De juf
Beeld: Getty

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Els over leerling Karim die op school een mes bij zich draagt.

Vrijdagochtend twaalf uur, groep acht. Fatima en Klaartje staan met angstige gezichten voor mijn lessenaar. “Juf, Karim heeft een mes”, zegt Fatima. Ik schrik. Achterin de klas kijkt elfjarige Karim stuurs voor zich uit. Zijn zwarte haar is geknipt in een coole kuif. Ik heb een zwak voor hem, hij is van het type ruwe bolster, blanke pit. Maar ik maak me ook al een tijdje zorgen. Hij is brutaal geworden sinds hij vriendschap heeft gesloten met Davy uit de parallelklas, een agressieve tienjarige uit een probleemgezin.

“Heb jij echt een mes bij je?”, vraag ik streng. “Ja”, zegt hij. “Waarom?”, vraag ik. “Per ongeluk”, bromt hij. Ondanks de ernst van de zaak moet ik even glimlachen. “Dat mag niet in de klas”, zeg ik. “Geef het me maar, dan praten we na de les verder.” “Nee”, zegt Karim. “Het is mijn mes.” “Toch moet je het aan mij geven”, zeg ik. 
 

Nu ben ik pas echt boos

De klas kijkt toe. Een afgang voor Karim dreigt. Hij kiest voor een slechte oplossing: hij smijt het zakmes op de grond voor mijn voeten. Nu ben ik pas echt boos. “Jammer Karim, nou krijg je het niet van me terug. Je vader mag het komen ophalen, ik zal hem bellen”, zeg ik. Dit is hoog spel. Karims vader is van de oude Marokkaanse stempel. Er moet heel wat gebeuren wil hij naar school komen. Ouderwetse Marokkaanse vaders zien de basisschool als een vrouwenzaak. Het helpt niet dat er vooral vrouwelijke leerkrachten op basisscholen werken.

Marokkaanse jongens hebben last van de situatie: zij accepteren maar één gezag en dat is niet dat van de juf. Mijn collega’s berusten daarin, maar ik kan het niet uitstaan. Nu beklim ik de barricades. Aan de telefoon vraag ik Karims vader of hij weet dat Karim een zakmes bij zich had op school. Nee, zegt de vader. Ik vertel dat hij het voor mijn voeten heeft gegooid. “Dat is niet goed”, zegt de vader. Daar zijn we het dus over eens. Wat nu?

Ik vertel dat ik me zorgen maak om Karim en vraag of hij met hem naar school wil komen om het mes op te halen. Zo erg is het ook weer niet, zegt de vader afwerend. Hij zegt dat ik het mes gewoon kan meegeven aan Karim, dan zal hij hem een standje geven. Ik zeg vriendelijk dat ik dat niet zal doen. En ik gooi er nog een schepje bovenop: ik wil dat Karim zijn excuus aanbiedt.


Lees ook
Column Anke: 'Op een dag liggen er twee grote zakmessen in de hut' >

 

Uitslag: 1 - 1

De vader is even stil. Dan zegt dat hij erover na zal denken. We nemen beleefd afscheid. Uitslag: 1-1. Na het weekend vraagt Karim of hij zijn mes terug mag. “Nee, daar heb ik een afspraak over gemaakt met je vader”, zeg ik. Hij kijkt boos. Ik begrijp hem, want het is een mooi mes. Met een aluminium lemmet. Na school wacht ik hoopvol op Karims vader. Vergeefs.

De volgende dagen komt hij ook niet. Intussen hangt de mes-kwestie als een donderwolk tussen mij en Karim in. Maar ik wijk niet, al moet ik het mes de rest van mijn leven bij me houden. Precies een week na het gebeuren loopt Karims vader het schoolplein op. Ik herken hem aan de zwarte ogen van zijn zoon. Karim loopt gedwee achter hem aan.

“Ik heb nagedacht”, zegt de vader. “Karim moet sorry zeggen.” Karim zegt kleintjes: “Sorry, juf.” Ik ben verbluft. Ik pak het mes uit mijn lessenaar en geef het hem. Karims vader kijkt toe. “U bent een goede juf”, zegt hij. “En u bent een goede vader”, zeg ik. Ik kan hem wel omhelzen. Maar dat doe ik maar niet.
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >