Beeld: Getty
Beeld: Getty

In het begin lustte ze er wel pap van. Acht jaar en twee kinderen later is sex iets wat Mirthe (36) zich vaag herinnert. “Ik vind het zo’n gedoe.”

Onze laatste keer sex is drie jaar geleden. Klinkt treurig en toch zijn Ben en ik heel gelukkig samen. Hij is mijn beste vriend en ik vind hem een fantastische vader. Maar waar ik hem acht jaar geleden nog de kleren van het lijf scheurde, is lekker tegen hem aan kruipen de maximale intimiteit waaraan ik tegenwoordig behoefte heb.

 

Moetje

Mijn libido was vroeger bovengemiddeld. Lust was altijd de drijvende kracht in mijn relaties. Die lust voelde ik ook voor Ben. In hem vond ik mijn soulmate, mijn levenspartner, en dat maakte dat de vonken er ook in de slaapkamer van afspatten. En in de woonkamer, de badkamer en op het strand. We konden elkaar wel opvreten; werkelijk alles aan hem vond ik aantrekkelijk. Na amper een jaar samen en een halsoverkop huwelijk, raakte ik zwanger van onze oudste zoon, nu zeven. Heel gewenst en heel snel. Ben vond mij prachtig met die dikke buik, en ik vóelde me ook prachtig. De lol tussen de lakens ging onverminderd door – misschien nog wel meer dan daarvoor. De bevalling ging voorspoedig en op de gebruikelijke krampjes en slapeloze nachten na was onze zoon een voorbeeldige baby. Er was slechts één probleem: ik had geen enkele behoefte meer aan sex. Komt vast door de borstvoeding, dachten we. Maar na de borstvoedingsperiode kwam de zin niet terug. Ben en ik vreeën nog wel, maar meer als moetje. Het arme schaap, vond ik; stond-ie anders wéér twee weken droog.

 

Niet meer opgewonden

Gaandeweg ging ik de sex steeds actiever ontwijken. Eerder naar bed, mijn PMS breed uitmeten en daarna mijn ongesteldheid langer veinzen. Als ik eraan dacht dat een fijne avond samen kon leiden tot meer, werd ik bevangen door een: o jee, straks móet ik weer. Ik werd gewoon totaal niet meer opgewonden, en was blij als een vrijpartij snel voorbij was.

 

Gelukkig huwelijk zonder sex

Zoon twee diende zich aan en waar ik ergens hoopte dat de verhoogde bloedtoevoer down there misschien voor wat hernieuwde spanning zou zorgen, gebeurde er niks. Ben onderging het begripvol, drong nooit aan. Dus voor we het wisten zaten we een jaar later met twee kinderen en een nog altijd gelukkig huwelijk, maar zónder sex. ‘Joh, je moet gewoon zin maken’, zeiden vriendinnen met wie ik het onderwerp toen nog in alle openheid besprak. Ze waren zelf ook bevallen, begrepen als geen ander hoe de boel kan indutten na twee zwangerschappen en twee baby’s. Maar die baby’s werden groter, en terwijl mijn vriendinnen zich weer opmerkingen lieten ontvallen over spannende weekendjes weg met man, vond ík een avond samen op de bank wel spannend genoeg. 

 

Even bloeide ons seksleven op

Aanvankelijk liet ik me aardig gek maken. Programma’s als Sex academy en 40 dagen zonder seks – alsof je niet spoort als je het een maand niet doet. Maar misschien was het wel zo simpel. Misschien moesten Ben en ik gewoon ook eens een sekskuur houden, en zou ik weer zin krijgen door zin te maken. Ben sprong een gat in de lucht, ik had geen beter voorstel kunnen doen. En warempel: even bloeide ons seksleven op. Stuurden we zelfs spannende appjes naar elkaar. Maar toen die ‘kuur’ van twee weken voorbij was, was Ben degene die zei: ‘Zullen we vanavond lekker een filmpje kijken in bed, nu we niet meer hoeven?’ Na de eerste scène was hij onder zeil. De avond erna verliep hetzelfde. En die daarna. Wat leek te werken in ons twee weken durende experiment, bleek uiteindelijk zo’n druk op ons te leggen, dat we de sex liever helemaal lieten zitten.

 

Echte sex is teveel gedoe

Toch is het niet zo dat ik nooit meer geil te krijgen ben. Het lustgevoel kan me nog weleens overvallen, alleen nooit op de momenten dat Ben bij me is. Het gevoel is puur fysiek, niet geestelijk. Meestal los ik het op met de vibrator waarvan Ben denkt dat-ie al jaren ligt te verstoffen. Voldoet prima: echte sex vind ik gewoon te veel gedoe. Alsjeblieft zeg, ik word al moe van de gedachte. Hoe groot mijn liefde voor Ben ook is, het is min of meer platonisch geworden – en dat vind ik goed genoeg.

 

Niet verder voortplanten

Andere mannen boeien me ook niet. Misschien bevind ik me in een soort hormonale slaapfase. Heeft de natuur het niet bedoeld dat Ben en ik ons nog verder voortplanten; ik heb tenslotte twee gezonde kinderen met wie ik het druk zat heb. Mijn taak zit er misschien gewoon op, biologisch gezien. Al verklaart dat niet waarom talloze even oude vrouwen met óók twee of drie kinderen nog wel de sterren van de hemel vrijen. Naar een seksuoloog wil ik niet, want ik wil de situatie niet veranderen.

 

Nog nooit vreemdgegaan

Natuurlijk ben ik soms bang dat Ben het ergens anders zoekt. Hij is een knappe man, ik zie hoe vrouwen naar hem kijken. Dat maakt me trots, maar ook onzeker. Welke man accepteert nou klakkeloos dat hij geen sex meer heeft? Terwijl hij gelukkig getrouwd is, nota bene? Ben verzekert me dat hij nog nooit is vreemdgegaan. ‘Nee, natuurlijk niet’, zegt-ie, en dat wil ik geloven. Als het wel zo is, weet ik het liever niet. Ik lig nog altijd gezellig met mijn hoofd in zijn schoot wanneer we naar een film kijken. Maar vervolgens vertrek ik steevast eerder naar boven – en niet om hem op te wachten in een lingeriesetje, maar om mijn pyjama aan te trekken en te gaan slapen.

 

Geen idee van ons seksloze bestaan

Ik kook voor Ben, luister oprecht geïnteresseerd naar zijn verhalen en we delen dezelfde humor. Hij neemt de kinderen mee naar een speelparadijs zodat ik eens een zondag voor mezelf heb. We raken nooit uitgekletst. Dát zijn natuurlijk de verhalen die ik in geuren en kleuren vertel aan vriendinnen. Zij hebben geen idee van ons seksloze bestaan. Ergens schaam ik me er toch voor. Geen sex met je man is synoniem voor een slechte relatie, toch? Maar dat ís dus niet zo. We hebben intimiteit, alleen geen sex. Als ik kijk hoeveel vriendinnen nog altijd drie keer per week van bil gaan met hun man, maar geen fatsoenlijk gesprek met hem kunnen voeren, zou ik voor geen goud met ze willen ruilen.

 

Gelukkiger als we wél vrijen

Ik heb het Ben weleens gevraagd, in het begin. Of hij de sex mist. Dan trok hij me tegen zich aan, kuste mijn voorhoofd en zei: ‘Je bent het lekkerste wijf dat ik me kan wensen, ik hou toch van je?’ En daarmee was de kous af. Na wat aandringen heeft hij weleens hortend en stotend toegegeven er onder douche af en toe ‘een slinger aan te geven’. Tja, logisch. Als ik in de toekomst kijk, zie ik Ben en mij hand in hand in de tuin zitten met een schare kleinkinderen. De gedachte dat onze weg daarnaartoe misschien seksloos is, stemt me ergens toch een beetje treurig – vooral omdat ik diep vanbinnen weet dat Ben er gelukkiger van wordt als we wél vrijen. Bovendien ben ik niet vergeten hoe op en top vrouw ik me voelde toen mijn seksdrive niet te stuiten was. Ik ben 36, maar ik voel me 56: uitgebroed en alsof ik de overgang al achter de rug heb.” 

 

Dit artikel staat in Kek Mama 06-2017.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

lachen-om-relatieproblemen

Omdat jij het dopje nooit op de tandpasta draait en hij zijn onderbroeken altijd onder het bed gooit. Om sommige relatieperikelen kun je maar het beste heel hard lachen.

Ze hadden het zo mooi afgesproken en waren het roerend eens: Marit en haar man zouden hun zoon vegetarisch opvoeden.

Marit: “Maar Bodhi was nog geen twee of hij had zijn eerste frikandel al te pakken. Die kreeg hij van papa, in de dierentuin. Ik kreeg er nog een foto van ook. Bijschrift: ‘Vindt-ie lekker joh!’ Ik was furieus.

Wat mijn man naar binnen schuift moet hij zelf weten, maar het getuigt van weinig respect dat hij onze afspraak zo lomp aan zijn laars lapt. ‘Kom op schat,’ zei hij, ‘die frikandel was toch al dood, en onderzoek heeft uitgewezen dat er van alles in die dingen zit, maar weinig vlees.’
 

'Ga maar bij je moeder eten'

Ik kon er niet om lachen. Als wij het goede voorbeeld niet geven, van wie leert hij het dan verantwoordelijk met dieren en het milieu om te gaan? Niet van zijn vader, zoveel is duidelijk. De borden vliegen nog net niet door de kamer, maar het ís voorgekomen dat ik hem naar zijn moeder stuurde om daar aan tafel te schuiven.

Als wat ik kook niet goed genoeg is, gaat-ie maar ergens anders gehaktballen eten. Hij klaagt nooit over wat ik wel kook, maar vooral over wat níet op tafel verschijnt. Koop dan een broodje filet americain tijdens je werkpauze, denk ik dan, of bestel een portie bitterballen in het café. Maar val ons kind er niet mee lastig.”
 

In wc-papier gerolde tampons

Mats (43) baalt dat zijn vrouw al haar troep laat slingeren.

“Ik vind bijna alles lief, leuk en lekker aan mijn vrouw, maar die nachtbeugel met kwijl die structureel op het aanrecht slingert, die hoeft van mij niet. Net als de in wc-papier gerolde tampons op de badrand. Er staat nota bene een prullenbak binnen handbereik. Honderd keer heb ik er wat van gezegd, ik smeerde zelfs een keer mayonaise in die beugel – de kinderen vonden het hilarisch – maar de volgende dag lag hij er weer. Ik ruim het tegenwoordig zelf maar op. Natuurlijk verlaat ik mijn vrouw niet om deze reden, maar er komt een dag dat ik mijn gebruikte wc-papier ook gezellig laat slingeren.”
 

Géén huisdieren

Renate ligt met haar man in de clinch over twee harige huisgenoten.

“Wat waren mijn dochters blij toen ik thuiskwam van een zakenreisje en twee katjes trof. ‘Kijk mam, hoe lief’, kirde de oudste. ‘De grijze is van mij en de zwarte van haar.’ Ik werd niet goed. Zuurstokroze kastelen in de woonkamer, een gang vol wandelwagens, stepjes en kinderfietsjes – ik vind het allemaal prima, maar we hadden één afspraak: geen huisdieren. Ja, een verzorgpony als ze negen en elf zijn, die kost me hooguit een paar stinkende paardrijbroeken per week.

Nu was ik welgeteld twee dagen weggeweest en stelde hij me voor een voldongen feit. De meisjes waren natuurlijk halsoverkop verliefd geworden op die kittens. Ik zou wel de wreedste moeder ter wereld zijn om ze weer af te nemen.
 

Halve kikker als avondeten

‘Je wéét hoe ik hierover denk’, siste ik naar mijn man. Hij moest lachen: ‘Jij vindt ze ook enig, geef nou maar toe.’ Natuurlijk vind ik dat, maar binnen drie dagen wist ik weer waarom ik geen beesten wil. Want wie kan de kattenbak verschonen, elke dag stofzuigen en die beesten voeren? Precies. En dan zwijg ik nog over de ondergekotste dekbedden, onze bank die aan flarden ligt dankzij kattennagels en de half opgegeten kikkers die ze het huis in slepen.

Eén keer heb ik uit wraak zo’n halve kikker aan mijn man geserveerd, bij het avondeten. Die grap doet het nog steeds fantastisch op feesten en partijen, maar de kattenbak heeft hij nog steeds niet verschoond.”
 

'Nee, daar krijg je vieze handen van'

De man van Merel heeft een schoonmaak- en opruimobsessie.

“Niet te zuinig ook. Ik vraag me af hoeveel kinderen lego hebben die twee keer per week in de vaatwasser gaat. De complete Duplo-dierentuin van onze jongste zoon stopt hij in de wasnetjes die bedoeld zijn voor mijn panty’s en beha’s. Mijn vent verdient een medaille voor vindingrijkheid.

Niks mis met schoon speelgoed, zou je zeggen, maar zijn poets- en opruimwoede neemt zulke vormen aan dat het schier onmogelijk wordt in mijn huis te leven. Trek ik mijn ene sneaker aan, word ik een seconde afgeleid door de kinderen, is de andere spontaan verdwenen. Opgeruimd. Heb ik net vijftig euro afgerekend met onze werkster die de keuken een grote beurt heeft gegeven, komt mijn man thuis en gaat het blinkende aanrecht poetsen. Kleertjes die ik klaarleg voor de volgende ochtend: binnen een uur liggen ze alweer keurig in de kast. De brief die ik op de passagiersstoel van de auto leg zodat ik hem niet vergeet op de bus te doen: weg. De lunchtrommels op het aanrecht die ik nog moet vullen, de tas met lege flessen op de deurmat die mee moet naar de supermarkt, het vlees dat ligt te ontdooien: alles wordt neurotisch opgeruimd.

‘Hou nou eens op met dat dwangmatige gedoe!’ gil ik vaak, maar dan kijkt hij me aan of ik gek ben geworden. En zegt: ‘Hallo, wees blij dat ik je help.’ Ha, ik heb liever dat hij de schutting een keertje schildert. Maar dat doet hij niet, want daar krijg je vieze handen van.”
 

Lees ook
Hilarisch: IKEA lost je relatieproblemen op >

 

'Co-ouderschap is stukken duurder, hoor'

Susanne heeft een saai baantje en droomt van een eigen bedrijf. Haar man vindt dat geen goed idee, hij hecht aan financiële zekerheid.

“Nou ja, alsof het ons aan geld ontbreekt, hij verdient heel goed. Ik denk dat hij het gewoon lekker makkelijk vindt, een vrouw met een parttimebaan die er altijd is voor de kinderen. Als ik mijn eigen bedrijf start, zal hij thuis wat vaker de handen uit de mouwen moeten steken. En daar zit hij niet op te wachten. Maar een relatie is geven en nemen.

Zodra mijn jongste naar de middelbare school gaat, ben ik aan de beurt. Dan bedruipen de kinderen zichzelf en kan ik fulltime investeren in mijn bedrijf. Zolang ik daar de gezamenlijke rekening niet voor aanspreek, zie ik geen problemen. Ik zeg niet voor niets tegen die man van me: ‘Co-ouderschap is stukken duurder, hoor.’”
 

Sergeant-majoor

Ginette (35) denkt weleens aan scheiden omdat ze er niet meer tegen kan.

“Ik vond het aanvankelijk wel prima dat mijn man strenger is dan ik. Onze zonen van zeven en negen kunnen wel een consequente aanpak gebruiken. Ik ben nogal een rommelkont, ook in de opvoeding. Ik ontdek vlak voor de voetbaltraining dat ik de tenues nog niet heb gewassen, bedenk om kwart voor zes ’s avonds pas wat we gaan eten, vergeet altijd wanneer het juffendag is en soms liggen de jongens doordeweeks pas om half tien in bed.

Hun vader is het andere uiterste. Eén keer niet luisteren betekent een dag zonder iPad. Kamer niet opgeruimd: geen gameminuten. Hij heeft onze oudste zelfs zijn mond laten spoelen met zeep toen hij brutaal was tegen opa. Hij gedraagt zich als een sergeant-majoor, ik gun ze meer vrijheid en wil dat ze zelf dingen ontdekken.

Er is ook veel wat hun vader en mij bindt, hoor. Maar ik weet niet zeker of onze relatie zijn gedril overleeft. Dat moet echt veranderen.”
 

'Investeer in ervaringen, niet in spullen'

“Ik snak naar een man die van reizen houdt”, zegt Machteld.

Toen ik mijn vriend leerde kennen, deed hij alsof hij al de halve wereld had gezien had en nee, een baby zou heus niets veranderen aan zijn reislust. Nou, in de zes jaar dat we bij elkaar zijn, zijn we exact één keer naar Berlijn geweest. En het geld dat ik maandelijks opzijzet om te sparen voor mijn droomreis naar Zuid-Afrika, geeft hij liever uit aan sterrenrestaurants en dure kleding.

Hij vindt mijn reislust onrealistisch, met een peuter en een tweede kind op komst. Ik heb niks met zijn materialistische levensstijl. ‘Investeer in ervaringen, niet in spullen’, zei mijn vader altijd en dat geef ik mijn kinderen ook met de paplepel mee. Mijn reizen hebben me vele malen meer gebracht dan een paar Dolce & Gabbana-schoenen.”
 

Dit artikel staat in het Kek Mama Liefdesboek 2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

mama gaat vreemd Saskia
Beeld: Unsplash

Ze willen voor geen goud hun gezin opbreken, maar hebben wel een minnaar. “Ik zie ons huwelijk als een bedrijf waarin we samen het gezin leiden en waaruit ik af en toe kan ontsnappen met mijn minnaar.”

Saskia (39), getrouwd met Hans, drie kinderen van 14, 11 en 9. Heeft sinds vijf jaar een minnaar: Sydney.

“Ik heb gezworen dat mijn kinderen nooit de pijn van een scheiding hoeven mee te maken. Ik was zelf acht toen mijn ouders uit elkaar gingen en ik vond het de hel. Hans en ik hebben ook geen best huwelijk. Eigenlijk hebben we nooit goed bij elkaar gepast, maar na de geboorte van de jongste zijn we echt uit elkaar gegroeid. Ons huwelijk is een soort wapenstilstand. De ruzies die we vroeger maakten, vinden we nu nutteloos. We praten over de kinderen en het huis, dieper gaat het niet. Ieder heeft zijn eigen vrienden, leeft zijn eigen leven. Als gezin gaan we nog op vakantie en op familiebezoek, meer niet.
 

Meer zit er voorlopig niet in

Liefde vind ik bij mijn minnaar Sydney. Hij is vrijgezel en woont achter ons. We zien elkaar al vijf jaar lang twee keer per week, een paar uurtjes, als de kinderen op school zijn. Meer zit er de komende negen jaar niet in. Ook Hans wil niet scheiden. Hij kan prima leven met onze rolverdeling. Ik werk niet, zorg voor het huishouden en de kinderen, waardoor Hans alle ruimte krijgt carrière te maken.

Of Hans ook vreemdgaat, geen idee. Hij zal heus weleens een schatje hebben als hij op zakenreis is. Hij weet niet dat ik een minnaar heb, ik denk niet dat hij iets vermoedt. Hans heeft me ooit frigide genoemd, waarschijnlijk denkt hij dat seks me koud laat.
 

Lees ook
Mama gaat vreemd: 'Ik wilde zo graag weer eens flirten en zoenen' >

 

'Ons huwelijk is liefdeloos, niet hopeloos'

Mijn vriendinnen vinden dat ik weg moet bij Hans, dat ik aan mezelf moet denken. Maar ons huwelijk is liefdeloos, niet hopeloos. We wonen in een vrijstaand huis, rijden allebei een mooie auto, gaan op wintersport én luxe zomervakanties. De kinderen geven ons genoeg afleiding en liefde. Ik zie ons huwelijk als een bedrijf waarin we samen het gezin leiden en waaruit ik af en toe kan ontsnappen met mijn minnaar.”

Dit verhaal is onderdeel van een interviewserie in Kek Mama 10-2017.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >