De juf
Beeld: Getty

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: juf Carolien en de strenge vader van Omar.

“Let goed op wat juf zegt, Omar. Je moet altijd doen wat ze zegt. Altijd”, zegt vader Abdullah tegen zoon Omar van tien. We zitten met zijn drieën bij het voortgangsgesprek. Omar kan erg stout zijn, maar nu kijkt hij eerbiedig naar me. Er is iets aan de hand met Marokkaanse vaders. Bij het ophalen en brengen zijn ze nog ver in de minderheid – wat overigens ook geldt voor hun Nederlandse seksegenoten – maar bij schoolgesprekken zijn ze van de partij. En ze nemen hun kind mee.
 

More content below the advertising

Gevoelige toon

Het heeft iets te maken met hun schaamte voor de Marokkaanse crimineeltjes waar zo veel ophef over is. Abdullah zegt:  “Mevrouw, ik wil niet dat hij wordt vergeleken met die rotjongens.” Ik weet maar al te goed dat die rotjongens bestaan. Laatst werd ik door drie leden belaagd toen ik mijn hond uitliet. Ze gooiden een peuk naar hem. “Sorry mevrouw, hij viel zomaar”, zeiden ze. “Rot op”, zei ik.

Ik geef les op een pikzwarte school, maar in de lerarenkamer klagen we vooral over Nederlandse ouders. Die denken dat jij ervoor kunt zorgen dat hun kind op het vwo komt en dat het aan jou ligt als het een vmbo ­advies krijgt. Ze eisen je aandacht op, liefst tijdens het spitsuur ’s morgens vroeg. Marokkaanse ouders wachten na school geduldig of je misschien tijd hebt. Dan vragen ze voorzichtig: “Juf, alleen als het je uitkomt, zou je Fatima dan een keer extra rekenwerk willen geven. Dank je wel.” Voor die toon ben je gevoelig als juf.
 

Lees ook
Samen opvoeden: 'hij is de softie, ik de bitch' >

 

Slimme vrouwen met humor

Abdullah, de vader van Omar, vertelt me in ons gesprek dat hij een villa opknapt. De eigenaar zei op zijn eerste werkdag: “Ik ben blij dat ik een Marokkaan zie die werkt.” Een dag later belde hij een loodgieter. Die bleek ook Marokkaans. Toen hij daarna een koerier nodig had, kwam er weer een Marokkaan opdagen. Die avond bestelde de huiseigenaar pizza omdat er overgewerkt werd; ook de bezorger was Marokkaans. Toen kregen Abdullah en de huiseigenaar samen de slappe lach. “Ik neem mijn woorden terug”, zei de laatste.

Het tij keert. De schaamtecultuur keert zich tegen de raddraaiers, de hulpverlening pakt ze aan. De vaders komen op school. En de moeders emanciperen. Hun hoofddoeken zijn bedrieglijk. Daarachter gaan vaak slimme vrouwen schuil die perfect Nederlands spreken. Meestal beter dan hun mannen. Ze hebben ook humor.
 

Vaders wil is wet

Gisteren zocht ik de moeder van mijn leerling Fatima tussen vier gesluierde vrouwen die op een muurtje op het schoolplein zaten. Wie van deze pinguïns moet ik nou hebben, dacht ik ontredderd. Ze lachten om mijn verwarring. Fatima’s moeder stelde zich voor, ik zag intelligente ogen, ze sprak onberispelijk Nederlands. Dat vind ik dan leuk. De Marokkaanse vaders willen hun kinderen een goede opleiding geven. Ze weten dat de leden van de Mocro­maffia allemaal te vroeg van school zijn gegaan. “Omar, let je op?”, zegt Abdullah nog eens. “Je moet keihard je best doen. Want dat wil ik.” Vaders wil is wet, denk ik tevreden.

 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >