ruim je troep op
Beeld: Pexels

Omdat Joan geen zin heeft als dienstmeisje te fungeren mag haar vijfjarige zoon zelf zijn speelgoed opruimen, zijn kleren uitzoeken en zijn kruimels stofzuigen. “En dat is echt geen kindermishandeling."

Als ik op een zondagmiddag in het voetbalstadion zit, krijg ik een app van mijn vriendin Ilse: ‘Joan, ik ga je aangeven bij Jeugdzorg’, gevolgd door lachende en huilende smileys. Op dat moment past Ilse met vriend Kenneth op mijn zoon Callum die dan net drie is. Ze eten de roombotercakejes die we die ochtend hebben gebakken.

Na twee cakejes waarvan minstens de helft op de grond in kruimels is gevallen, loopt Callum naar de garage, trekt de stofzuiger uit het vak en komt ermee naar binnen. Hij vraagt Kenneth de stekker voor hem in het stopcontact te steken en zuigt de kruimels op. Reden voor mijn vriendin mij vol ontzetting te appen: ‘Dit is toch niet normaal, het kind is drie en jij laat hem stofzuigen?’ Dat klopt.

 

Rust, Reinheid en Regelmaat

Als de drie R’s van Rust, Reinheid en Regelmaat niet al bestonden, had ik ze uitgevonden. Met name reinheid. Ik durf eerlijk te bekennen dat ik een lichtelijke dwangneuroot ben als het gaat om schoon. Niets waar ik zo gelukkig van word als van een opgeruimd huis en kasten ingedeeld op kleur en alfabet.

In mijn zwangerschap werd ik van alle kanten gewaarschuwd: ik zou heus wel veranderen als ik moeder was. Kinderen gedijen nu eenmaal goed bij rommel en een spik en span huis is ondoenlijk met een kind. Al snel na de geboorte van zoon Callum moest ik bekennen dat het voor een groot deel waar is. Behalve dat je zelf troep verzamelt – denk babyfoon, billendoekjes, flesjes, speentjes – krijg je kind ook een speelgoedverzameling die zich voornamelijk ophoopt in de woonkamer. En dan hebben we het nog niet eens over de rotzooi die zo’n zelf kind maakt.

 

Dit kan anders

Twee jaar lang liep ik als een malle met Dettol te sprayen en als Callum drie minuten in bed lag ruimde ik zijn speelgoed al op. Tot ik besloot: dit kan anders. Het voorbeeld dat ik mijn zoon gaf, hoe schattig ook, was dat mama het ‘wel even opruimde’. Met twee handen in één klap de Duplobak omkeren, zonder één steentje te pakken en dan triomfantelijk weglopen? Ik had geen zin om de rest van zijn leven als persoonlijke dienaar te fungeren. Ik legde Callum uit dat ik niet zijn slaaf was. Niet ik, maar hij deed vanaf nu de Duplo weer terug in de bak en als hij zijn boterham met vruchtenhagel liever over de grond strooide, mocht hij dat ook opruimen.

 

Zielig? Welnee

Zielig? Welnee. Hij vond het geweldig toen ik hem de stofzuigerstang voor het eerst in zijn handen duwde. Voor hem niks My First Miele, maar gewoon the real thing. Inmiddels is Callum bijna zes en zit het opruimen er aardig ingebakken. Het is voor hem heel gewoon om mee te helpen. Na het morsen van Fristi, pakt hij zelf een doekje. Hij doet ook andere klusjes als tafeldekken en zijn brood smeren en ik stuur hem na het eten de straat op met het huisvuilpasje. In onze wijk moeten we onze vuilniszakjes naar een ondergronds systeem brengen, op vijfhonderd meter van ons huis. Ik laat het hem doen, ook al betekent dat dat hij een straat moet oversteken en ik drieënhalve minuut lang mijn hart vasthoud. Maar hij zwelt van trots als hij zíjn taak heeft volbracht.

 

Ouders zijn goed in betuttelen

Niets zo fijn voor een kind als zelfstandigheid. Dat vindt zijn juf ook. Callum zit op een Montessorischool waar hij sowieso al wordt getraind in zelf-doen. Ooit hing er een bordje bij de kleutergroepen ‘Gelieve uw kind niet te helpen bij het aantrekken van zijn jas’.

Dat is verdwenen, maar juf onderschrijft wel de onderliggende boodschap: “Ouders zijn zo goed in betuttelen. Ze willen het liefst alles doen voor hun kinderen. Uiteraard vanuit de allerbeste bedoelingen, maar ze slaan erin door. We geven vaak een complimentje als een kind er leuk uitziet, maar ik zou liever een kind zelf zijn kleding laten uitkiezen en het daarom prijzen. Daardoor krijgt hij een gevoel van eigenwaarde. En als je kind een drukke weg moet oversteken, zou ik hem van tevoren vragen wat de mogelijke gevaren kunnen zijn en hoe hij daarop zou anticiperen. Vertel hem daarna dat je trots bent dat hij zo goed heeft uitgekeken bij het oversteken.” 

 

Meer vrijheid geven

Callums juf is ervan overtuigd dat kinderen zichzelf min of meer opvoeden en dat je als ouders alleen de kaders bepaalt. Haal niet alle stootranden weg. Minder helpen, meer vrijheid geven. “Iedere keer als wij de dag starten met gymles, wijs ik ouders erop dat hun kleuter best zijn eigen gymtas uit de kast kan pakken. En dat een kind van vier zijn eigen gymbroek kan aantrekken. Het geeft ze juist een goed gevoel als ze hun jas kunnen dichtritsen of in staat zijn hun veters te strikken.”
 

Lees ook
'Ik stopte met troep opruimen en dit is wat er gebeurde' >

 

Het prinsje in huis

Angela, de moeder van Callums vriend Marc (5), vindt het allemaal maar onzin. “Laat mij nou maar Marcs haren kammen en zijn zwembroek aantrekken. Ze worden al zo snel groot. Dat zie ik aan mijn dochter Bo van twaalf, zij heeft me helemaal niet meer nodig. Ik wil mijn kind gewoon vertroetelen, daar geniet ik zelf van.”

Dat Marc gewend is dat alles voor hem wordt gedaan, merk ik als hij na school komt spelen. Mijnheer blieft zijn appel alleen geschild en in stukjes en weigert zijn bord en beker naar de keuken te brengen. Dat hoeft thuis ook niet, dus waarom hier wel? Het toppunt is dat hij van mij verlangt dat ik zijn billen afveeg. Daar trek ik de grens. Het kind is vijf en een half. Uiteindelijk doet Callum het voor hem. Aan alles merk ik dat Marc thuis het prinsje in dat ervan uitgaat dat zijn wensen direct worden vervuld. 

 

Hekel aan ruzie

Vriendin Margriet (39) had zelf niet door dat haar zorgzaamheid langzamerhand was verschoven naar de rol van huissloof. Haar ogen gingen open toen ze tijdens de lunch werd afgeblaft door Kate, haar dochter van zeven. “Ik rende almaar heen en weer tussen tafel en keuken. Net op het moment dat ik weer zat, hoorde ik een snerpend ‘MELK!’ Toen wist ik: iets gaat hier mis. Ik besefte dat ik was doorgeschoten in mijn moederen. Als Kate haar kamer niet wilde opruimen, ging ik niet in discussie maar deed ik het zelf. Ik ben niet erg consequent en heb een hekel aan ruzie. Maar nu heb ik wel een dochter die niks uitvoert in huis en het heel gewoon vindt dat papa en mama haar rotzooi opruimen.”

 

Af en toe voeren

Ik herken wel iets in de gemakzucht van Margriet. Zo laat ik Callum nooit op zijn eigen fiets naar school gaan omdat ik veel sneller ga met hem achterop. Maar ik ga wel vaak met hem fietsen, zodat hij leert hoe hij zich in het verkeer moet begeven. En de boterhammen die hij zelf smeert en de door hem gesneden saucijs, aardappelen en broccoli? Tja, die wil hij heel graag gevoerd krijgen. Daar kan hij, mijn uiterst stoere, zelfstandige zoon van vijf-en-driekwart zo ontzettend van genieten dat ik dat af en toe doe. Stiekem, als niemand meekijkt. 

 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kind vermaakt zichzelf
Beeld: Unsplash

Hallo zeg, Joan is geen animatieteam voor kinderen die zich vervelen. Haar zoon moet echt heel ziek zijn, wil ze een potje met hem kwartetten.

Wachtend op het schoolplein raak ik in gesprek met de moeder van Fien, een klasgenoot van Callum. Uit beleefdheid informeer ik naar haar plannen voor de meivakantie. En krijg een dagbesteding voorgeschoteld waar menig animatieteam jaloers op zou zijn. Ze gaan naar het filmmuseum en Nemo. Ze heeft een dj­-workshop geregeld. Ze is van plan Fien pasta te leren koken. Ze doen met zijn tweetjes mee met de zwemvierdaagse, hebben twee moederdochter­-tennisclinics geboekt en uiteraard het gebruikelijke programma: verven, knutselen en koekjesbakken. En wij? Ook zulke leuke plannen?
 

'We zijn ons nog aan het oriënteren'

Eerlijk gezegd heb ik daar nog geen seconde over nagedacht. Bij twee weken vrij denk ik vooral aan ultieme rust. Beetje uitslapen, rustig de dag opstarten en dan kijken op welke momenten ik nog kan werken. Met wat geluk is het mooi weer en speelt Callum buiten. Bij hevige plensbuien gaan we een keer naar de bioscoop, maar ik weet niet eens of er iets draait. Ik hou het dus maar op: “We zijn ons nog aan het oriënteren.” Dat klinkt in ieder geval een stuk beter dan: “Ik heb niks gepland.”
 

Moedergen

Al komt het daar wel op neer. Ik ben namelijk niet zo’n entertainmentmachine. Ik mis de moederdeugd waarbij je dolgelukkig wordt van een middagje fröbelen of kwartetten met je kroost. Of van dekens en lakens een spannende hut maken. Dat moedergen heb ik nooit gehad. Ook niet toen Callum jonger was. Ik vond het heerlijk naar hem te kijken als hij met zijn kleine knuistjes een blokkentoren stapelde. Maar dan vanaf de bank met een espresso erbij.

En dat is altijd zo gebleven, ook nu hij zeven is. Ik voel me niet geroepen mee te klimmen op een klimrek, in zandbakken te grutten of deel te nemen aan watergevechten. Ik moedig hooguit aan en cater met liefde limonade en koekjes. ’s Zomers wil ik met alle plezier een zwembad opblazen, vullen met emmers lauw water en de hele collectie zwemattributen oppompen, maar dan houdt het op.

Van de Xbox weet ik alleen hoe hij aangaat, maar ik heb geen idee hoe ik een voetbalpoppetje naar voren kan bewegen, laat staan een bal schieten, dus dat hele Fifa18 is niet aan mij besteed. En ik mis het geduld om urenlang Muizenval, Toren van Pisa of Bunny Hop te spelen. Als een toren instort ben ik er meteen klaar mee en ik erger me nogal snel als ik niet win. En laten we het alsjeblieft niet hebben over Legopakketten in elkaar zetten, Callums grote passie.
 

Lego

Callum is dol op Lego Ninjago. Sinds zijn vijfde prutst hij de ingewikkeldste bouwwerken in elkaar. Hij bestudeert secuur gebruiksaanwijzingen die door de gemiddelde Ikea-klant als hogere wiskunde zouden worden betiteld. Af en toe wenst hij daar hulp of aanmoediging bij. Al was het maar omdat sommige priegelsteentjes echt lastig klemmen of hij net dat ene rode blokje niet kan vinden.

Of ik wil zoeken? Alvast een vliegtuigje in elkaar wil zetten? De vleugels van de adelaar maken? Zo’n taak schuif ik direct door naar mijn vriend, met de zeer vrouwonvriendelijke boodschap ‘moeders kunnen niet bouwen’. Voordat ik nu een feministische lawine over me heenkrijg: ik voed Callum verder reuze genderneutraal op. Hij leerde al jong dat vrouwen gelijk zijn aan mannen en we verdelen hier in huis keurig alle huishoudelijke taken, ongeacht de sekse. Maar als het om Lego gaat, komt dit politiek incorrecte statement me persoonlijk gewoon goed uit.
 

Sámen delen, sámen spelen

Gek genoeg heb ik wel engelengeduld als het op knuffelen aankomt. Lekker met Callum in bed tutten, samen in bad en stoeien op de bank. Ik ga ook graag mee als hij moet voetballen. Ik sla geen training over, juich om elk balcontact en mis niks, ook niet die uitwedstrijd om kwart over acht ’s ochtends. En voorlezen vind ik een feestje. Zowel voor het slapengaan of op de bank, als we net uit de bieb komen.

Niets zo leuk als mijn favoriete jeugdboeken opnieuw lezen en mijn kind enthousiasmeren voor taal. Maar daar houdt het qua ouderparticipatie wel bij op. Tot ongenoegen van mijn zoon, die heilig gelooft in het credo sámen delen, sámen spelen. Callum kan na zo’n zaterdagochtend, waarop ik in de stromende regen een uur heb gekeken naar een horde jonge hondjes en een bal, doodleuk vragen wat we straks gaan doen, als we thuis zijn. Nou, ik weet niet wat jij gaat doen, maar ik ga koffiedrinken en de krant lezen, denk ik dan. Of domweg candy crushen op de bank. In ieder geval schakel ik mezelf de rest van de dag uit. Even alleen met mijn eigen gedachten. En dat kan het beste als hij in zijn speelhoek Lego bouwt of Pokémonplaatjes op sterkte sorteert.
 

Uitzondering

De enige uitzondering maak ik als Callum ziek is. Een paar werken geleden had hij hoge koorts, hoofd­ en keelpijn en kon hij geen hap door zijn keel krijgen. Heel aandoenlijk en mijn hart brak. Ik wist niet hoe snel ik het hele arsenaal aan familiespellen en Beyblades (soort tollen, google maar) tevoorschijn moest halen. Ik was dolgelukkig dat ik hem kon afleiden met 45 potjes Pesten en Beyblade­gevechten. Maar man, wat was ik blij toen hij beter was en weer lekker buiten kon spelen met de jongens uit de buurt.

Dat zie ik toch het liefst, een kind dat met vriendjes buiten aan het schooieren is en zichzelf goed kan vermaken. Natuurlijk lukt dat niet elke dag. Zeker als zijn twaalfjarige stiefzus hier is, hoor ik regelmatig de woorden ‘ik verveel me’ rondzingen. Prima, niks mis mee. Heb ik vroeger ook veelvuldig gedaan. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat verveling fantastisch is voor de creativiteit. Kinderen hebben meer tijd nodig om prikkels te verwerken dan volwassenen. Dus als je kind zich verveelt of alles saai vindt, schijnt dat heel nuttig te zijn. Saai betekent namelijk rust en oplaadtijd voor de hersenen.
 

Zichzelf vermaken

Als je continu je kind entertaint of ideeën aandraagt om ergens mee te spelen, worden de hersenen niet voldoende gestimuleerd en dus lui, stellen experts. Kinderen leren zo niet om zichzelf te vermaken. Peter Gray, hoogleraar psychologie aan het Amerikaanse Boston College, maakt het nog bouder. Volgens hem moeten ouders die constant meespelen als er een vriendje komt, niet gek opkijken als hun kind narcistisch wordt. Hij stelt in zijn boek Free to learn dat ouders hun kinderen zelf moeten laten aanmodderen. Door je afzijdig te houden, geef je ze de kans hun empathisch vermogen te ontwikkelen. Ze weten dat vriendjes zomaar kunnen afhaken, als er geen ouder is die ingrijpt, dus zijn ze automatisch socialer.

Ik kan me ook niet herinneren dat mijn moeder marathonsessies touwtjespringen of knikkeren met mij hield of fijn mee kwam spelen met de Barbies. Noch de moeders van mijn vriendinnen. Ik weet ook niet wat ze wel deden. Het huishouden? Koffiedrinken? In mijn herinnering stond mijn moeder altijd op de tennisbaan, maar dat kan ik mis hebben.
 

Lees ook
VIDEO: dit doen moeders dus de hele dag >

 

De hele dag bezig met hun kind

Schijnbaar zijn de moeders in mijn omgeving allemaal reuze productief. Zeker degenen die maar één kind hebben, zijn de hele dag bezig om het hun kind naar de zin te maken. De moeders van Callums vriendje Bas gaat gerust met vier jongens tegelijk naar het bos om daar een speurtocht uit te zetten. Zomaar, omdat het woensdagmiddag is. Ik moet er niet aan denken.

Of lijkt dat maar zo, dat al die moeders hele dagen meespelen? Als ik de moeders van Callums voetbalelftal ernaar vraag, blijkt dat zij ook niet als animatieteam fungeren. Lucie doet zelfs helemaal niets. “Ben je gek, hooguit eens per jaar een bordspel, met Kerst. Verder vermaakt hij zich maar met zijn iPad of Playmobil.” Lian haat de Playstation waarmee haar zoon zich dagelijks amuseert. “Al die vreselijke autorace­games. Ik ga echt geen wedstrijdje met hem spelen hoor. Ter compensatie ga ik naast hem op de bank zitten als hij gamet, beetje Facebooken en appen met vriendinnen. Vindt hij ook reuze gezellig.” En Fatima, moeder van vier zonen en een dochter, is nog resoluter: “Nee hoor, spelletjes doen ze maar samen; genoeg broers, zeg ik altijd. Ik speel thuis al zo vaak voor scheidsrechter, dat vind ik voldoende.”

Hoe meer ik doorvraag, hoe meer eerlijke antwoorden ik krijg. Mijn collega Sophie biecht op dat ze soms wel erg lang doet over het zoeken naar de vingerverf in de hoop dat de kinderen inmiddels allang zijn vergeten wat ze zouden gaan doen.
 

Qualitytimen

Gesterkt door deze verhalen (maar ook met een tikkie schuldgevoel, want het is toch wel erg dat mijn zoon eerst ziek moet worden voor ik een keer met hem wil qualitytimen) besluit ik in de meivakantie toch iets met hem te gaan doen. En zo komt het dat ik na twee weken op het schoolplein bewust de moeder van Fien opzoek. Ik kan haar trots vertellen dat ik met Callum ben gaan midgetgolfen, dat ik een keer popcorn (magnetron, maar toch) met hem heb gemaakt en ook naar Nemo ben geweest. Dat Callum daar vervolgens als een haas op leeftijdsgenootjes afging met wie hij in de bellenblaasmachine kroop, waarop ik de hele middag op een bankje op mijn iPhone kon turen, is een detail dat ik wijselijk verzwijg.
 

Dit artikel staat in Kek Mama 07-2018 en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie-babys-lijken-oud

De baby's uit onderstaande fotoserie zijn nog geen paar maanden oud, toch lijken ze al behoorlijk op leeftijd. Maar dat maakt ze ook wel weer behoorlijk lief.

Goed om te weten: de foto's zijn allemaal ingezonden door de trotse ouders zélf - van babyshaming is dus weinig sprake ;-).

 

Net Gordon Ramsay

 

En zei iemand Danny Devito?

 

Je ziet 'm nog net niet aan de bar van een Engelse Pub hangen

 

Lees ook
Ja, deze babynamen werden vorig jaar écht gegeven >

 

Samen met z'n concullega

 

Hij is al die aandacht nu al zat

 

Net als deze baby

 

En je dacht dat die new born shoot zo schattig zou worden...

 

Nu al wijzer dan z'n vader

 

Dus... En waar was jij gisteravond?

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >