Beeld: Getty
Beeld: Getty

Denk je creatief uit te pakken voor het feestje van je kind, wordt het één grote ellende met huilende kleuters, dode orang-oetans en boze papa's.

James Bond is best wel heftig als je negen bent

Laura (32): “Ik vond Max wat witjes om zijn neus toen ik hem ophaalde, maar dacht dat het van het snoepen kwam. Eenmaal in de auto hoorde ik waarom hij er zo bescheten uitzag: hij was nog niet bekomen van de bioscoop film die hij had gezien: Spectre van James Bond. Kijkwijzer: twaalf jaar. Heel apart, want de jarige werd tien en Max is pas negen. Het is me een raadsel hoe die ouders zes jongens de bioscoop in kregen die ruim twee jaar onder de leeftijdsgrens zaten. Maar überhaupt, wie verzint het om zo’n schiet- en knok film uit te kiezen?”

 

Na een half uur zat ik al op de eerste hulp

Stephanie (39): “Raften. Wildwaterbanen. Survivallen. Naut werd twaalf en wilde een stoer en opwindend feest. Het werd opwindend, nat en heftig. Vooral dat laatste. Dat er kinderen in het Avonturenbos in het water zouden kukelen, had ik wel verwacht. Dat ik na een halfuurtje klimmen al met een vriendje op de eerste hulp zat, lag niet in de lijn der verwachting en was vrij gênant. Ik moest de ouders van Sven bellen dat hun kind zojuist zijn pols had gebroken bij een onhandige afsprong.”

 

Voor straf naar huis met de slappe lach

Madeleine (34): “We schrokken ons rot toen Charlotte al na anderhalf uur terug kwam van het slaapfeestje van Lisa. Wat was er gebeurd? Ruzie? Iemand ziek of erger? Nee, ze hadden alleen maar heel veel gelachen, vertelde Lot sip. Ze hadden taart gegeten en Twister gedaan en toen de slappe lach gekregen. Tja, zet zes meiden van tien bij elkaar, laat ze gekke capriolen uithalen, dat wil wel. De moeder van Lisa had eerst de meiden nog apart gezet: eentje in de gang, eentje op de bank, in de hoek. Ze mochten elkaar niet meer aankijken. Maar dat haalde weinig uit. “Mam we kwamen niet meer bij, we bleven maar lachen.” En zo kwam het dat Charlotte al voor het eten weer thuis zat en wij die avond niet naar de bioscoop gingen.”

 

Opsporing verzocht, maar dan voor kleuters

Nathalie (42): “Mijn zesjarige dochter Alyssa was uitgenodigd voor een Mega Mindy-feestje. De ouders van de jarige speelden dat ze door boeven waren ontvoerd en de kinderen moesten hen bevrijden. Vader was aan een lantaarn vastgebonden. Moeder zat in een kast en schreeuwde om hulp. Het was heel goed in elkaar gezet. Een soort Opsporing Verzocht voor kleuters. Net iets té levensecht. Alyssa had nog weken nachtmerries.”

 

En toen was de orang-oetan ook nog dood

Erna (36): “Een rondleiding op Schiphol voor de achtste verjaardag van Valentijn leek een topidee, maar toen ik op de Schipholsite rondkeek, stuitte ik op een te gekke aanbieding: retourtje Barcelona, op één dag heen en weer met Ryanair, voor € 5 per persoon. Ik wist dat Barcelona een leuke dierentuin had, niet ver van de luchthaven, met een zeldzame witte orang-oetan. Ik werd hoe langer hoe enthousiaster: hoe vet zou het zijn met wat vriendjes te gaan vliegen? Met de trein naar Artis was bij wijze van spreken nog duurder. Man en ik besloten dat vier kinderen net behapbaar zouden zijn. Omdat een vriendinnetje van Valentijn suikerziekte heeft, durfden we haar eigenlijk niet mee te nemen. Gelukkig bood haar moeder aan ons te vergezellen. Met acht man zaten we al om zes uur ’s ochtends in het vliegtuig, maar toen we aanvlogen op Barcelona miste ik iets. Waar was de zee? Bleken we op Barcelona Gerona te landen, de andere luchthaven, ruim tachtig kilometer van het centrum. Daar stonden we dan, in de middle of nowhere. Enige oplossing was een busje huren en alsnog richting de stad rijden. Het tripje overschreed daardoor rijkelijk het budget. En o ja, de orang-oetan bleek ook al jaren dood.”

 

Duizend pannenkoeken, overal modder

Femke (38): “Spijkerpoepen, speurtochten, koekhappen: na talloze knutsel- en thuisfeestjes was ik het zat. Dat moest beter kunnen. Te beginnen op Brams zevende verjaardag. Samen met Inge, de moeder van een klasgenootje dat ook bijna jarig was, ging ik brainstormen over een gezamenlijk feestje. Ik droomde hardop over een partijtje waarbij wij samen lui met muntthee op het terras konden zitten of op een kleedje aan de witte wijn, terwijl de kinderen zichzelf vermaakten. Dat bracht ons op de Stadstuin, een speeltuin in Hoorn waar je voor een euro kunt spelen. De volgende dag gingen er 26 invitaties de deur uit voor 10 juli. Waarom zouden we niet meteen de hele klas vragen? De speeltuin was groot genoeg, zo stelden we. We lieten de kinderen daarheen brengen door hun ouders en ook weer ophalen, konden wij in de tussentijd mooi op dat utopische kleedje zitten.

Een plan B hadden we niet. Toen op de bewuste dag de regen met bakken de hemel uit kwam, raakten we lichtelijk in paniek. Op het laatste moment afzeggen was ook zo sneu. Er zat niets anders op dan te gaan improviseren. Bij de Action haalde ik knutselmateriaal, vaasjes en stickertjes. Mijn huiskamer transformeerden we tot kleuterklas, inclusief creahoek, legotafel en poppenkast. De huiskamer van Inge deed dienst als eetzaal, daar werden limonade en cakejes geserveerd. Af en toe renden wat kinderen op hun modderschoenen tussen de hoosbuien van het ene huis naar het andere. Terwijl ik ze aan het werk zette en entertainde, stond Inge met het zweet in haar bilnaad pannenkoeken te bakken. Niks utopisch kleedje, niks muntthee – uiteindelijk zijn we ’s avonds doodmoe zwaar aan de chardonnay gegaan.”

 

Uitgerekend die dag viel er een halve meter sneeuw

Cindy (41): “Sanne is midden in de winter jarig. Daarom kiezen we meestal voor een indoor-feestje. Op haar zesde verjaardag viel er een halve meter sneeuw op de dag dat man en ik met ieder drie vriendinnetjes in de auto op weg waren naar een overdekte speelhal. Eenmaal op de snelweg kwamen we vast te zitten in een mega lange file. Ondertussen bleef het maar sneeuwen. Paniek in de tent. Mijn man had de oplossing: bij de eerste afslag eraf en direct door naar de Gamma. Daar kochten we grote emmers waarmee we een fantastische iglo bouwden. Warme chocolademelk, rondje sleeën, we hadden een topfeestje.”

 

Op een bootje met doodsbange jongetjes

Esther (36): “Voor Wouters zesde verjaardag besloot ik creatief uit te pakken. Ik regelde de boot van mijn moeder, kocht schmink en piratenbandana’s, schreef een spannend verhaal over een oude piraat en kocht een schat. Jongetjes met ooglapjes en bandana om het hoofd in de boot gezet en varen maar. Ik zat op de punt en vertelde over gemene rovers en piraten. Ik was nog niet halverwege of de kinderen keken me doodsbang aan. Sommigen moesten keihard janken. Alleen Wouter vond het reuze leuk.

Op het eilandje aangekomen, bleek mijn vriend iets te enthousiast te zijn geweest bij het begraven van de schat: de kinderen waren ruim een half uur bezig met het uitgraven. De helft had het toen al zuchtend opgegeven. Toen de schat werd gevonden, waren ze diep teleurgesteld. Er zat snoep in en de jongetjes hadden echt goud verwacht. Het jaar erop zaten we in de bowlinghal. Met patat. En frikadellen.”

 

Geen opblaasbadje, maar vijf kleuters in een meer

Brigitte (36): “De kinderen moesten zwemspullen meenemen. Als je kind pas vier is, denk je dan aan een opblaasbadje in de tuin. ‘Nee hoor’, zei de moeder van jarige Sofie, ‘we gaan naar een recreatiegebied waar de kinderen lekker met water kunnen kliederen.’ Klonk goed, al vond ik het ook wel een beetje eng. Ik drukte Lisa op het hart haar vleugeltjes om te doen en het liefst was ik meegefietst om de plek op veiligheid te checken. Had ik dat maar gedaan, want later hoorde ik dat ze daadwerkelijk allemaal het water in waren geweest. ‘Tot aan de gekleurde ballen, mama.’ Eén volwassene met vijf meisjes en dan ook nog in open water? Achteraf was ik vooral boos op mezelf. Ik had de moeder nooit mogen vertrouwen. Een wijze les. Nog steeds word ik misselijk bij de gedachte wat er had kunnen gebeuren.”


Dit artikel staat in Kek Mama 03-2017.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie mannen vaderschap

Deze vaders werden van te voren niet gewaarschuwd voor ingewikkelde meisjeskleding, draagdoeken en babyvoeding. Resultaat? Een hilarische fotoserie.

De vader die z'n dochter een onvergetelijke dag had willen bezorgen...

 

Ook bij z'n zoon liep het anders dan gepland.

 

Of de vader die dacht dat een draagdoek omknopen...

 

Lees ook
'Papaklas' bereidt vaders voor op het vaderschap >

 

Een hapje opwarmen...

 

Z'n dochter aankleden...

 

Koekjes bakken...

 

Of eten klaarmaken simpel was.

 

Nee hoor. Het vaderschap gaat niet altijd over rozen.

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

12 redenen huilen kinderen

Het verkeerde boekje voorlezen, mensen die niet terugzwaaien of het moment dat ze erachter komen dat de snacks op zijn. Er zijn veel redenen voor kinderen om een potje te gaan grienen, maar soms kun je er als ouder geen touw aan vast knopen. Zo ook niet bij deze foto's.

Papa en ik


 

Toekomstige acteur

Tja...


 

Dat gaan we dus écht niet delen


 

Privacy wordt niet gewaardeerd


 

Soms weet je het ook gewoon niet


 

'Maar, waarom niet?'


 

Het gemiddelde ochtendritueel


Lees ook
Fotoserie: 8x creatieve wraakacties van kinderen >

 

En dit ook


 

Beetje besluiteloos


 

Is ook best eng


 

Het leven is ook zwaar

Bron: BoredPanda.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >