vrouwen-sneller-koud-dan-mannen

Jij zet de thermostaat een tikkie hoger terwijl je partner naast je zowat crepeert van de hitte: hoe dat komt? Het simpele antwoord is hier: je bent een vrouw.

Vrouwen hebben over het algemeen meer vetweefsel dan mannen en slaan warmte beter op. Daardoor gaat er een continue directe bloedstroom naar organen als je hart en hersenen, maar gaat de bloedstroom juist weg van andere lichaamsdelen als bijvoorbeeld je handen en voeten. 

 

Onderzoek

Daarbij blijkt uit onderzoek dat vrouwen over het algemeen een hogere lichaamstemperatuur hebben dan mannen, maar dat de handen en voeten van vrouwen gemiddeld zo’n twee graden kouder zijn. Ook is het zo dat vrouwen gevoeliger zijn voor kou: vrouwen merken een temperatuurverschil van 0,2 graden al op, terwijl mannen pas bij 0,4 graden verschil voelen. 

 

Lees ook
Alles wat je moet weten over de temperatuur van je baby >

 

Werktemperatuur

De strijd over de thermostaat kan ook prima voortzetten op kantoor, want waar vrouwen het liefst werken met hoge temperaturen van 23,2 tot 26,1 graden, voelen mannen zich het prettigst bij 22 graden. Lastig…

Bron: StyleToday

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
kerst single moeders
Beeld: Shutterstock

Daar zit je dan, als single onder de kerstboom. In je eentje. De kinderen naar hun vader, de gordijnen van huizen vol gelukkige gezinnetjes hermetisch gesloten, en niemand om te zoenen onder de mistletoe. It’ll be lonely this Christmas? Welnee joh. Zo overleef je kerst als alleenstaande moeder.

  1. Nog een beetje brak van de night before? Eén woord: Netflix. Zeg nou zelf: wanneer kom je daaraan toe, zonder dat de kinderen de afstandsbediening overnemen, of zich elke vijf minuten melden met dorst/vieze luiers/ruzie/bloed en ander onheil? Kerst als alleenstaande moeder is de beste uitvinding na de wasmachine. En chocola. En, oké: wijn. Hier vind je de leukste kerstfilms voor single moeders. Huilen toegestaan.
     
  2. Er bestaat zoiets als kerst voor alleenstaanden. Single-feestjes. Sterker nog: als je even googelt, krijg je complete agenda’s met kerstevenementen voor singles. Wie weet wat je er opduikt, als verlaat kerstcadeautje.
     
  3. Sterker: het barst ook van de singlesreizen en eenoudervakanties. Hoe leuk is dat: skiën met andere alleenstaande ouders, terwijl voor de kinderen wordt gezorgd? Of gewoon lekker op reis met andere singles, terwijl de kinderen bij hun vader zijn? Vrijheid, blijheid: je voelt je twintig all over again.
     
  4. Zoek je heil bij vrienden. Eh, tip: kies síngle vrienden. Niks zo deprimerend als in je eentje tussen de stelletjes zitten, in al die kerstromantiek.
     
  5. Tinder. Behoefte geen verdere uitleg, denken wij zo. Want: mét jou, zitten nog duizenden singles alleen op de bank tijdens kerst. En dus op Tinder. Of E-Matching, Second Love en andere datingsites. Hoezo, eenzaam? Kerst betekent voor singles gegarandeerd zeeën van aandacht.
     
  6. Doe eens gek en scoor een one-night-stand. Zie punt 5. Kan jou het schelen: lekker warm en niemand die je ziet.
     
  7. Ga stappen. Dat kán dus nu, hè. Hup, zakdoeken en zelfmedelijden aan de kant, en spring in je glitterjurk. Kerst voor singles is nog nooit zo leuk geweest.
     
  8. Word schaamteloos dronken. Nu er toch geen kinderen zijn die je voor zevenen alweer wakker maken en je gewoon met de taxi naar huis kunt. Tel je zegeningen. Voor hetzelfde geld had je nog anderhalf uur naar huis moeten rijden na de kerstdis bij je schoonfamilie in Tietjerkstradeel. Proost!
     
  9. Snaai alle restjes van het kerstdiner ongegeneerd in je eentje op. Afstandsbediening in je ene hand, vork in je andere, en de hond/kat/cavia gezellig naast je op de bank. Jij eenzaam tijdens kerst? Niet als je bedenkt dat nu overal ter wereld vrouwen bij hun zeurende schoonmoeder zitten, terwijl hun gebrouilleerde broers elkaar nog net niet de hersens inslaan met de braadslee. En de kinderen het door alle kerstkransjes nog voor het hoofdgerecht op een kotsen zetten.
     
  10. Last but not least: misschien ben jij volgend jaar wel weer één van die vrouwen. Met dank aan je nieuwe lover. Die je met een beetje mazzel misschien nog wel deze kerst hebt opgeduikeld – zie bovenstaande punten. En realiseer je: kerst als single is zo gek nog niet.
     


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

scheiden of blijven vreemdgaan
Beeld: Shutterstock

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?

De man van José (38) had haar bezworen nooit meer vreemd te gaan. Ze leidden een gelukkig gezinsleven met hun zoon (9) en dochter (5), toen ze op een dag rare, lichamelijke klachten kreeg. “Ik had wat pijnlijke wondjes rond mijn vagina, de dag voor mijn verjaardag. ‘Zeker gesneden tijdens het scheren’, gokte ik, en ik besteedde er verder geen aandacht aan. De volgende dag zou ik een tuinfeest geven. Mijn jurk hing klaar, de champagne was besteld, en stiekem was ik nieuwsgierig naar het cadeau dat Huib voor me geregeld had. Voor het eerst ooit hadden de kinderen en hij daar niks over losgelaten.

Wat zijn cadeau was, werd me de volgende ochtend op mijn verjaardag pijnlijk duidelijk. Ik had koorts, voelde me vreselijk lamlendig, en de wondjes waren er meer geworden. Pijnlijker. ‘Heb ik weer’, somberde ik, ‘een huidinfectie op mijn eigen feest.’ Misschien kon de huisarts het met een zalfje of kuurtje weg toveren. Ik kon hetzelfde uur nog terecht.

 

Soa zonder twijfel

‘Is het mogelijk dat je een soa hebt?’, vroeg de dokter toen ik wat ongemakkelijk op de behandeltafel lag. ‘Onmogelijk’, antwoordde ik. Huib en ik waren al twaalf jaar samen, en na zijn affaire van een jaar geleden, had hij me bezworen nooit meer vreemd te gaan. Ik geloofde hem. Ik voelde het. Hij was destijds alleen maar vreemdgegaan doordat ik in een depressie zat en er met mij geen land te bezeilen viel. Nu ging het fantastisch. Met mij, maar bovenal: tussen ons. We hadden lol, vreeën de sterren van de hemel, en waren simpelweg dolgelukkig met z’n vieren.

‘Ik vind het heel rot voor je, maar ik kan er niks anders van maken’, sprak de huisarts: ‘Dit is zonder twijfel herpes.’

Hérpes? Ik dacht dat ik flauwviel. Het virus waart soms al jaren in je lichaam en komt pas veel later tot uitbraak, legde ze nog uit. En het was niet het einde van de wereld, want de meeste mensen hebben er na de eerste uitbraak nog zelden last van. Het gros van de volwassenen zou het virus bij zich dragen. En bovendien verliep alleen zo’n eerste aanval, een ‘primo’, zo heftig. Lief bedoeld, al dat sussen, maar het stelde me niet gerust. Zeker niet toen ze toevoegde: ‘Maar bij een ‘primo’ als deze is het niet waarschijnlijk dat de besmetting jaren geleden heeft plaatsgevonden. Dit moet ergens tussen de twee en tien dagen geleden gebeurd zijn.’

 

Lees ook:
‘Ik kan mijn kinderen niet wéér een scheiding aandoen’ >

 

Wéér vreemdgegaan

Ik voelde de grond onder mijn voeten vandaan zakken. Tussen de twee en tien dagen geleden. Zes dagen geleden was Huib op zakenreis geweest. Ik weerde de conclusie waarvan ik wist dat hij waar was uit mijn gedachten. Hij was wéér vreemdgegaan. En had mij nu niet alleen opgezadeld met de emotionele gevolgen, maar vooral met de lichamelijke. Ik voelde me verminkt voor het leven.

De huisarts nam voor de zekerheid een kweek. Daar kwam een aantal dagen de bevestiging uit: herpes type 2, de genitale variant van de koortslip.

Overstuur vertelde ik Huib over de diagnose. Die vertrok geen spier. ‘Kan niet’, zei hij. ‘Ik heb geen klachten. Dan zul je het dus wel vóór mij opgelopen hebben. Of ben jíj soms vreemdgegaan?’ Dat hij me dát durfde te vragen, maakte me woest. Bovendien: vóór hem? Dat was twaalf jaar geleden. De kans dat het virus zich al die tijd slapende had gehouden en uitgerekend nu – ik was fit, gezond en gelukkig – tot uitbraak kwam, was nihil, volgens de huisarts.

 

Niks, voetbal

Mijn koorts was ondertussen flink opgelopen, en de pijn ondraaglijk. Mijn relatiecrisis daarbij opgeteld, maakte dat ik in mijn hele verjaardagsfeest geen zin meer had. Ik zegde al het bezoek af met een griepexcuus en ondertussen draaiden mijn hersenen op volle toeren: was Huib eerlijk, of loog hij – wederom?

Toen de kinderen die avond sliepen en ik doodziek op de bank lag, vertrok Huib naar voetbal. Dat ik me verdrietig, bang en ellendig voelde, leek hem niet te deren. Zodra hij weg was, opende ik zijn laptop – iets wat ik in al die twaalf jaar nooit in mijn hoofd had gehaald. Hij had niet eens zijn best gedaan het te verbergen. Ze stond bovenin zijn mail: Sophie. De conversatie liep tot maanden terug. Hotelafspraken. Diners. Reisjes. En tot overmaat van ramp: hij was nú naar haar toe.

 

‘Alsof jij iets voorstelt in bed’

Ik wist niet of ik in paniek moest raken of woedend moest zijn. Wat ik wel wist, was dat hij weg moest. Hij had me voor het leven getekend met zijn vreemdgaan; ik tolereerde hem geen seconde meer in onze nabijheid. Online regelde ik een opslagbox, en bestelde een verhuisbusje én een slotenmaker voor de volgende dag. Toen Huib in het holst van de nacht – ‘Derde helft, bier, taxi’ – bij me in bed kroop, ging ik bijna over mijn nek. ‘Ik weet dat je bij Sophie was’, zei ik. ‘Ik weet dus ook dat zíj herpes heeft.’ Huib – beschonken – keerde zich van me af, en zei: ‘Het is niet dat jij iets voorstelt in bed.’

Twaalf jaar relatie en tien jaar huwelijk. Twee prachtige kinderen. Ik pakte mijn dekens op, en vertrok naar de logeerkamer. Terwijl Huib sliep, verzamelde ik zijn belangrijkste spullen in sporttassen. Ik hield me slapende toen hij de volgende ochtend opstond en de kinderen klaar maakte voor school. Twee uur later reed het verhuisbusje voor.

 

Alimentatie

Nu, drie maanden later, zijn we in onderhandeling over het ouderschapsplan. Huib is ermee akkoord dat ik in ons huis blijf wonen. Hij verblijft bij een vriend, zegt hij, maar ik vermoed dat die vriend Sophie heet. Op zondagen haalt hij de kinderen op om iets leuks te doen. Wanneer hij ze ophaalt en weer thuisbrengt, wisselen we geen woord met elkaar. Ik weet niet hoe ik dat ooit nog moet kunnen. Sinds mijn ‘primo’ heb ik nog twee uitbraken gehad, steeds tijdens mijn menstruaties. Ik weet niet of ik ooit nog een man durf te vertrouwen. Wat ik wel zeker weet, is dat die opslagbox de beste beslissing is die ik ooit heb genomen, en dat de dinertjes met Sophie nu opgaan aan zijn alimentatie.”
 

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.

 

Dit was de laatste aflevering van de serie 'Scheiden of blijven'.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >