Beeld: Getty
Beeld: Getty

Jorinde heeft het helemaal gehad met mannen. Wat haar betreft gaan ze lekker beren schieten. Gaat zij met vriendinnen en kinderen lekker in een hofje wonen.

“Ik weet het niet hoor”, verzucht vriendin C. – vier jaar gescheiden en net begonnen aan relatie nummer zoveel – als we met een glas wijn aan mijn keukentafel hangen. “D. is het helemaal, op papier dan. Hij is lief, knap, intelligent, bij tijd en wijle grappig en een lieve vader voor zijn kinderen. Maar als hij langer dan twee dagen bij me is, krijg ik een punthoofd. Zijn overhemd aan mijn waslijn, zijn bier in mijn koelkast… Ik voel het gewoon niet.”

 

Derde poging tot relatie

Ik kijk om me heen in de kamer die sinds een paar maanden weer helemaal van de kinderen en mij is; mijn derde poging tot een relatie na een scheiding van bijna vijf jaar geleden was wederom op niets uitgedraaid. Wat een rust. Ik geniet van de tijd die ik heb voor mijn kinderen, voor mezelf. En ik geniet van mijn eigen huis waarin ik met niemand hoef te overleggen over het avondeten en waar ik ongestoord avondenlang kan doorzakken met vriendinnen zonder na te denken of ik mijn benen wel heb onthaard. 

Toch kan ik het niet eindeloos blijven proberen in de liefde, realiseer ik me. Er is een limiet aan hoeveel ik kan verantwoorden naar mijn kinderen, van wie jongste onlangs nog in alle onschuld vroeg: "Wanneer ben je nou eigenlijk een slet, man?"

 

Nieuwe ronde, nieuwe kansen - dacht ik

Het ligt natuurlijk aan mij. Al had iedere man zo zijn nodige aandachtspuntjes. Feit is dat ik mijn lot bezegelde op het  moment dat ik een punt zette achter mijn huwelijk, de relatie die Nog Lang en Gelukkig had moeten worden. Het koophuis, de carrières, de twee kinderen, de vriendenclub: leuk geprobeerd, maar jammerlijk mislukt. Nieuwe ronde, nieuwe kansen, dacht ik. Maar dat werkt toch een beetje anders als je qua traditionele gezinssamenstelling niks meer te verliezen hebt. Mijn leven als single moeder is pretty damn perfect, qua huis, gezondheid, fijne baan, gelukkige kinderen en een bonte club vriendinnen. Daar heeft een nieuwe man niet zoveel aan toe te voegen. Op de broodnodige liefde na dan, maar die is nooit meer ongecompliceerd.

 

Gezellig met vriendinnen in een hofje wonen

Schrale troost hier aan de keukentafel: ik ben overduidelijk niet de enige bij wie het na een scheiding niet meer zo vlot met de mannen. Als het gaat om langdurige relaties, tenminste. Voor vriendin L., alleenstaande moeder van vier basisschoolkinderen, is het een duidelijke zaak: wij vrouwen zijn helemaal niet gemaakt om in een langdurig monogame relatie onder één dak te leven. We moeten gewoon gezellig met onze vriendinnen in een hofje gaan wonen, waar we voor elkaars kinderen zorgen terwijl we aan onze carrières werken, en mannen alleen bij uitzondering welkom zijn voor een wip. “Mogen ze daarna weer lekker een beer gaan schieten, terwijl wij ons bezighouden met belangrijke zaken”, jubelt ze er steevast achteraan.

 

Eigenhandig opgebouwde leven

Is dat waar we zijn beland? Rond de veertig, single met kinderen, in staat onze eigen broek op te houden en geen man meer te vinden die aan onze hoge verwachtingen kan voldoen. We spoelen kilo’s chocola weg met liters wijn, terwijl we in roze, fluffy badjassen en mintgroene sportsokken alle seizoenen van Call the midwife weg Netflixen, wetend dat behalve de kinderen toch niemand dat spekrolletje of die badjas ziet. Hoe is een vaste relatie nog haalbaar wanneer je eigenhandig opgebouwde leven zo op rolletjes loopt? Waarin mannen met een mening én rugzak vol scheidingsperikelen, omgangsregelingen en een eigen leven de routine alleen maar verstoren? Voor je het weet ben je alleen maar agenda’s op elkaar aan het afstemmen volgens een onbegrijpelijk wiskundig schema en is je rustige zondagavond vervangen door het geschal van Studio sport en zijn voeten op de salontafel. 

 

Poging een, twee en drie

Zoals met mijn woest aantrekkelijke en werkelijk reuze gezellige, maar wel erg drukbezette Poging Twee. Betrokken vader, drukke baan, een gezonde schare vrienden met bij behorende sportavonden en een seizoenkaart van de lokale voetbalclub. Én al zo lang gescheiden dat de naweeën van mijn turbulente voorgaande jaren toch wat veel ‘gedoe’ voor hem waren. Nee, dan Poging Eén. Qua drukbezetheid het andere uiterste, en zo toegewijd aan mij, dat het weer te veel van het goede was. In een poging het nu echt goed te doen, liet ik me veroveren door Poging Drie, een oud-collega die uit praktisch oogpunt (want tijdelijk dakloos) bij ons introk – om niet gehinderd door enig gevoel voor gezinsleven na een jaar weer te vertrekken.

 

Enige structurele relatie: ex-echtgenoot

Ik weet niet zeker of het treurig is of lachwekkend dat de man met wie ik wél structureel een soort relatie heb, mijn ex-echtgenoot is. De buitenwereld snapt er niet zoveel van, dat ik het wel prima vind zo. “Joh, je ziet er goed uit en bent niet op je achterhoofd gevallen, jij komt echt wel een leuke kerel tegen.” Of: “Neem gewoon een Tinder, een vrouw als jij hoort toch niet alleen op de bank te zitten op zaterdag?” Nou, ik deel die bank na kinderbedtijd liever met de hond waarmee ik het minstens zo gezellig heb.

 

Ik moet er niet aan denken

Gelukkig delen meer vriendinnen mijn gevoel. “Ik moet er niet aan denken, elke avond weer zo’n man op de bank”, zegt vriendin K., al tien jaar gescheiden en moeder van twee, wanneer we bijkletsen over de laatste liefdesperikelen. “Ik ken geen vriendin die daar nou echt gelukkiger van wordt.” Haar jarenlange latrelatie houdt hooguit één date per twee weken in. “Ik heb eigenlijk helemaal geen tijd voor een man”, zegt ze. “Bovendien woont-ie in een andere provincie en je denkt toch niet dat ik mijn eigen huis nog een keer opgeef?”

 

Vader van je kinderen en soulmate

Ook C. bezint zich inmiddels op een koopwoning, iets waar ze zich sinds haar scheiding nog niet toe had durven zetten. “Weet jij veel wie je tegenkomt en hoe het loopt, straks wil ik samenwonen en raak ik die bakstenen niet kwijt”, zei ze een paar jaar geleden nog monter. Nu sluit ze uit ‘ooit nog een vent in haar huis te laten’ zolang de kinderen nog thuis wonen – en dat duurt nog wel even. Is dat even anders dan hoe we het ons hadden voorgesteld, lang geleden. Voordat er kinderen kwamen en het huwelijk nog een eindbestemming leek. “Nou ja, het ís natuurlijk ook wel ideaal”, relativeert C. “Een man die behalve de vader van je kinderen ook nog je soulmate is. Die je de nodige zorg uit handen neemt en met wie je bovendien met enige regelmaat een beetje spannend van bil gaat.”

 

Second man is geen second best

Tja, ik had mijn kinderen én mezelf de scheiding ook liever bespaard, maar een second man is duidelijk niet second best. Ik doe niet meer mee, voorlopig. Niet in de tijd van mijn kinderen, tenminste. Wat zullen mijn vriendinnen en ik een lol hebben, daar in ons hofje. En als dat incidentele herenbezoek dan in plaats van een doodgeschoten beer gezellig een flesje champagne meeneemt, stel ik behalve voor onze kinderen ook een omgangsregeling voor de scharrels voor. 

 

Dit artikel staat in Kek Mama 01-2017.

man gaat vreemd prima
Beeld: Unsplash

Het libido van Kris (36) was nooit hoog, maar toen haar jongste dochter Maud (4) geboren werd, daalde het tot een nulpunt. Haar man zoekt het sindsdien buiten de deur. “Ik weet best dat hij vreemdgaat, maar ik vind het wel prima zo. Kan ik tenminste ongestoord gaan slapen.”

“Acht maanden geleden draaide ik voor de zoveelste keer mijn rug naar mijn man Jeroen. We lagen in bed en ik voelde zijn erectie. De veelzeggende hand op mijn heup, de kus in mijn nek. Ik negeerde ze, zoals meestal, en viel in diepe slaap. Sindsdien hebben we niet meer gevreeën, en voor het eerst in onze relatie, heeft Jeroen het ook niet meer geprobeerd.

Ik weet dat hij sindsdien vreemdgaat. Ik zie hem lachen bij appjes op zijn telefoon. En hij is losser, relaxter – meer dan hij in jaren is geweest. Onze relatie is gelukkig en stabiel; we zijn elkaars beste vrienden en willen geen dag zonder elkaar. Ik besteed de seks sinds kort alleen uit aan een ander. Een soort onuitgesproken afspraak. Hij heeft zijn verzetje, en ik kan ongestoord gaan slapen. Zonder elke avond weer die onrust: o god, dadelijk wil hij weer.

 

Momentje onder de douche

Mijn libido is nooit heel hoog geweest. Zonder reden; zo zit ik gewoon in elkaar. Toen Jeroen en ik net samen waren, acht jaar geleden, deden we het een keer of twee per week. Daar genoot ik heus wel van, maar het was ook meer dan voldoende. Jeroen had wel zin in meer, maar respecteerde dat mijn behoefte anders was. Onze basis is zo sterk, onze liefde zo groot; onze geestelijke band was voor ons beiden veel belangrijker dan het fysieke.

Toen ik zes jaar geleden zwanger raakte van onze zoon Joost, ontging me de lust volledig. Hoort bij de zwangerschap, dachten we, en knuffelden gewoon wat vaker. ‘Ik duik wel een keertje extra onder de douche’, zei Joost als ik me weer eens schuldig voelde. Na de bevalling zou het vast wel goedkomen. Bovendien: alle jonge ouders vrijen toch weinig? Zo bijzonder was onze situatie dus niet.

 

Lees ook:
Carina (42) gaat vreemd en haar man accepteert dat >

 

Eén van de vele huishoudelijke plichten

Maar het kwam niet goed. Twee maanden na de bevalling, drie, acht… Ik moest gewoon echt niet denken aan vrijen. Ik weet het aan de hormonen en slapeloosheid, en Jeroen schikte zich naar de situatie. Hij mopperde wel een beetje, want anderhalf jaar zonder seks met je partner – dat trekt natuurlijk niemand. Dus gaf ik soms uit coulance toe. Misschien krijg ik vanzelf zin als ik het gewoon doe, hoopte ik. Maar er gebeurde niks. Mijn lichaam reageerde op zijn aanrakingen, maar emotioneel was ik er niet bij.

Zo hielden we het een tijdje vol. We vreeën hooguit eens in de twee weken, en niet omdat ík er nou zo’n zin in had, maar Jeroen was er tevreden mee. Ik ben dol op hem, weerzinwekkend vond ik het niet. Het was meer een soort plicht waaraan ik gehoor gaf. Zoals ik ook dagelijks de was draaide, of luiers van onze zoon verschoonde.

 

Porno en een speeltje

Ik werd opnieuw zwanger, wéér deden we maandenlang niks, en toen ze drie maanden na haar geboorte al doorsliep, deed Jeroen weer eens een verleidingspoging. Fysiek was er, op wat gierende borstvoedingshormonen na, niks met me aan de hand. Ik was niet uitgescheurd, vloeide al lang niet meer en ik voelde me comfortabel in mijn lichaam. Maar ik kon het niet. Ik kreeg gewoon geen zin, wat ik ook probeerde.

Toen Maud een maand of tien was, vond ik dat het er toch echt eens van moest komen. Dus gaf ik toe, uit medelijden. Jeroen was blij, en daarmee ik ook, maar genieten deed ik er niet van. Niet dat ik dat vertelde. Wel probeerden we de boel een beetje spannender te maken. We keken porno, masseerden elkaar eerst uitgebreid, gingen romantisch uit eten en kochten een speeltje. Maar ik kreeg de knop niet om.

 

Vreemdgaan is de oplossing

Onze laatste vrijpartij is nu zeker tien maanden geleden. Na mijn afwijzing van een maand of acht geleden, is er iets veranderd bij Jeroen. Ik vermoed dat hij op Tinder zit, of elders scharrels regelt. Neem het hem maar eens kwalijk, als je altijd maar ‘nee’ krijgt van je eigen vrouw, dus laat ik hem zijn gang gaan. Onze relatie wordt er stukken relaxter van. Hij is geen wandelende brok opgekropte energie meer, en ik ga elke avond met een gerust gevoel naar bed. Ik hóef niks meer.

Ik denk niet dat Jeroen verliefd is op een ander. Als hij alleen het lichamelijke buiten de deur haalt, heb ik daar verder vrede mee: ík kan het hem niet geven. We zouden naar een seksuoloog kunnen gaan, maar eerlijk gezegd vind ik dat niet nodig. Ik wíl mijn libido helemaal niet veranderen, en gebruik liever een oplossing als deze. Op alle andere vlakken zijn we dolgelukkig. Ik heb vriendinnen die de sterren van de hemel vrijen met hun man, maar in het dagelijks leven amper een woord met hem te wisselen hebben. Of altijd zonder partner op pad gaan, omdat hun interesses zo verschillen. Ik deel liever de geestelijke verbondenheid, al betekent dat natuurlijk wel dat we binnenkort over dit onderwerp moeten praten. Als onze band zoveel sterker is dan seks, moeten juist wij dit samen aankunnen.”

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

relatietherapie kinderen
Beeld: Pixabay

En dan loopt het ineens – of eigenlijk al veel langer – niet meer zo lekker in jullie relatie. Welke soorten relatietherapie zijn er, ook als je kinderen hebt?

 

EFT-relatietherapie

Deze vorm van relatietherapie staat voor Emotionally Focused Therapy. Klinkt interessant, maar wat houdt het in? Allereerst verraadt de naam al dat deze therapie zich richt op emoties. Er wordt gekeken naar patronen binnen jullie relatie (altijd en eeuwig ruzie over geld of een niet-uitgeruimde vaatwasser), zodat jullie deze leren te herkennen en te begrijpen. Want je weet zelf ook wel: vaak gaat het niet eens om die vervloekte afwas, maar wat eronder ligt (geen rekening houden met elkaar, je in de steek gelaten voelen). Ook gaan jullie kijken naar oud zeer. Daarna gaan jullie met behulp van de therapeut bouwen aan een nieuwe, veilige basis waarin jij en je partner elkaar om steun en begrip vragen, in plaats van elkaar verwijten te maken. Er wordt naar het hele gezin gekeken en onderzocht waar jullie het meeste behoefte aan hebben.

Meer info vind je hier.

 

Samengesteld gezin coaching

Hij heeft al kinderen, jij hebt al kinderen, en samen werden jullie verliefd. Mooi sprookje toch? Er zijn in Nederland ontelbaar veel samengestelde gezinnen. Maar de cijfers hierover zijn niet best: 60% van zulke gezinnen redt het uiteindelijk niet. Grootste knelpunten: verschil in opvoeding (‘Van mama mag het wel en jij bent mijn vader niet!’), mag je iets zeggen over je stiefkind, bemoeienissen van ex-partners en ga zo maar door. Gelukkig is er speciale coaching voor samengestelde gezinnen. Deze hulp is erop gericht om rust te creëren in jullie leven en relatie. De bedoeling is om jullie samengestelde, unieke gezin goed op de rails te zetten, met jullie eigen gezinscultuur. Want eerlijk is eerlijk: elke familie is anders. De praktische adviezen hebben als doel om binnen 3 tot 5 maanden voor meer balans te zorgen in jullie hele gezin. En dat is heel, héél erg fijn, voor iedereen.

Meer info vind je hier.

 

Lees ook
LIEFDE: Zo kan het dus ook: blij met je scheiding >

 

Systeemtherapie

Relatieproblemen gaan vaak veel verder dan alleen de band tussen jou en je partner. Als jullie kinderen hebben, horen die ook bij de relatiedynamiek. Bij systeemtherapie wordt gekeken naar het sociale systeem waarvan je deel uitmaakt, zoals je gezin. En hierin staat vooral de wisselwerking met andere personen bij het probleem centraal.  Het kan dus zijn dat je deze therapie niet alleen met je partner doet, maar ook met jouw eigen ouders of je kinderen (als die oud genoeg zijn). De systeemtherapeut kijkt dus naar het hele gezin, en iedereen wordt bij de oplossing betrokken. Soms zie je dat bepaalde obstakels van generatie op generatie worden doorgegeven: jij mocht vroeger nooit ‘huilen om niets’, en ineens snauw je dat ook naar je eigen kids. Deze vorm van therapie is heel geschikt om ook dit soort opvoedingskwesties te doorbreken.

Meer info vind je hier.

 

Oplossingsgerichte therapie

Oké, jullie weten dat het niet heel lekker gaat in jullie relatie. Maar elk huisje heeft z’n kruisje en jullie willen niet te veel kibbelen over hoe deze impasse is ontstaan. Dan is oplossingsgerichte therapie iets voor jullie. Deze hulpsoort gaat niet over hoe jullie problemen ontstaan zijn en het analyseren hiervan, maar is gericht op het oplossen ervan. De therapeut helpt jullie te kijken naar de momenten waarop het wel goed gaat en hoe jullie onderlinge situatie is als jullie troubles er niet zijn. Wat gaat er dan wél goed en hoe komt dat? En: hoe houden jullie dit vol? Lekker positief, kortom.

Meer info vind je hier.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >