekeren’, zei mijn vader. Nogal vooringenomen, want Berat is niet eens praktiserend moslim. Zijn ouders wel, maar zij hebben nooit een seconde moeilijk gedaan over mijn afkomst. Toen ik zwanger werd, waren ze in de zevende hemel. Ze overlaadden ons met cadeaus en stopten me vol met eten. Ik kwam 25 kilo aan en heb amper iets voor de babyuitzet hoeven kopen.
 

Aan een dood paard kun je niet trekken

Mijn vader was echter onverzettelijk: ‘Als jij je kind opvoedt in die cultuur, hoef je hier niet meer over de vloer te komen.’ Was-ie helemaal gek geworden: ik was gelukkig met de liefde van mijn leven en dolblij met mijn zwangerschap. Is dat niet het enige wat je moeten wensen voor je kind?

Na de bevalling zijn mijn ouders één keer op kraambezoek geweest. ‘Het ga jullie goed’, sprak mijn vader – en liep voorgoed de deur uit. Ik heb drie dagen gehuild om daarna de knop om te zetten. Aan een dood paard kun je niet trekken, al is de breuk heel verdrietig en bijna niet te verteren.
 

Jelle

Maar nu is er Jelle. Mijn jeugdliefde, de jongen van wie ik mijn eerste kus kreeg. Hoogblond en de zoon van vrienden van mijn ouders. We waren vijftien jaar en stapelverliefd. Mijn ouders gingen ervan uit dat we ooit zouden trouwen. Na drie jaar verkering trok ik naar de Randstad om te studeren, en Jelle naar Groningen. Al snel verloren we contact: in de hectiek van mijn studentenleven had ik niet eens echt liefdesverdriet. Ik studeerde af, ontmoette Berat en dacht nooit meer aan Jelle.

Tot ik hem negen jaar later tegen het lijf liep op een festival. Ik was twintig weken zwanger en bestelde een spa rood, hij een meter bier. Mijn hart miste twee slagen toen ik naast hem stond. ‘Zo, jij hebt niet stilgezeten’, wees hij naar mijn zwangere lijf. ‘Jij ook niet’, lachte ik, terwijl ik een tikje gaf op zijn bierbuikje. Ik was gek op Berat, mijn leven klopte aan alle kanten, en toch wilde ik op dat moment niets liever dan in Jelles armen vliegen. Het was alsof ik bij hem thuiskwam.

Ik wilde hem duizend vragen stellen en alles vertellen, maar kon geen woord uitbrengen. Jelle was allesbehalve nuchter, dat hielp ook niet echt. We wisselden telefoonnummers uit en spraken af te bellen. Wat we geen van beiden deden.
 

Het leven kabbelde voort

De eerste uren na onze ontmoeting was ik behoorlijk van slag, maar toen ik thuiskwam, het Zwitsal-geurtje in de toekomstige babykamer rook en Berat ontspannen naar een film zag kijken, verdween de onrust en dacht ik al snel niet meer aan Jelle.

Het leven kabbelde voort, Meltem werd geboren, mijn geluk leek compleet op dat knagende verdriet om de breuk met mijn ouders na. Gelukkig waren mijn schoonouders ontzettend lief voor me, ze omringden me met zorg en warmte. Berat ontpopte zicht tot een lieve, betrokken vader. Hij bracht me thee als ik zat te voeden, deed boodschappen en kookte. Toen ik weer drie dagen per week ging werken, haalde hij Meltem van de opvang.
 

Chemie

Zeven maanden geleden kwam ik Jelle weer tegen. Het was op mijn moeders verjaardag, een dag waarop ik natuurlijk gewoon bij haar in Zeeland had moeten zijn. Om daar niet te veel aan te denken, ging ik winkelen met een vriendin. Emoshoppen, zeg maar. Aan het eind van de middag doken we een café in. Ik zat met mijn rug naar de deur, maar voelde Jelle binnenkomen. Heel gek, want hij woont niet eens in mijn stad. Misschien zag hij mij nog wel eerder.

Dat zegt hij tenminste, dat-ie me rook toen hij de deur opende. Mijn vriendin voelde het ook, onze chemie leek de hele ruimte te vullen. ‘En wie is dát?’ vroeg ze, terwijl ze me indringend aankeek. Ze was de eerste die ik belde toen ik een week later met Jelle in bed belandde. Ik ben niet goed bij mijn hoofd, dacht ik toen ik Jelle een dag later een appje stuurde. Mijn dochtertje was bijna vijf maanden. Ik gaf nog borstvoeding. Mijn hele leven, mijn hele lijf: alles draaide om Meltem en haar vader. Er was geen ruimte voor verwarring, voor onzekerheid, voor seks met een ander, voor Jelle.
 

'Dit moest zo zijn'

‘Dit moest zo zijn’, appte ik. Hij antwoordde meteen: ‘Natuurlijk. Tot donderdag, dan kom je bij me eten.’ Met een brutaliteit en vanzelfsprekendheid die me niet eens stoorde. Het voelde allemaal even logisch.

Ik vertelde Berat dat ik een repetitie had met mijn band en ging naar Jelle. We doken meteen in bed. ‘Jij bent het voor me, punt uit’, zei hij na die eerste vrijpartij. We lagen in zijn studio. Veertig kilometer verderop sliep mijn dochter in haar wieg. ‘Ik wist het toen ik je zag op het festival.’ Uit respect voor mijn zwangerschap had hij geen contact meer gezocht, vertelde hij, maar na onze tweede ontmoeting voelde het alsof wij deel uitmaakten van een Groter Plan waarop we geen invloed hadden.


Lees ook
Getrouwd en toch op Tinder: 'Ik lunchte met de één, zoende met de ander' >

 

Verscheurd

Huilend reed ik naar huis. Totaal verscheurd. De chemie tussen Jelle en mij was zo sterk. En ongecompliceerd. Ik miste mijn ouders, met Jelle in mijn leven zou het weer goed komen met ze. Hij was mijn eerste liefde, hij kende mijn achtergrond; het voelde allemaal even vertrouwd. Aan de andere kant wilde ik mijn relatie met Berat en ons leven met Meltem niet kapotmaken. Waarom zou ik? Alleen om de band met mijn familie te herstellen? Als ze echt van me hielden, hoefde ik daar mijn gezin niet voor op te geven.

Een liefde kan enorm en allesoverheersend zijn, groter dan je ooit hebt gekend, en toch niet in je leven passen. Omdat de timing niet klopt. Of de familie het niet accepteert. Is Berat die grote onmogelijke liefde omdat ik door mijn keuze voor hem mijn ouders ben kwijtgeraakt? Hoe dan ook: ik ben bang dat als ik kies voor de een, ik altijd zal verlangen naar de ander. En in dit hele vraagstuk staat uiteindelijk natuurlijk Meltem voorop. Ieder kind wil dat de ouders bij elkaar blijven, aan de andere kant is geen kind gebaat bij een ongelukkige moeder. Voor mijn situatie bestaat simpelweg geen handboek.
 

Houden van twee mannen

Kan dat, houden van twee mannen? Ik denk van wel. Na de eerste vrijpartij met Jelle waren we niet meer te stuiten. Elke donderdag zien we elkaar, als ik zogenaamd repeteer met de band. Mijn gitaar ligt in de auto, maar is op donderdagavond nog nooit uit de hoes geweest. Berat vraagt weleens wanneer we nou eens gaan optreden voor publiek. Dan lach ik en doe het af met: ‘Wij zijn zo slecht, dat wil echt niemand horen.’

De situatie is onhoudbaar, dat weet ik ook wel. Jelle wil met me verder en vraagt steeds vaker wanneer ik Berat vertel wat er aan de hand is. Hij wil Meltem ontmoeten en droomt van een kind met mij. Tussen Berat en mij is de sfeer veranderd: we doen koeler tegen elkaar. Ik denk niet dat hij iets vermoedt, ik vrees dat ik degene ben die afstand houdt.

Kiezen voor Jelle betekent mijn ouders, familie en verleden terugkrijgen. Kiezen voor Berat betekent een toekomst met ons gezin. Ik wil ze allebei niet kwijt, maar misschien ben ik gewoon bang voor de consequenties van mijn keuze. Beide mannen verdienen dit niet. Een psycholoog heeft me aangeraden afstand te nemen van Jelle om te zien wat er overblijft van mijn gevoelens als ik hem een paar maanden niet heb gezien. Ik denk dat het een goed idee is. Berat verdient mijn toewijding het meest. En beide mannen verdienen dat ik eerlijk tegen ze ben: anders ben ik ze straks allebei kwijt.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 06-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

relatie Lisa Joost Laura
Beeld: Unsplash

Lisa werd verliefd op Joost én Laura en ze besloten met zijn drieën verder te gaan. Vijf kinderen en acht jaar later gaat het nog steeds goed. Tot verbazing van de buurt die niet uitgeroddeld raakt.

Lisa: “Ik ben het gelukkigst als we met zijn allen in onze Amerikaanse auto zitten. De drie grote kinderen op de achterste bank, de twee kleintjes op de middelste en Joost, Laura en ik voorin. Het voelt zo zorgeloos. Als we wegrijden valt er iets van me af, alsof ik alle zorgen en problemen achterlaat. Al kletsend en zingend kan ik genieten van waar het echt om gaat: ons gezin. Even geen gedoe, roddels op het schoolplein, confrontaties met buurtbewoners, ouders die niet willen dat hun kinderen bij ons over de vloer komen of mensen die ons belachelijk maken.

Vorige week werd ik door een groepje jongeren op straat nog uitgescholden voor ‘dik hoerenwijf met je hoerenkinderen’. Ik begrijp best dat onze manier van leven controversieel is, maar we zijn geen slechte mensen of onverantwoordelijke ouders. Waarom mag een kind niet bij ons spelen? We liggen echt niet de hele dag met zijn drieën te seksen op de bank.
 

Geen stabiele basis

Ik leerde Laura en Joost kennen via mijn werk. Tijdens een kerstborrel raakten we aan de praat en ik merkte dat al snel veel over mezelf vertelde. Ik was 27 en nogal zoekende. Relaties wilden maar niet lukken, ik wist niet waar ik wilde wonen en wat me echt gelukkig maakte. Laura en Joost boden een luisterend oor en zo ontstond er een vriendschap.

We deden leuke dingen met zijn drieën en ik merkte dat ik bij hen een rust vond die ik nog nooit in mijn leven had gevoeld. Mijn vader heb ik nooit gekend en mijn moeder leidde een behoorlijk losbandig leven als kunstenaar. Alles mocht en kon bij ons thuis, maar er was geen stabiele basis. Als mijn moeder een paar schilderijen verkocht, gingen we direct op vakantie, maar ze vergat de rekeningen te betalen waardoor we regelmatig zonder gas en licht zaten.
 

Eindelijk mezelf zijn

Bij Laura en Joost kon ik eindelijk mezelf zijn. Ze waren echt geïnteresseerd in mij – iets wat ik bij mijn moeder altijd had gemist. De kunst stond altijd op nummer één, niet haar dochter. Als het na een avond praten nogal laat was geworden, bleef ik vaak slapen. En omdat het de volgende dag weer zo gezellig was, bleef ik vaak nog een nacht. Het was een diepe vriendschap en die vloeide over in liefde.
 

Liefde

Het begon met een keer zoenen met Joost of Laura na een paar glazen wijn. Ik vond het verwarrend, maar het voelde goed. Dat werd ook de afspraak: voelt iedereen zich nog oké bij wat er gebeurt? Zo niet, dan stoppen we ermee. Laura en ik zijn niet per se biseksueel, want we voelen ons niet tot andere vrouwen aangetrokken, maar er was wel liefde. Ook voelde ik me sterk aangetrokken tot Joost. Fysiek en emotioneel klikten we. We hoorden gewoon bij elkaar.”
 

Gevoelens

Natuurlijk worstelde ik met mijn gevoelens, en wat andere mensen ervan zouden vinden. In het begin vertelde ik niemand wat er speelde – daardoor hadden we met zijn drieën de ruimte te ontdekken wat we er zelf van vonden en wat we ermee wilden doen.

Het was praten, praten en praten. Ik had dat nodig. Laura en Joost stonden als stel steviger in hun schoenen, maar ik was de nieuwkomer. Ik was bang dat ik een tijdelijk verzetje voor ze zou zijn en dat ik elk moment aan de kant gezet kon worden. Ze begrepen dat en stelden me gerust, maar zoiets heeft toch tijd nodig.

Qua seks lag het ingewikkelder. Joost was weleens jaloers als Laura en ik de liefde bedreven. Andersom vond ik het lastig hoe zij elkaar konden ophitsen terwijl ik televisie keek. Het was niet zozeer jaloezie, we moesten leren vertrouwen op onze liefde. Ik wilde aandacht van hen allebei en als ik niet werd betrokken bij de seks voelde ik me buitengesloten.

Na een paar ruzies vonden we een oplossing. We moesten elkaar ruimte geven, letterlijk en figuurlijk. Daarom hebben we op zolder een extra bed gezet, zodat twee die seks wilden hebben zich daar konden terugtrekken. Vrijen met zijn drieën deden we in ons zelfgebouwde kingsize bed, waarin we ook met zijn allen sliepen.
 

Reactie familie

Na een jaar samenwonen durfden we voor onze relatie uit te komen. Ik vertelde het mijn moeder en een paar vriendinnen. Ze wisten wel dat ik bij Joost en Laura inwoonde, maar vroegen eigenlijk nooit hoe het echt zat. Ik denk dat ze het zagen als een typisch zweverige Lisa-actie. Dan woonde ik weer bij een vriendin en dan zat ik weer in een woongroep. ‘Als het jou gelukkig maakt, moet je het helemaal zelf weten’, zeiden ze. De rest van mijn familie zal er best achter mijn rug over gesproken hebben, maar dat begrijp ik. Zoiets hoor je niet elke dag.

Op verjaardagen van ooms en tantes kwamen we met zijn drieën opdagen, we waren altijd welkom. Alleen mijn oma van 92 had er moeite mee. Ze bleef op feestjes een beetje uit onze buurt. Ik heb er nooit wakker van gelegen. Mijn leven, mijn keus. Door er zelf geen groot ding van te maken, leek het of anderen dat ook niet deden.
 

Zwangerschap

Inmiddels zijn we acht jaar en vijf kinderen verder. Laura kreeg als eerste Jara, een jaar later ben ik bevallen van Tess, vervolgens raakte Laura zwanger van Lies, toen was er even een pauze van drie jaar, waarna Laura nog Daan kreeg en ik Tycho. Het voelt alsof we een klein gemeenschapje hebben opgebouwd en het gaat hartstikke goed.

Natuurlijk hebben wij hoogte- en dieptepunten, maar er is vooral heel veel liefde. Alle bevallingen hebben we samen meegemaakt en ook het opvoeden en verzorgen van de kinderen doen we met zijn drieën. Laura en ik bestieren het gezin. Dat is een enorme luxe. We werken allebei parttime waardoor de kinderen maar een dag naar de opvang hoeven. Joost heeft een fulltime baan en is er ’s avonds en in het weekend. Vijf kinderen opvoeden met drie volwassenen is prima te doen. Er is nooit discussie over wie wat doet.
 

Nachtdienst

Joost doet elke zaterdagochtend iets leuks met de vijf kinderen, zodat Laura en ik de boodschappen voor de hele week kunnen halen. Daarna drinken we ergens koffie. Joost en Laura zijn gek op films; ik pas op als zij een avond naar de bioscoop willen. Degene die ‘nachtdienst’ heeft, slaapt aan de buitenkant van ons grote bed, zodat je niet over twee anderen hoeft te klimmen als er iets is met de kinderen.
 

'Ik heb af en toe last van jaloezie'

Praktisch gezien is het dus een stuk makkelijker dan in een gezin met twee ouders, maar emotioneel is het weleens ingewikkeld. Ik vind het bijvoorbeeld moeilijk als Laura mijn dochter terechtwijst. Ik wil zelf bepalen hoe zij wordt opgevoed en dat strookt niet altijd met de opvattingen van Laura. Ik weet dat ze het goed bedoelt, maar ik mis soms de ruimte en intimiteit met mijn eigen kinderen. Hun liefde wil ik niet altijd delen. Misschien komt er ook wel jaloezie bij kijken. Als ik Laura zie knuffelen met mijn zoon Tycho, krijg ik een knoop in mijn maag, omdat ik zo graag zijn nummer één wil zijn. Bij Joost heb ik dat niet, omdat hij hun vader is. Van hem kan ik veel meer hebben.

 

Lees ook
'Onze goede vriend bekende dat hij droomde van een trio met ons' >


 

'Mensen snappen de situatie niet'

Niemand bemoeide zich met onze relatie, maar dat veranderde toen we aan kinderen begonnen. Mijn familie is positief, maar dat geldt niet voor de mensen die we leerden kennen via de crèche en school. Toen Laura haar eerste kindje kreeg, ontvingen we brieven met teksten als ‘vieze pedofielen’ of ‘we bellen de kinderbescherming.’ Heel heftig. Ons huis is ook een keer beklad met verf. We zijn drie dagen bezig geweest het eraf te halen. Ook komt het consultatiebureau bij ons langs om te controleren of het wel goed gaat.

Het verbaast me nog altijd dat zo veel mensen slecht over ons denken. We leiden een rustig leven en doen net als ieder ander ons best om onze kinderen liefdevol op te voeden. Ik begrijp dat we voer zijn voor roddels en grappen, maar we doen niemand kwaad. Vooral voor de kinderen vind ik het erg. Onze oudste dochter wordt gepest op school, ze zeggen dat haar vader een viezerik is. We proberen er zo min mogelijk aandacht aan te besteden. Ik kan wel op hoge poten naar school gaan, maar ben bang dat het de situatie alleen maar erger maakt. We blijven liever onder de radar in de hoop dat we met rust gelaten worden. Het is alleen tragisch dat we daardoor nogal afgesloten leven. We gaan bijvoorbeeld liever niet naar dorpsfeesten, omdat we worden nagekeken of nageroepen.
 

Unieke relatie

Het vreet aan me. Wij hebben gekozen voor deze unieke relatie, maar de kinderen niet. Natuurlijk heb ik daar van tevoren bij stilgestaan, maar ik ben misschien naïef geweest. Onze kinderen zijn het mooiste wat ons is overkomen en ik had verwacht dat mensen zouden zien hoe liefdevol we met elkaar omgaan.

Door alle negatieve dingen zijn we als gezin wel extra close geworden en dat is mooi, maar ik had het liever anders gezien. Het doet pijn dat niemand op het schoolplein me op de koffie vraagt, het doet pijn uitgelachen te worden door jongens op straat. Ik gun onze kinderen het allerbeste, maar kan ik ze dat bieden als ze als paria’s worden behandeld? Zullen ze hun hele jeugd moeten strijden tegen vooroordelen? Die gedachte maakt me verdrietig. En toch zou ik niet willen leven zonder Laura en Joost. Ik vind dat wij het recht hebben om ons leven op deze manier in te vullen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

vrouwen-sneller-koud-dan-mannen

Jij zet de thermostaat een tikkie hoger terwijl je partner naast je zowat crepeert van de hitte: hoe dat komt? Het simpele antwoord is hier: je bent een vrouw.

Vrouwen hebben over het algemeen meer vetweefsel dan mannen en slaan warmte beter op. Daardoor gaat er een continue directe bloedstroom naar organen als je hart en hersenen, maar gaat de bloedstroom juist weg van andere lichaamsdelen als bijvoorbeeld je handen en voeten. 

 

Onderzoek

Daarbij blijkt uit onderzoek dat vrouwen over het algemeen een hogere lichaamstemperatuur hebben dan mannen, maar dat de handen en voeten van vrouwen gemiddeld zo’n twee graden kouder zijn. Ook is het zo dat vrouwen gevoeliger zijn voor kou: vrouwen merken een temperatuurverschil van 0,2 graden al op, terwijl mannen pas bij 0,4 graden verschil voelen. 

 

Lees ook
Alles wat je moet weten over de temperatuur van je baby >

 

Werktemperatuur

De strijd over de thermostaat kan ook prima voortzetten op kantoor, want waar vrouwen het liefst werken met hoge temperaturen van 23,2 tot 26,1 graden, voelen mannen zich het prettigst bij 22 graden. Lastig…

Bron: StyleToday

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >