Denk je dat je kinderen veilig zijn bij een lieve oppas, gaat ze midden in de nacht naar de snackbar, slaapt haar roes uit op de bank of bouwt een seksfeestje.

Een pasgeboren baby mag toch wel chocomel

Nicky (39) “Onze Joey was zes weken, toen ik met spoed naar de gynaecoloog moest. Er was iets mis met mijn keizersneewond. Mijn kraamverzorgster had eens verteld dat haar zusje Denise zo’n goeie oppas was. Ze was pas zeventien, maar heel betrouwbaar, beweerde ze. Ik vertrouwde Denise mijn zoontje toe. Toen ik weer thuiskwam, huilde Joey verschrikkelijk en zat zijn omslagdoek onder de bruine vlekken. Denise vertelde vrolijk dat ze hem chocomel had gevoerd omdat ze benieuwd was of hij dat lekker vond. Joey heeft nog heel lang krampjes gehad. De dokter zei dat zijn darmen het vet niet konden verdragen. Hij zat onder de pukkels en mocht uitsluitend rijstewater drinken. Zo zielig.”

 

Twee kleintjes alleen in bad

Mirna (35) “Ik kwam thuis van mijn werk en vroeg verbaasd: ‘Goh, liggen de kinderen al in bed?’ Mijn schoonmoeder zat op de bank tv te kijken en antwoordde laconiek: ‘Nee, die zitten nog in bad.’ Mijn kinderen waren achttien maanden en drie jaar. Ik stoof naar boven. Het is inmiddels negen jaar geleden, maar nog steeds een horrorbeeld. Je kunt moeilijk de moeder van je man ontslaan, maar gelukkig schoot mijn schoonvader te hulp. Hij kwam voortaan gezellig mee als er opgepast moest worden en verloor ze geen seconde uit het oog. Opa past nog steeds op, oma is inmiddels overleden.”

 

Tante Ans nam er nog eentje

Anka (40) “Op het prikbord van Albert Heijn zag ik de advertentie van Ans, een vrouw van midden veertig. Toen mijn man en ik haar ontmoetten, zei mijn intuïtie meteen dat er iets niet klopte, maar dat drukte ik snel weg omdat ik me daar een beetje voor schaamde. Ze leek zo lief. Ans trok meteen Sofia en Julia op schoot en kletste honderduit. We vroegen Ans vier middagen op te passen. Ze wilde weten of het goed was dat ze de kinderen af en toe mee op stap nam: boodschapje doen, kinderboerderij, naar haar eigen huis twee straten verderop. Prima. Maar al snel was ze geen dag meer bij ons thuis. Iedere keer als ik uit mijn werk kwam, stapte ze nét binnen met de kinderen. Ans paste een paar weken op toen Sofia vertelde dat ze een ijsje hadden gekregen in het winkelcentrum. ‘Gezellig’, zei ik. ’Nam tante Ans ook een ijsje?’ ‘Nee,’ zei Sofia, ‘zij nam dat gele spul met wit erop.’ Ik dacht: ze zal toch geen advocaatje bedoelen? Toen ik doorvroeg vertelde Sofia dat ze vaak thuis bij tante Ans voor de tv werden gezet terwijl Ans steeds slokjes nam uit bruine flesjes. Ineens viel het kwartje. Tante Ans was een alcoholiste. Ik heb haar dezelfde avond nog woedend gebeld. Ze ontkende niet, maar snikte dat ze het zo erg vond voor mij dat ik nu geen oppas had. Ik heb haar aangeraden hulp te zoeken en zich nooit meer als babysit aan te bieden.”

 

Even uit je spaarpot jatten

Janet (27) “Het begon ermee dat ik geld miste uit mijn geldblikje. Daar zal altijd zo’n twintig euro muntgeld in, maar opeens kon ik met moeite drie euro bij elkaar schrapen. Een paar dagen later zocht ik me rot naar mijn nieuwe mascararoller en miste mijn man ineens een pakje scheermesjes. Een week later verdwenen zes rolletjes Mentos uit de voorraadkast. Ik verdacht Debby geen seconde. Zij was onze zorgzame dinsdagavondoppas, dol op de kinderen. Ik vroeg me af of ik leed aan vroege dementie en verhoorde onze zoontjes. Ik kon me weliswaar niet voorstellen wat die met een mascararoller moesten, maar toch. Mijn man was slimmer: hij vroeg de jongens het geld in hun spaarpotten te tellen. Bij Ties wisten we het niet zeker, hij krijgt nog geen zakgeld en we stoppen hem af en toe wat muntjes toe. Maar in de spaarpot van Jens, die voor het behalen van zijn A-diploma flink wat geld had gescoord, ontbrak zeker veertig euro. Mijn man heeft Debby ermee geconfronteerd. Ze heeft min of meer bekend. Nee, we zijn niet naar de politie gestapt. Het kwaad was al geschied. Maar dat zo’n lieve meid me zo heeft belazerd, kan ik nog steeds niet begrijpen.” 

 

Tentamens zijn ook vermoeiend

Suzan (33) “Elke woensdagmiddag had ik een oppas voor mijn dochters Fenna van vijf en Saartje van twee. De achttienjarige Pabostudente Mia haalde de oudste uit school, gaf de kinderen een boterham en speelde met ze tot ik om vijf uur uit mijn werk kwam. Een jaar lang ging alles prima. Een maand geleden kwam ik tussendoor even thuis om mijn laptop op te halen. Toen ik de straat inreed zag ik Fenna in haar dooie eentje in de speeltuin. Thuis trof ik Mia in diepe slaap op de bank. Kleine Saartje speelde boven en was gezellig de commode leeg aan het halen. Ik was half hysterisch. Mia schrok wakker en beweerde nonchalant dat ze zo moe was van haar tentamenweek en even was gaan liggen. Ik heb haar op staande voet ontslagen. Dan maar geen oppas.”

 

Het leuke meisje en de orgie

Maxim (42) “We hadden haar nota bene geboekt via een officiële oppascentrale. Een pittig ding van een jaar of twintig dat al jaren op haar jongere broertjes en zusjes paste. Klonk goed. Mijn collega trouwde en we zouden van vijf uur ’s middags tot één uur ’s nachts wegblijven. Geen probleem, zei ze. Met onze Benjamin van drie op haar arm, zwaaide ze ons vrolijk uit. Die avond werd mijn vrouw ziek. Verkeerde garnaal gegeten of zo. Veel vroeger dan verwacht, kwamen we thuis. Daar troffen we de oppas, een ander meisje en twee wildvreemde jongens. Halfnaakt. Condooms op de bank en de grond. Ze schrokken zich rot. De jongens renden met hun schoenen in de hand de deur uit. Ook de oppas maakte dat ze weg kwam. Je begrijpt, we hebben de hele kamer gesopt. Met heel veel bleekwater. En nooit meer gebruik gemaakt van een oppascentrale.”

 

Haar vriendje was psychotisch, niks aan de hand

Linda (45) “Mijn achternichtje Marieke is twintig. Ik wist dat zij wegens een depressie opgenomen was geweest in een kliniek, maar ze was nu alweer een tijdje thuis en het ging goed met haar. Ja hoor, ze wilde best een avondje op onze kinderen passen. Vond ik het goed dat ze een vriend meenam? Mijn man voelde daar niets voor, maar ik zei dat ze oud en wijs genoeg was. Marieke wist heus wel wat ze deed. Toen ik haar ophaalde, vertelde ze in de auto spontaan dat haar vriend met psychoses kampte. ‘Maar nu gaat het goed met hem, hoor.’ De bewuste knul zat apathisch naast haar en bromde af en toe wat. Die avond kreeg ik pijn in mijn maag over de weirdo-vriend van Marieke. Om iets van mijn paniekgevoel weg te nemen sms’te ik mijn nichtje, de moeder van Marieke. Zij beloofde haar dochter te bellen en bezwoer me dat de jongen oké was. We besloten het los te laten en Marieke te vertrouwen. De  vrienden met wie we uit waren, zeiden melig: ‘Als je huis er nog maar staat als je terugkomt.’ Gelukkig is het allemaal prima gegaan, maar we hebben mijn nichtje nooit meer gevraagd.” 

 

Wil je nog een snoepje?

Nadia (27) “Wij moesten naar een begrafenis en vonden via via een officiële oppasmoeder voor onze tweejarige dochter Zoë. Toen we haar ophaalden zat ze rustig op de bank, omringd door grote zakken snoep en drop. En bij het opstaan kotste ze alles onder.”
 

Christiaan was pas drie

Renate (41) “‘Maar Christiaan wilde zelf alleen thuis blijven.’ Ik hoor het de oppas nog doodleuk zeggen. Ik dacht dat ik gek werd. ‘Hij is drie’, zei ik. ‘Hoezo laat je een driejarige alleen achter?’ Uiteindelijk bleek ze ruim drie kwartier weg te zijn geweest. Ik heb haar naar de keuken geroepen, betaald en gezegd dat ze nooit meer terug hoefde te komen. Ik krijg er nog koude rillingen van. Ze was nog opgeleid voor dit werk ook.”

 

In je pyjama sigaretten halen

Inge (39) “Met een gerust hart lieten Mark en ik onze twee dochters van acht en vier achter bij Samantha, de zestienjarige dochter van vrienden. Ze had al een paar keer opgepast en dat was prima gegaan. Dachten we. Maar de volgende ochtend vertelde onze oudste een bizar verhaal. Samantha was die avond sigaretten gaan halen en had Marit in pyjama meegenomen naar de snackbar. Haar kleuterzusje had ze thuis gelaten. Marit vond het zelf ook wel gek, want ze stond ‘tussen de grote jongens’. We zijn nooit echt boos geworden op Samantha, wel op onszelf. Zestien jaar is gewoon veel te jong om zo’n verantwoordelijkheid aan te kunnen. Ik heb er nog weken nachtmerries van gehad.” 

 

Dit artikel staat in Kek Mama 02-2016.

fotoserie-breken-genderregels

Dat meisjes veel meer doen dan haren vlechten en met poppen spelen, bewijst deze krachtige fotoserie van Huffington Post. Hokjesdenken: wat is dat? Gewoon doen waar je zin in hebt en aantrekken wat je mooi vindt.

Want ook vrouwen kunnen president worden...

 

...of skateboarder

 

...of schermer.

 

Lees ook
Dit meisje vindt gendernormen maar stom >

 

Vissen vangen? Kunnen dochters ook prima.

 

Net zo goed als dat jongens ballerina's mogen dragen...

 

...of meisjes graag motorrijden.

 

Ook meisjes kunnen sportieve dromen hebben...

 

...net zoals zij

 

...en zij.

 

En een meisje op de maan? Wie weet.

 

Eerst maar oefenen met een Lego-raket...

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Ionica Smeets checkt

Ionica Smeets (38) is wiskundige en moeder van Tex (7) en Rifka (2). In Kek Mama checkt ze de zin en onzin van opvoedfabels en -feiten: hoef jij dat niet meer te doen.

Soms flap ik het hele verhaal er ineens weer uit. Zoals laatst toen een lieve leidster op het kinderdagverblijf vrolijk vroeg of we nog een derde kindje zouden willen. Ineens hoorde ik mezelf ratelen over hoe het allemaal kantje boord was geweest bij Tex. Hoe ik met een zwangerschapsvergiftiging in het ziekenhuis belandde en het niet lukte de bevalling op gang te krijgen. Hoe ik steeds verder wegzakte. En hoe uiteindelijk iemand uit een operatiekamer is geduwd, zodat Tex en ik met een spoedkeizersnede gered konden worden.
 

Bang

Het duurde jaren voor ik durfde te denken aan een tweede kind. De eerste jaren was ik op Tex’ verjaardag altijd wat verdrietig omdat ik terugdacht aan de angst en pijn bij zijn geboorte. Pas toen hij vier werd, was zijn verjaardag voor het eerst alleen maar een feestelijke dag.

Die verjaardag zat inmiddels ook Rifka in mijn buik. Na lang twijfelen durfden we het toch nog een keer te proberen. Met extra veel controles in het ziekenhuis en medicijnen om een zwangerschapsvergiftiging te voorkomen. Ik was zo bang dat het desondanks mis zou gaan. Ik begon pas aan de babykamer toen ik 28 weken zwanger was, omdat vanaf dat moment de overlevingskans van de baby boven de 95 procent lag. Het voelde als een groot cadeau toen Rifka een paar maanden later gezond in haar wiegje lag.
 

Cijfers om stil van te worden

In Nederland worden jaarlijks tussen de 160.000 en 210.000 kinderen geboren. En toch blijft het me verbazen hoeveel zwangerschappen er nog mislopen in deze moderne tijd: vorig jaar 881. Het zijn cijfers om stil van te worden.

Gelukkig dalen die cijfers langzaam maar zeker. Te vroeg geboren kindjes krijgen steeds betere zorg en we weten ook steeds meer over wat we kunnen doen om dood-geboorte te voorkomen. Eind vorig jaar verscheen bijvoorbeeld een Britse studie waaruit bleek dat bij moeders die op hun rug insliepen doodgeboorte twee keer zo vaak voorkwam als bij moeders die op hun linkerzij gingen slapen. Volgens de cijfers van dit onderzoek zou rugslapen in Nederland jaarlijks bij veertien doodgeboren kinderen een rol spelen.

Deze studie bewijst niet dat op je rug slapen de oorzaak is van doodgeboorte, maar het is een kleine moeite om zwangere moeders te adviseren op hun linkerzij in te slapen. De meeste zwangere vrouwen geven aan dat ze best een andere inslaappositie kunnen aanleren als dat nodig is. Overigens hoeven zwangere vrouwen die op hun zij gaan slapen niet te schrikken als ze ’s nachts op hun rug wakker worden, het blijkt vooral te gaan om de positie waarin je in slaap valt. En het blijft natuurlijk een heel kleine kans dat het misgaat als op je rug. Bij de meeste vrouwen die op hun rug slapen gaat het gewoon goed.
 

Zegeningen

Terug naar dat derde kindje. In mijn hoofd weet ik dat de risico’s klein zijn, maar ik durf het toch niet aan. Ik tel mijn zegeningen en ben dolgelukkig dat we nu met z’n vieren zijn.

 

 

Als je ook iets gecheckt wilt hebben: mail ionicacheckt@kekmama.nl


Dit artikel staat in Kek Mama 02-2018.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >