playdates horror
Beeld: Getty

Je zoon heeft een bankpoeper als vriend en je dochter vermoordt de cavia van haar beste vriendin. Sommige playdates zijn pure horror.

En toen at Jozef het kindje Jezus op

BRIGITTE (40), MOEDER VAN LOIS (8): “Mijn schoonouders hadden Lois in december alles verteld over de geboorte van het kindje Jezus. Ze was met opa en oma naar een levende kerststal in de kerk geweest en de hele dag door zong ze Gloria in excelsis deo. Het verbaasde me niet dat ze haar vriendin Julia (8) ook aanstak met haar enthousiasme.

Toen Julia’s moeder vertelde dat de meiden op initiatief van Lois een kerststal hadden nagebootst met hun twee katten en de cavia in de hoofdrol, leek me dat in eerste instantie reuze schattig. Tot ik hoorde dat kat-Jozef zich niet zo had gehouden aan het thema en cavia-Jezus had opgegeten. Het hele gezin was in shock.”
 

'Zodra ze me ziet, schiet ze op me af'

MARJOLEIN (33), MOEDER VAN BAS (4): “Mijn zoon zat amper een week in groep één of een moeder vroeg of haar Kevin kon komen spelen. Dat leek me niet zo’n strak plan: Bas was doodop na een dag school. Een week later kwam ze met hetzelfde verzoek en die week erna wéér. Uiteindelijk stemde ik maar toe om ervan af te zijn. Kevin bleek een enorme etter. Hij maakte ruzie, gilde non-stop, bedacht wilde spelletjes en commandeerde Bas. Als ik ingreep, kreeg ik een grote mond. Na afloop was ik gesloopt.

Wat mij betreft was dit eenmalig, maar daar denkt de moeder van Kevin anders over. Zodra ze me ziet, schiet ze op me af met het verzoek of haar kind bij ons mag spelen. Tot nu toe heb ik iedere keer een smoes verzonnen: Bas heeft een extra zwemles, een verjaardag, moet naar de kapper. Als ik haar zie, duik ik weg. Ik zou gewoon moeten zeggen dat ik haar zoon geen geschikte vriend vind, maar ik heb hetzelfde karakter als mijn kind: ik kan niet tegen haar op.”
 

Mijn dochter had een goed idee

PETRA (39), MOEDER VAN ANNE (9): “Omdat het regende vroegen Anne en haar vriendinnetje Lauren of ze binnen mochten tennissen. Ik ben de moeilijkste niet, dus prima, maar dan wel in de gang met een zachte bal. Even later kwamen ze voorbij met een krukje. Lauren is een kop kleiner dan Anne en sloeg de ballen te laag. De oplossing lag voor de hand vond mijn dochter: Lauren moest op een krukje staan. En toen hoorde ik een ijselijke gil. Lauren zat huilend op de grond.

Ik liet haar een paar bewegingen maken en constateerde dat de schade meeviel. Waarschijnlijk een gekneusde arm, zei ik nog. Toen Laurens moeder haar kind kwam ophalen, vertelde ik lachend over het tennisvoorval. ’s Avonds stuurde ze me een appje: ze kwamen net van de eerste hulp. Lauren had haar arm wel degelijk gebroken. Ik heb me nog nooit zo rot en schuldig gevoeld.”
 

Vet, die moet je doodschieten

TANJA (33), MOEDER VAN LUCA (6): “Op de zestiende verjaardag van mijn neef kwam het gesprek op videogames. Namen als Call of Duty en Grand Theft Auto vlogen over tafel en mijn zus vertelde bezorgd hoe agressief die spellen waren. Het zei mij niks. We hebben thuis alleen een Wii waarmee je kunt bowlen en schansspringen. Ik bedacht net hoe fijn het was dat zulke games nog een ver-van-mijn-bed-show zijn, toen ik mijn zesjarige hoorde zeggen: ‘O ja, die zijn vet man, dan moet je zoveel mogelijk slechteriken doodschieten en killen.’ Ik verslikte me in mijn rosé. Hoe wist hij dat?

Bleek dat Luca zulke games speelde bij zijn goede vriend Mats. Als ik dacht dat hij lekker voetbalde en op de trampoline sprong, speelden ze op de Playstation van Mats’ grote broer. Mats’ moeder begreep niet waar ik me druk om maakte: ‘Ach, dat gamen houd je toch niet tegen’, zei ze laconiek. Nou, ik had het prettiger gevonden als ze dat ook even met mij had overlegd. Voortaan speelt Mats bij ons.”
 

Lees ook
Playdates? Liever niet. 'Ik ben als de dood dat ze iets overkomt' >

 

‘Moet jij niet plassen, Yannick?’

JILL (45) MOEDER VAN JAN (5): “Ik geef het toe: ik ben niet goed met speelafspraakjes. Al die vreemde kinderen die ineens bij je over de vloer komen, de drukte en troep, het aanslepen van limonade en vooral de billen die afgeveegd moeten worden. Ik heb lichtelijke smetvrees en ben vies van andermans kind.

Jans beste vriend is Yannick (5). En Yannick is niet helemaal zindelijk. Hij heeft al drie keer in zijn broek geplast terwijl hij hier speelde. Het erge is dat hij niets zegt en rustig met zijn natte broek op de bank gaat zitten. Soms merk ik het pas als er al een behoorlijke kring in de stof verschijnt. De laatste keer had Yannick ook nog eens in zijn broek gepoept. Ik heb hem met een theedoek over mijn neus en mond verschoond. Nu vraag ik elke keer als hij hier speelt om de drie minuten neurotisch: ‘Moet jij niet plassen, Yannick?’”
 

De hond van de buren

KARIN (39), MOEDER VAN TIM (10): Toen mijn zoon bij het kind van de overburen speelde, werd hij gebeten door hun Duitse herder. Hij kwam huilend thuis. Er stond een flinke kaakafdruk in zijn been, hij bloedde en moest meteen een tetanusinjectie. Tot de dag van vandaag wacht ik op een excuus van de overburen.
 

'De bitches en kuts vlogen ons om de oren'

IRIS (40), MOEDER VAN KATELIJNE (5): “De fucking bitches en kuts vlogen ons om de oren als onze dochter bij haar nieuwe vriendinnetje Lisa had gespeeld. Mijn man en ik wisten niet wat we meemaakten en waren benieuwd naar de ouders van dit meisje.

En toen gaf Lisa een verjaardagspartijtje: na schooltijd eten en spelen bij McDonald’s. Katelijne was helemaal blij, maar ik vertrouwde het voor geen meter. Voor de zekerheid ging ik naar het schoolplein. Daar hoorde ik dat Lisa’s moeder met alle zes kinderen in haar oude Fiat Panda naar het restaurant zou rijden. Ik bood snel aan Katelijne en nog een meisje te brengen. De moeder van Lisa keek verbaasd, knikte dat ze het oké vond en sjeesde weg. Ik zag nog net dat haar tweejarige zoon over de stoelen naar achteren stuiterde. Niemand droeg gordels.

Toen ik de kinderen ophaalde bij de Mac zat de moeder op een terras verderop in de stad. Ze had het meisje van McDonald’s doodleuk met de kinderen achtergelaten. Het arme kind had vlekken in haar nek. Daarna hebben we Katelijne toch maar verboden nog langer met Lisa om te gaan.” 
 

Dit artikel staat in Kek Mama 09-2016.


 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

jaloerse peuter
Beeld: Unsplash

Ja, ook peuters kunnen last hebben van het groene monster. Dit zijn de oorzaken van hun jaloezie en zo ga je daarmee om.

Waarom jaloers?

Niets menselijks is onze peuters vreemd. Dus logischerwijs kunnen ze soms flink jaloers worden. Het is een normale menselijke emotie, net als blijdschap of verdriet. Bovendien zijn peuters nog erg op zichzelf gericht. Empathie ontwikkelt zich meestal pas later, peuters kunnen zich nog moeilijk in een ander verplaatsen en gunnen een ander nog niet echt iets. En dus pakken sommige peuters rustig een nieuwe Barbie af van een vriendinnetje, simpelweg omdat ze die mooi vinden en ook willen hebben. Maar jaloezie bij peuters richt zich vooral op de aandacht van ouders. Of eigenlijk: als die aandacht naar een ander kind gaat, bijvoorbeeld als er een nieuw broertje of zusje wordt geboren. Dan kan er een ware concurrentiestrijd losbarsten.

 

Lees ook
KIND: Zo beleeft een peuter verstoppertje >

 

Zo herken je het

Een peuter die geplaagd wordt door jaloezie om jouw aandacht of liefde zal dat soms letterlijk zeggen: ‘Mijn mama! Afblijven!’ Of ze duwen hun concurrenten weg. Maar er zijn ook kinderen die dit minder duidelijk uiten. Sommige peuters gaan zich ineens lastiger gedragen: ze maken iets stuk, huilen om niets of gooien ineens hun theeserviesje door de kamer. Allemaal tekenen aan de wand die erop kunnen wijzen dat er sprake is van het groene monster.

 

Omgaan met jaloezie

Vermoed je jaloezie bij jouw peuter? Ga het gesprek aan en neem deze gevoelens serieus. Want ook jij bent soms een tikkie jaloers op je buurvrouw die voor de vierde keer dit jaar op vakantie gaat, of op die collega die een week na haar bevalling weer maat 36 had. Benoem het gedrag van je peuter: ‘Ik zie dat je het niet leuk vindt dat een ander met jouw speelgoed speelt/ik jouw zusje de fles geef.’ Dan voelt jouw kind zich al gezien en gehoord. Probeer als het enigszins kan je aandacht goed te verdelen en iets leuks in het vooruitzicht te stellen: ‘Straks maak ik een puzzel met jou.’ En realiseer je dat jaloezie een nuttige emotie is. Zo leert jouw peuter rekening te houden met een ander en dingen te delen. Wijze levenslessen, kortom.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder ik zeg te vaak ja
Beeld: Unsplash

Schrijfster Karen Johnson merkt dat ze te mild is geweest voor haar kinderen. Ze heeft te vaak ‘ja’ gezegd op hun wensen, en daarvoor betaalt ze nu de prijs.

De hel breekt los wanneer Karen, Scary Mommy-schrijfster en moeder van drie kinderen, besluit dat het genoeg is geweest. Haar kinderen mogen even geen nieuwe spullen kopen, óók niet van hun eigen geld. Dat valt niet in goede aarde bij haar kroost. ‘Ik geef toe dat ik mijn kinderen een beetje heb verwend. Ze groeien op in de instant bevrediging en online generatie. Apps worden in een paar seconden gedownload. Online aankopen worden binnen 48 uur bezorgd. Het is tegenwoordig makkelijk om meteen te krijgen wat je wilt.’

 

Omkopen

Karen legt verder uit: ‘Ik ben vaak moe. En daarom zeg ik al snel: ‘Prima, je mag een snack/speelgoedje/spinner terwijl je al 17 spinners hebt’, en ik probeer mijn kinderen om te kopen voor hun medewerking na een lange dag. Maar de meesten van ons zijn schuldig aan het verwennen van hun kinderen, of het nou is om ze stil of blij te houden, of omdat we van ze houden en er moe van worden om altijd een spelbreker te moeten zijn. Maar als ik vervolgens de kelder opruim en de planken bezwijken bijna onder het gewicht van 984 stukken speelgoed die stof staan te verzamelen, dan moet er iets veranderen. Hoe moeilijk ik het ook vind, het wordt tijd dat mijn kinderen hun moeder en vader het woord ‘nee’ horen zeggen.’

 

Lees ook
PERSOONLIJK: 'Ik ben geen slechte moeder, ik doe mijn best' >

 

Krachtig woord

Karen heeft sindsdien het roer omgegooid. Er mogen geen nieuwe spullen worden gekocht zonder eerst iets ouds weg te gooien. Als haar dochter een nieuw knuffelbeest wil, moet een ouder exemplaar eerst het veld ruimen. ‘Ik zeg waarschijnlijk nog steeds vaker ja dan ik nee zeg. Maar ik probeer aan mijn ‘ja’ iets te koppelen: ‘Ja, er mag een vriendje komen spelen, maar dan moet je eerst je kamer opruimen.’ En ik zeg ook vaak ‘nee’. Want er zit kracht in dat woord. En als we aardige, nuttige burgers willen opvoeden die ergens iets om geven, dan moeten onze kinderen dit woord zo nu en dan horen.’

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >