Beeld: Getty
Beeld: Getty

Margje (41) werkt tachtig uur per week en laat de dagelijkse verzorging van zoon James (6) aan de au pair over. Andere ouders, haar ex en vriendinnen vinden dit onbegrijpelijk.

De kerstuitvoering, het voorleesontbijt, het schoolreisje naar Artis – deze moeder heeft het allemaal gemist. Ook ben ik nog nooit bij de zwem- en karatelessen geweest. Ik zit voor mijn werk in het buitenland, heb een belangrijke vergadering of kan gewoon geen tijd vrij maken. Als je tachtig uur in de week werkt, moet je ergens op bezuinigen. In mijn geval zijn dat schoolactiviteiten en een stuk van het leven van mijn zoon. In de tweeënhalf jaar dat James op school zit, ben ik hooguit een keer of drie in zijn klas geweest.

 

Au pair

Degene die mij vervangt is Samira, onze au pair. Een schat van een meid die al drie jaar bij ons woont en dol is op James. Zij kent de moeders en vriendjes van James en beheerst de schoolpleindynamiek. Ik heb zelfs een keer een tienminutengesprek aan haar overgelaten. Dat ging prima. Samira en ik praten veel, zij weet wat ik belangrijk vind in de opvoeding en handelt altijd uit mijn naam. Het is dus niet dat ik niet betrokken ben bij mijn zoons leven, ik ben er alleen niet vaak bij.

 

Ontaard

Van Samira weet ik dat er over mij wordt geroddeld op het schoolplein. Als ik weer eens heb verzaakt bij het luizenkammen of niet kom schoonmaken op de vrijdag voor de vakantie. Ik kan wel raden wat ze over me zeggen, want ik krijg ook van alles naar mijn hoofd geslingerd. Dat ik geen kind had moeten nemen als ik er toch niet zelf voor zorg. Dat een zwerfhond meer liefde krijgt. Gemene opmerkingen die me onder de gordel raken. De hele wereld valt over me heen. Een carrière combineren met een kind schijn je alleen te mogen als je parttime werkt of een man bent. Als een moeder niet ’s middags aan de thee zit, is ze ontaard.

 

Rake kritiek

Niet alleen schoolpleinmoeders, ook vriendinnen, kennissen, buren, mijn schoonouders en mijn ex-man vinden dat ik egoïstisch bezig ben. Ze vragen keihard waarom ik eigenlijk een kind heb als ik daar niet voldoende tijd in wil steken. Vooral de kritiek van Bart raakt me. Hij is mijn ex en de vader van James en klaagt tegen zijn ouders en vrienden dat ik James verwaarloos. In een boze bui heeft hij gedreigd de rechtbank te verzoeken om de volledige voogdij. Ik vind het hypocriet dat uitgerekend hij me zo hard veroordeelt. Hij kent mij door en door en weet dat ik nooit de ambitie heb gehad een thuisblijfmoeder te zijn. Bovendien is Bart uit hetzelfde hout gesneden. Ook hij werkt dag en nacht in de advocatuur. Hij zou niet anders willen. Het zou onzinnig zijn als hij de voogdij zou krijgen. Misschien dat hij dan zijn nieuwe vriendin voor ons kind zou laten zorgen, maar ik zie niet in waarom dat beter zou zijn voor James dan onze au pair Samira.

Bart was zelf degene die de mogelijkheid van een au pair opperde toen ik zwanger raakte van James. De eerste drie jaar na zijn geboorte hadden we een inwonende, buitenlandse oppas. De zorg voor James viel anders niet te  combineren met onze overvolle agenda’s.

 

Laatste baby-kans

Ik schaam me er niet voor te zeggen dat ik trots ben op mijn goede baan. Ik heb me gespecialiseerd in arbeidsrecht en heb een baan als corporate lawyer. Bart ontmoette ik op de universiteit. We studeerden, aten en vreeën samen en woonden al snel bij elkaar. Een diepe kinderwens had ik niet, maar een leven zonder kinderen leek me inhoudsloos. Halverwege de dertig realiseerde ik me dat als ik ooit moeder wilde worden, ik daar ruimte voor moest maken. In het tempo waarin ik leefde zouden mijn vruchtbare jaren zo voorbij zijn. Ik grap weleens dat James mijn laatste kans-baby was, want we hebben er uiteindelijk nog anderhalf jaar over gedaan om hem te mogen krijgen.

 

Honderdprocent moeder

Vanaf de eerste seconde dat ik zijn hartje hoorde kloppen, was ik verliefd op James. Ik ben dolgelukkig met hem. Hoe zakelijk ik misschien ook overkom of hoe hard andere mensen mij veroordelen, ik ben honderd procent moeder. Je bent zo gelukkig als je ongelukkigste kind – die vlieger gaat helemaal voor me op. James is vrijwel nooit ziek, maar als hij iets heeft ben ik overbezorgd. Ik bel elk uur naar huis om te horen hoe het gaat en als het kan laat ik op mijn werk alles uit handen vallen.

 

Moederzoonmoment

Met een baan als de mijne kun je niet altijd doen wat je zou willen. Ik reis veel en werk ook ’s avonds. Dat is inherent aan het vak. Als ik niet in het buitenland ben, sta ik om zes uur op, douche, maak James wakker en kleed hem aan. We ontbijten samen en vertellen wat we vandaag allemaal gaan doen. Dat is een heerlijk begin van de dag en een echt moederzoonmoment. Om acht uur zit ik in de auto, James wordt door Samira naar school gebracht. Meestal kom ik pas laat thuis, maar heel soms kunnen we samen eten of kan ik James nog net een nachtzoen geven en voorlezen. Meestal kus ik echter een kind dat diep in slaap is. Dan ga ik even op zijn bed zitten en kijk naar mijn mooie, stoere mannetje. Zes jaar en al zo zelfstandig en wat doet hij het goed. Om het weekend is James bij papa. Dan lees ik verslagen en doe achterstallig werk. Heel af en toe ga ik op stap met vriendinnen.

 

Intens genieten

Het weekend dat James bij mij is, is helemaal voor hem. Op vrijdagavond stop ik op tijd met werken en gaan we samen naar een restaurant. Hij is dol op sushi, dus meestal wordt het een all you can eat-ding. Prima. ’s Nachts kruipt hij bij mij in bed en liggen we heerlijk knus tegen elkaar aan. Op zaterdag bezoeken we een museum of gaan we naar Artis. En als ik het heel bont heb gemaakt op mijn werk, in het buitenland zat en geen avond op tijd ben geweest, neem ik hem mee naar de speelgoedwinkel en mag hij iets leuks uitzoeken. Dan loop ik gerust twee uur met hem in de Bart Smit om net dat ene doosje Lego te vinden. Zondags slapen we uit en drinken koffie bij mijn ouders of een vriendin. Of we houden een pyjama-spelletjesdag. We voeren mooie gesprekken. Mijn laptop blijft dicht. Heerlijk, we genieten allebei intens van die weekenden. 

 

Koken, eten, opruimen, zorgen

Ik geloof dat je niet elke dag mee hoeft te maken van je kind. Hoeveel moeders die elke avond hun kinderen in bed stoppen zijn daadwerkelijk intensief met hun kind bezig? Ik hoor van vriendinnen die wel om vijf uur thuis zijn, dat ze de uren tussen school en bedtijd invullen met koken, eten, opruimen en zorgen. Tijd voor een spelletje met de kinderen of een goed gesprek is er niet. Ook in het weekend zijn veel ouders vaak zo druk dat ze amper weten wat er in hun kind omgaat. 

 

Stabiele factor

Ik breng mijn zoon ’s avonds niet zelf naar bed en als hij valt, wordt hij door Samira getroost en niet door mama. Ik zie niet wat hij daardoor tekort komt. Samira is heel lief voor hem en de stabiele factor in ons gezin. Ze zorgt dat hij gezond eet en uitgebreid in bad gaat, ze is er voor de verhalen over school en vriendjes. Maar ik praat zelf ook veel met James. Hij is pas zes, maar denkt al na over het ontstaan van de aarde, evolutie en planeten. Die gedachten deelt hij met mij, maar we kunnen ook voor de achtentwintigste keer mens-erger-je-niet spelen. Gewoon omdat ik weet dat het hem gelukkig maakt en ik blij word van zijn stralende gezicht als hij me inmaakt.

 

Knoop in mijn maag

Natuurlijk heb ik weleens last van schuldgevoelens. Natuurlijk baal ik die ene keer dat ik een optreden van zijn muziekgroep miste terwijl ik had beloofd erbij te zijn. Maar het kon niet anders: een Amerikaanse klant landde een dag eerder dan gepland en ik moest met hem aan het werk. Ik kon er niet onderuit. Opa en oma zaten in de zaal, dat vond James fijn, maar uiteraard was hij diep teleurgesteld door mijn afwezigheid. Ik hoorde van Samira dat hij na afloop had gehuild. Hij was de hele middag verdrietig en wilde niet slapen voordat mama hem een kus had gegeven, vertelde ze. Op zulke momenten rijd ik met een knoop in mijn maag naar huis. Gelukkig duren zulke verdrietige buien van James nooit lang en is hij over het algemeen een zorgeloos jongetje.

 

Ouderwets of egoïst

Mensen die zo meedogenloos oordelen over mijn invulling van het moederschap, hebben geen idee. Beoordeel het boek op de inhoud, niet op de kaft. Als moeder doe je het nooit goed. Als je niet werkt ben je ouderwets, als je drie dagen werkt doe je je baan maar half en werk je fulltime dagen, dan ben je een egoïst.  James doet het goed op school, heeft vriendjes en is een vrolijk kind met een hard werkende, liefhebbende moeder. En dat die moeder geen tijd heeft om mee te helpen op school, jammer dan.” 

Dit artikel staat in Kek Mama 05-2016

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie-breken-genderregels

Dat meisjes veel meer doen dan haren vlechten en met poppen spelen, bewijst deze krachtige fotoserie van Huffington Post. Hokjesdenken: wat is dat? Gewoon doen waar je zin in hebt en aantrekken wat je mooi vindt.

Want ook vrouwen kunnen president worden...

 

...of skateboarder

 

...of schermer.

 

Lees ook
Dit meisje vindt gendernormen maar stom >

 

Vissen vangen? Kunnen dochters ook prima.

 

Net zo goed als dat jongens ballerina's mogen dragen...

 

...of meisjes graag motorrijden.

 

Ook meisjes kunnen sportieve dromen hebben...

 

...net zoals zij

 

...en zij.

 

En een meisje op de maan? Wie weet.

 

Eerst maar oefenen met een Lego-raket...

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Ionica Smeets checkt

Ionica Smeets (38) is wiskundige en moeder van Tex (7) en Rifka (2). In Kek Mama checkt ze de zin en onzin van opvoedfabels en -feiten: hoef jij dat niet meer te doen.

Soms flap ik het hele verhaal er ineens weer uit. Zoals laatst toen een lieve leidster op het kinderdagverblijf vrolijk vroeg of we nog een derde kindje zouden willen. Ineens hoorde ik mezelf ratelen over hoe het allemaal kantje boord was geweest bij Tex. Hoe ik met een zwangerschapsvergiftiging in het ziekenhuis belandde en het niet lukte de bevalling op gang te krijgen. Hoe ik steeds verder wegzakte. En hoe uiteindelijk iemand uit een operatiekamer is geduwd, zodat Tex en ik met een spoedkeizersnede gered konden worden.
 

Bang

Het duurde jaren voor ik durfde te denken aan een tweede kind. De eerste jaren was ik op Tex’ verjaardag altijd wat verdrietig omdat ik terugdacht aan de angst en pijn bij zijn geboorte. Pas toen hij vier werd, was zijn verjaardag voor het eerst alleen maar een feestelijke dag.

Die verjaardag zat inmiddels ook Rifka in mijn buik. Na lang twijfelen durfden we het toch nog een keer te proberen. Met extra veel controles in het ziekenhuis en medicijnen om een zwangerschapsvergiftiging te voorkomen. Ik was zo bang dat het desondanks mis zou gaan. Ik begon pas aan de babykamer toen ik 28 weken zwanger was, omdat vanaf dat moment de overlevingskans van de baby boven de 95 procent lag. Het voelde als een groot cadeau toen Rifka een paar maanden later gezond in haar wiegje lag.
 

Cijfers om stil van te worden

In Nederland worden jaarlijks tussen de 160.000 en 210.000 kinderen geboren. En toch blijft het me verbazen hoeveel zwangerschappen er nog mislopen in deze moderne tijd: vorig jaar 881. Het zijn cijfers om stil van te worden.

Gelukkig dalen die cijfers langzaam maar zeker. Te vroeg geboren kindjes krijgen steeds betere zorg en we weten ook steeds meer over wat we kunnen doen om dood-geboorte te voorkomen. Eind vorig jaar verscheen bijvoorbeeld een Britse studie waaruit bleek dat bij moeders die op hun rug insliepen doodgeboorte twee keer zo vaak voorkwam als bij moeders die op hun linkerzij gingen slapen. Volgens de cijfers van dit onderzoek zou rugslapen in Nederland jaarlijks bij veertien doodgeboren kinderen een rol spelen.

Deze studie bewijst niet dat op je rug slapen de oorzaak is van doodgeboorte, maar het is een kleine moeite om zwangere moeders te adviseren op hun linkerzij in te slapen. De meeste zwangere vrouwen geven aan dat ze best een andere inslaappositie kunnen aanleren als dat nodig is. Overigens hoeven zwangere vrouwen die op hun zij gaan slapen niet te schrikken als ze ’s nachts op hun rug wakker worden, het blijkt vooral te gaan om de positie waarin je in slaap valt. En het blijft natuurlijk een heel kleine kans dat het misgaat als op je rug. Bij de meeste vrouwen die op hun rug slapen gaat het gewoon goed.
 

Zegeningen

Terug naar dat derde kindje. In mijn hoofd weet ik dat de risico’s klein zijn, maar ik durf het toch niet aan. Ik tel mijn zegeningen en ben dolgelukkig dat we nu met z’n vieren zijn.

 

 

Als je ook iets gecheckt wilt hebben: mail ionicacheckt@kekmama.nl


Dit artikel staat in Kek Mama 02-2018.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >