In het begin lustte ze er wel pap van. Acht jaar en twee kinderen later is sex iets wat Mirthe (36) zich vaag herinnert. “Ik vind het zo’n gedoe.”

Onze laatste keer sex is drie jaar geleden. Klinkt treurig en toch zijn Ben en ik heel gelukkig samen. Hij is mijn beste vriend en ik vind hem een fantastische vader. Maar waar ik hem acht jaar geleden nog de kleren van het lijf scheurde, is lekker tegen hem aan kruipen de maximale intimiteit waaraan ik tegenwoordig behoefte heb.

 

Moetje

Mijn libido was vroeger bovengemiddeld. Lust was altijd de drijvende kracht in mijn relaties. Die lust voelde ik ook voor Ben. In hem vond ik mijn soulmate, mijn levenspartner, en dat maakte dat de vonken er ook in de slaapkamer van afspatten. En in de woonkamer, de badkamer en op het strand. We konden elkaar wel opvreten; werkelijk alles aan hem vond ik aantrekkelijk. Na amper een jaar samen en een halsoverkop huwelijk, raakte ik zwanger van onze oudste zoon, nu zeven. Heel gewenst en heel snel. Ben vond mij prachtig met die dikke buik, en ik vóelde me ook prachtig. De lol tussen de lakens ging onverminderd door – misschien nog wel meer dan daarvoor. De bevalling ging voorspoedig en op de gebruikelijke krampjes en slapeloze nachten na was onze zoon een voorbeeldige baby. Er was slechts één probleem: ik had geen enkele behoefte meer aan sex. Komt vast door de borstvoeding, dachten we. Maar na de borstvoedingsperiode kwam de zin niet terug. Ben en ik vreeën nog wel, maar meer als moetje. Het arme schaap, vond ik; stond-ie anders wéér twee weken droog.

 

Niet meer opgewonden

Gaandeweg ging ik de sex steeds actiever ontwijken. Eerder naar bed, mijn PMS breed uitmeten en daarna mijn ongesteldheid langer veinzen. Als ik eraan dacht dat een fijne avond samen kon leiden tot meer, werd ik bevangen door een: o jee, straks móet ik weer. Ik werd gewoon totaal niet meer opgewonden, en was blij als een vrijpartij snel voorbij was.

 

Gelukkig huwelijk zonder sex

Zoon twee diende zich aan en waar ik ergens hoopte dat de verhoogde bloedtoevoer down there misschien voor wat hernieuwde spanning zou zorgen, gebeurde er niks. Ben onderging het begripvol, drong nooit aan. Dus voor we het wisten zaten we een jaar later met twee kinderen en een nog altijd gelukkig huwelijk, maar zónder sex. ‘Joh, je moet gewoon zin maken’, zeiden vriendinnen met wie ik het onderwerp toen nog in alle openheid besprak. Ze waren zelf ook bevallen, begrepen als geen ander hoe de boel kan indutten na twee zwangerschappen en twee baby’s. Maar die baby’s werden groter, en terwijl mijn vriendinnen zich weer opmerkingen lieten ontvallen over spannende weekendjes weg met man, vond ík een avond samen op de bank wel spannend genoeg. 

 

Even bloeide ons seksleven op

Aanvankelijk liet ik me aardig gek maken. Programma’s als Sex academy en 40 dagen zonder seks – alsof je niet spoort als je het een maand niet doet. Maar misschien was het wel zo simpel. Misschien moesten Ben en ik gewoon ook eens een sekskuur houden, en zou ik weer zin krijgen door zin te maken. Ben sprong een gat in de lucht, ik had geen beter voorstel kunnen doen. En warempel: even bloeide ons seksleven op. Stuurden we zelfs spannende appjes naar elkaar. Maar toen die ‘kuur’ van twee weken voorbij was, was Ben degene die zei: ‘Zullen we vanavond lekker een filmpje kijken in bed, nu we niet meer hoeven?’ Na de eerste scène was hij onder zeil. De avond erna verliep hetzelfde. En die daarna. Wat leek te werken in ons twee weken durende experiment, bleek uiteindelijk zo’n druk op ons te leggen, dat we de sex liever helemaal lieten zitten.

 

Echte sex is teveel gedoe

Toch is het niet zo dat ik nooit meer geil te krijgen ben. Het lustgevoel kan me nog weleens overvallen, alleen nooit op de momenten dat Ben bij me is. Het gevoel is puur fysiek, niet geestelijk. Meestal los ik het op met de vibrator waarvan Ben denkt dat-ie al jaren ligt te verstoffen. Voldoet prima: echte sex vind ik gewoon te veel gedoe. Alsjeblieft zeg, ik word al moe van de gedachte. Hoe groot mijn liefde voor Ben ook is, het is min of meer platonisch geworden – en dat vind ik goed genoeg.

 

Niet verder voortplanten

Andere mannen boeien me ook niet. Misschien bevind ik me in een soort hormonale slaapfase. Heeft de natuur het niet bedoeld dat Ben en ik ons nog verder voortplanten; ik heb tenslotte twee gezonde kinderen met wie ik het druk zat heb. Mijn taak zit er misschien gewoon op, biologisch gezien. Al verklaart dat niet waarom talloze even oude vrouwen met óók twee of drie kinderen nog wel de sterren van de hemel vrijen. Naar een seksuoloog wil ik niet, want ik wil de situatie niet veranderen.

 

Nog nooit vreemdgegaan

Natuurlijk ben ik soms bang dat Ben het ergens anders zoekt. Hij is een knappe man, ik zie hoe vrouwen naar hem kijken. Dat maakt me trots, maar ook onzeker. Welke man accepteert nou klakkeloos dat hij geen sex meer heeft? Terwijl hij gelukkig getrouwd is, nota bene? Ben verzekert me dat hij nog nooit is vreemdgegaan. ‘Nee, natuurlijk niet’, zegt-ie, en dat wil ik geloven. Als het wel zo is, weet ik het liever niet. Ik lig nog altijd gezellig met mijn hoofd in zijn schoot wanneer we naar een film kijken. Maar vervolgens vertrek ik steevast eerder naar boven – en niet om hem op te wachten in een lingeriesetje, maar om mijn pyjama aan te trekken en te gaan slapen.

 

Geen idee van ons seksloze bestaan

Ik kook voor Ben, luister oprecht geïnteresseerd naar zijn verhalen en we delen dezelfde humor. Hij neemt de kinderen mee naar een speelparadijs zodat ik eens een zondag voor mezelf heb. We raken nooit uitgekletst. Dát zijn natuurlijk de verhalen die ik in geuren en kleuren vertel aan vriendinnen. Zij hebben geen idee van ons seksloze bestaan. Ergens schaam ik me er toch voor. Geen sex met je man is synoniem voor een slechte relatie, toch? Maar dat ís dus niet zo. We hebben intimiteit, alleen geen sex. Als ik kijk hoeveel vriendinnen nog altijd drie keer per week van bil gaan met hun man, maar geen fatsoenlijk gesprek met hem kunnen voeren, zou ik voor geen goud met ze willen ruilen.

 

Gelukkiger als we wél vrijen

Ik heb het Ben weleens gevraagd, in het begin. Of hij de sex mist. Dan trok hij me tegen zich aan, kuste mijn voorhoofd en zei: ‘Je bent het lekkerste wijf dat ik me kan wensen, ik hou toch van je?’ En daarmee was de kous af. Na wat aandringen heeft hij weleens hortend en stotend toegegeven er onder douche af en toe ‘een slinger aan te geven’. Tja, logisch. Als ik in de toekomst kijk, zie ik Ben en mij hand in hand in de tuin zitten met een schare kleinkinderen. De gedachte dat onze weg daarnaartoe misschien seksloos is, stemt me ergens toch een beetje treurig – vooral omdat ik diep vanbinnen weet dat Ben er gelukkiger van wordt als we wél vrijen. Bovendien ben ik niet vergeten hoe op en top vrouw ik me voelde toen mijn seksdrive niet te stuiten was. Ik ben 36, maar ik voel me 56: uitgebroed en alsof ik de overgang al achter de rug heb.” 

 

Dit artikel staat in Kek Mama 06-2017.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

In samenwerking met Kek Mama