scheiden_of_blijven

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?

Hedwig (38), moeder van een zoon (8) en dochter (5), voelt zich verstrikt in haar huwelijk, maar wil niet scheiden van man Hans (45). “Wij zijn de mensen die alles voor elkaar hebben. Het succesvolle stel, met dito kinderen. Allebei een goede baan, een dik salaris en kinderen die – tot dusver - probleemloos door hun schooltijd rollen. We wonen in een groot huis, hebben mooie auto’s en een vakantiewoning op Sardinië. We zijn gezond, hebben leuke vrienden. Het perfecte leven, dus. Maar zo voelt het niet voor mij.

Hans en ik kwamen elkaar betrekkelijk laat tegen. Tenminste, hij was 36 en eigenaar van een bloeiend bedrijf. Had de wereld bereisd, boeken gelezen en zijn wilde haren eruit gefeest. Alleen de vacature ‘partner’ stond nog open. Voor het traditionele gezin waarin hij opgroeide, enig punt van zorg. Want het is leuk, zo’n felbegeerde vrijgezel als zoon; op de golfclub bekt het toch minder lekker.

 

'Mijn eerste baan, in zíjn netwerk'

Maar toen wandelde ik zijn leven binnen. Op een bruiloft, nota bene. Ik was de enige single in mijn vriendenkring en eentje van de twaalf ambachten, dertien ongelukken. Hans loodste me door mijn studie – ik was al 28 – en hielp me via zijn netwerk aan mijn eerste baan. Mijn leven was in één klap ingevuld.

Binnen een jaar was ik zwanger en met een dikke buik verkondigde ik een welgemeende ‘ja’ tegen de trouwambtenaar. We kochten een huis en toen onze dochter drie jaar later geboren werd, een villa in een dorp verderop. Ik werd de actieve schoolmoeder, de begripvolle partner, de hardwerkende – weliswaar parttime – carrièrevrouw. Mijn nagels altijd gedaan, mijn haar altijd op orde, en de kinderen onberispelijk gekleed. Elke drie weken hosten we wel een diner of feestje – uiteraard inclusief royale catering.

 

‘Het geluk straalt er vanaf’

Onze ouders kunnen vredig sterven, want Hans en Hedwig, nou, die redden het wel. Waar onze vrienden één voor één gaan scheiden, huilen ze bij ons uit met de wanhoopskreet: ‘Had iedereen maar zo’n huwelijk als jullie’, en ‘Het geluk straalt er vanaf’. Ik spreek dan ook louter vol lof over Hans, zelfs tegen mijn beste vriendinnen, en hij over mij. ‘Hanzie’, noem ik hem gekscherend. Waarop hij mij ‘Greta’ noemt – zelfs onze humor lijkt te kloppen.

Feit is dat Hans en ik al jaren niet meer vrijen. Ik lig elke avond twee uur eerder in bed om de doodse stilte tussen ons maar uit de weg te gaan. Hans vindt mij passend op de ‘vacature’ als vrouw, maar maatjes zijn we al lang niet meer. Ik regel alles voor de kinderen, hij gaat op vakantie en uitjes met zijn eigen vrienden. We runnen een bedrijf, binnen die villa in onze nieuwbouwwijk – en ik ga eraan onderdoor.

 

Lees ook:
Scheiden of blijven? 5 Overdenkingen >

 

Doei diepgang

Ik weet niet hoe ik mijn gevoel aan Hans kan duidelijk maken. Zijn ouders hadden een liefdeloos, kil huwelijk, maar waarin hij als kind niks tekort kwam, vindt hij zelf. Ik kom uit een gezin vol warmte en aandacht en goede gesprekken. Ik weet hoe het anders kan. Soms denk ik weleens dat we therapie moeten overwegen, maar als ik eerlijk ben, geloof ik niet dat Hans ooit de warmte en gevoelsmatige diepgang kan bieden die ik zoek.

Onze ouders zouden erin blijven, als het zou mislukken tussen ons, en zij zijn niet de enigen. Wij zijn het baken voor onze complete sociale wereld. Het stel bij wie ware liefde wél oneindig is. Want dat is wat men ziet, op feestjes, met zoveel afleiding dat Hans en ik geen woord met elkaar hoeven wisselen – op af en toe een kus na. We zitten simpelweg verstrikt: iedereen verwacht dat wij gelukkig zijn.

 

'Scheiden is ook niet ideaal'

Ik zou alles wat we hebben opgebouwd om zeep helpen, door uit ons huwelijk te stappen. Dat geldt natuurlijk voor iedereen die gaat scheiden, maar bij ons is de druk zo groot. En hoe blijf ik de actieve, vrolijke moeder waar altijd alles kan, als ik in mijn eentje twee kinderen, een baan, vriendenkring en huishouden hoog moet houden?

Voorlopig kies ik voor het gemak van blijven. Scheiden is ook niet ideaal, dat zie ik bij vriendinnen. Dus kies voor de niet-ideale situatie binnen een verder comfortabel leven, waar in elk geval mijn sociale kring dezelfde blijft. Daar haal ik nu mijn intieme relaties uit; wie weet hoe Hans in de toekomst opeens het emotionele licht nog ziet.”

 

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

mijn_man_heeft_hobby

Hij zal maar elke avond op de bank liggen. Of nooit iets doen in het huishouden. Nee, deze mannen zijn werkelijk voorbeeldige vaders en echtgenoten. Alleen: die blóódy hobby.

Michiel (36), de man van Bo (34), golft. Bo: “Het leek hem zakelijk wel handig. Ergens tussen de negende en de achttiende hole worden heel wat deals gesloten. Dus ging Michiel toen onze jongste dochter drie maanden was op golfles, haalde zijn golfvaardigheidsbewijs, en nu ben ik een golfweduwe.

Als de regen niet met bakken uit de hemel komt, en de baan niet stijf bevroren is, ben ik alleen met onze dochters van nu twee en vier. Dat is doorgaans dus elke zondag. En vrijdagavond. Plus elk ander moment dat hij maar kan pakken om te ‘knikkeren’ met zijn relaties.

 

Inspelen & afborrelen

Niks mis met een man die sport, natuurlijk. Alleen: deze hobby is wat tijdrovend. Als je denkt dat je achttien holes wel in zo’n vier tot vijf uur speelt, heb je het mis. Want voordat hij zijn eerste balletje afslaat, moet ‘ie eerst nog inspelen. En na afloop borrelen, natuurlijk. Hij vertrekt voordat de kinderen en ik zijn aangekleed, en komt meestal pas thuis wanneer de meiden al op bed liggen.

Het legt hem geen windeieren, dat gebal: via de golfclub heeft hij de nodige investeerders bij zijn bedrijf weten te betrekken. Tja, die kun je natuurlijk niet teleurstellen. Dus hapt ‘ie gretig op elke uitnodiging voor een potje, terwijl ik mijn zoveelste vrije zondag weer besteed aan achter de kinderen aan rennen, ruzies sussen, tranen drogen en fruithapjes maken. Tot ik het eens in de zoveel tijd zat ben. Dan strijkt Michiel barmhartig met zijn hand over zijn hart en speelt geen achttien holes, maar negen.
 

Lees ook
'Zijn motor komt op de eerste plek – ver voor mij en de kinderen' >

 

Kílometers, joh

Hoe een heel weekend met z’n viertjes voelt, ik zou het niet meer weten. Zelfs op vakantie moeten zijn golfclubs mee. Terwijl ik hele ochtenden doorbreng aan een Portugees zwembad waar ik panisch twee kleine kinderen van de verdrinking probeer te weerhouden, kachelt hij in zijn caddy over de Algarvese greens. Om na afloop een hoognodig dutje te doen om bij te tanken, want ik onderschat echt wat een kilometers je aflegt, op zo’n baan. ‘Probeer eens een uurtje strand met een peuter’, antwoord ik dan. Maar ik geloof niet dat ‘ie dat begrijpt.

Voor zijn verjaardag heeft hij een opvangnet gevraagd voor in de tuin, om te oefenen met chippen en pitchen. Dat bespaart hem uren op de driving range, maar ik houd mijn hart vast voor de ruiten van de buren. Aan de andere kant: misschien kan hij het onze dochters dan ook leren. Ga ik alle zondagen waarop zij werken aan hun handicaps en swings, voortaan lekker shoppen.”

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

vaderschapstest wie vader is
Beeld: Pixabay

Shayla (31) had net haar relatie verbroken, toen ze erachter kwam dat ze zwanger was. De vraag was alleen: van wie? Direct na haar bevalling liet ze een vaderschapstest doen.

Shayla: “Damian is net vijf maanden, maar pas sinds een maand of vier weet ik wie zijn vader is.”

 

Gezapig

Ik had een vaste relatie. Al sinds mijn negentiende. Mijn vriend en ik waren gek op elkaar, maar hadden nog niets gezien van het leven. We kenden elkaar van het uitgaansleven, en voor ons allebei was dit de eerste, serieuze relatie. Binnen een jaar woonden we samen. Best jong, als je pas twintig bent.

Toen we allebei een baan vonden, jaren later, werd ons leven al snel gezapig. We ontwikkelden ons ieder een andere kant op; hij als IT’er, ik als schoonheidsspecialist. De avonden op de bank brachten we zwijgend door, en de stapavonden in het weekend deden we al snel liever met onze individuele vrienden dan met elkaar.

We hadden allebei een kinderwens. Maar we hadden ook de tijd, dus spraken er wel over, maar handelden er niet actief naar. Wel spoelde ik op mijn achtentwintigste de pil door het toilet. Vooral omdat ik de hormonen zat was, maar ook met de gedachte: als het dan komt, dan is het welkom.

 

Verliefd op een ander

Maar ik werd niet zwanger. Ik was bijna dertig, toen ik verliefd werd op een ander. Achteraf was het meer aandacht dan echte liefde, maar deze man gaf me wat ik sluipenderwijs met mijn eigen vriend steeds meer miste: vriendschap en intimiteit. Mijn vriend en ik deelden een koelkast en een bed, meer diepgang had onze relatie niet meer. We vreeën nog wel, sporadisch, maar meer mechanisch dan uit liefde.

 

‘Alleen met mijn zwangerschapstest’

Drie maanden nadat ik verliefd werd op een ander, zette ik een punt achter onze relatie. Het was op, dacht ik, met deze man was het zo veel fijner. Maar een maand later zette hij me aan de kant.

Ik was niet eens verdrietig, eigenlijk zelfs opgelucht. Mijn ex-vriend woonde bij zijn ouders, en alleen in ons appartement realiseerde ik me dat ik onze relatie had verbroken uit onvrede en vluchtte in de armen van een ander, maar nooit geprobeerd had mijn onvrede bespreekbaar te maken of aan te pakken.

In datzelfde appartement, nog geen twee maanden na het vertrek van mijn ex en amper drie weken single, deed ik een positieve zwangerschapstest.

 

Lees ook:
Relatiecrisis na de kinderen: 'Misschien moeten we er maar mee ophouden' >

 

‘Abortus was geen optie meer’

Ik heb een uur verslagen op de bank gezeten. Natuurlijk wilde ik dolgraag een kind. En in één klap was me duidelijk dat ik dat ook maar met één man wilde: mijn ex-vriend met wie ik al tien jaar lief en leed deelde. Mijn zus bracht me tot rede. Zei: ‘Slaap er een nacht over, Shay, dan denk je morgen helder verder.’ De volgende ochtend belde ik mijn ex.

We spraken we af voor lunch in een café, en sloten de tent na middernacht. Bespraken alles wat al die jaren ongezegd was gebleven. Hij miste mij net zo erg, maar we vonden allebei dat we tijd nodig hadden. Tijd waarin het mensje in mijn buik wel groeide, en waarover ik hem niet vertelde.

Toen ik bijna tien weken zwanger was, waren mijn vriend en ik weer zo ver naar elkaar toe gegroeid, dat abortus – wat ik al die tijd als optie open had gehouden – voor mij geen mogelijkheid meer was. We wilden allebei dolgraag een kind, we waren weer gelukkiger dan ooit samen, en ik droeg een kind in me. Er zat niks anders op dan het hem te vertellen.

 

Best even slikken

Hij reageerde liever dan ik had durven dromen. ‘Als het van hem is, erken ik het kind’, zei hij. Mijn avontuurtje dat evengoed de vader kon zijn, was in geen velden of wegen meer te bekennen. Ik besloot hem niet in te lichten, en een vaderschapstest te doen zodra mijn kind geboren was. Mocht hij dan de vader blijken, dan kon ik het hem altijd nog vertellen.

Voor mijn vriend was het best even slikken, dat een andere man de vader van mijn kind kon zijn. Maar ik was niet vreemdgegaan, veel kon hij er dus niet van zeggen. De zachtheid waarmee hij ermee omging, maakte dat ik alleen maar meer van hem ging houden. En ik, ik deed niet anders dan smeken dat dit echt zijn kind zou zijn.

 

Mondje open

Gek genoeg hebben we de zwangerschap toch ontspannen doorlopen. ‘Ik weet zeker dat hij van mij is’, zijn mijn vriend constant. ‘Misschien is het wel een meisje, en van een ander’, reageerde ik dan. Al lag ik ook weleens wakker: als mijn avontuurtje de vader was, zou er geen nood aan de man zijn, maar de situatie wel stukken gecompliceerder worden.

Vijf maanden geleden werd Damian geboren – inderdaad een jongetje. Een dag na de geboorte hebben mijn vriend en ik ritueel wat wangslijm bij hem afgenomen met behulp van de zelftest. Ook mijn vriend leverde wangslijm in, en voor de zekerheid ik ook. Ruim twee weken later kwam de uitslag: mijn zoon groeit op met zijn eigen bloedverwanten.”

 

 

Vaderschapstest

Een DNA-test kan via de huisarts, maar de vraag komt zo weinig voor, dat ook die je waarschijnlijk doorstuurt naar internet, weet een Rotterdamse huisarts bij navraag. “Die testen zijn vrij betrouwbaar. Het onderzoek wordt niet vergoed uit de basisverzekering, dus ook wij verwijzen uiteindelijk door naar die bureaus”, zegt zij. “Uit bloedonderzoek valt DNA-verwantschap niet vast te stellen, je hebt er haar, wangslijm, of nagels voor nodig.”

De gemiddelde DNA-test via internet kost pakweg honderdvijftig euro. Ze zijn niet rechtsgeldig; wanneer je via de rechter DNA-verwantschap wilt vaststellen, zijn bij de test – meestal bij de huisarts – onafhankelijke getuigen nodig. Bovendien kun je alleen een DNA-test laten doen wanneer je juridisch ouder bent van het kind.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >