Beeld: Getty
Beeld: Getty

Denk je creatief uit te pakken voor het feestje van je kind, wordt het één grote ellende met huilende kleuters, dode orang-oetans en boze papa's.

James Bond is best wel heftig als je negen bent

Laura (32): “Ik vond Max wat witjes om zijn neus toen ik hem ophaalde, maar dacht dat het van het snoepen kwam. Eenmaal in de auto hoorde ik waarom hij er zo bescheten uitzag: hij was nog niet bekomen van de bioscoop film die hij had gezien: Spectre van James Bond. Kijkwijzer: twaalf jaar. Heel apart, want de jarige werd tien en Max is pas negen. Het is me een raadsel hoe die ouders zes jongens de bioscoop in kregen die ruim twee jaar onder de leeftijdsgrens zaten. Maar überhaupt, wie verzint het om zo’n schiet- en knok film uit te kiezen?”

 

Na een half uur zat ik al op de eerste hulp

Stephanie (39): “Raften. Wildwaterbanen. Survivallen. Naut werd twaalf en wilde een stoer en opwindend feest. Het werd opwindend, nat en heftig. Vooral dat laatste. Dat er kinderen in het Avonturenbos in het water zouden kukelen, had ik wel verwacht. Dat ik na een halfuurtje klimmen al met een vriendje op de eerste hulp zat, lag niet in de lijn der verwachting en was vrij gênant. Ik moest de ouders van Sven bellen dat hun kind zojuist zijn pols had gebroken bij een onhandige afsprong.”

 

Voor straf naar huis met de slappe lach

Madeleine (34): “We schrokken ons rot toen Charlotte al na anderhalf uur terug kwam van het slaapfeestje van Lisa. Wat was er gebeurd? Ruzie? Iemand ziek of erger? Nee, ze hadden alleen maar heel veel gelachen, vertelde Lot sip. Ze hadden taart gegeten en Twister gedaan en toen de slappe lach gekregen. Tja, zet zes meiden van tien bij elkaar, laat ze gekke capriolen uithalen, dat wil wel. De moeder van Lisa had eerst de meiden nog apart gezet: eentje in de gang, eentje op de bank, in de hoek. Ze mochten elkaar niet meer aankijken. Maar dat haalde weinig uit. “Mam we kwamen niet meer bij, we bleven maar lachen.” En zo kwam het dat Charlotte al voor het eten weer thuis zat en wij die avond niet naar de bioscoop gingen.”

 

Opsporing verzocht, maar dan voor kleuters

Nathalie (42): “Mijn zesjarige dochter Alyssa was uitgenodigd voor een Mega Mindy-feestje. De ouders van de jarige speelden dat ze door boeven waren ontvoerd en de kinderen moesten hen bevrijden. Vader was aan een lantaarn vastgebonden. Moeder zat in een kast en schreeuwde om hulp. Het was heel goed in elkaar gezet. Een soort Opsporing Verzocht voor kleuters. Net iets té levensecht. Alyssa had nog weken nachtmerries.”

 

En toen was de orang-oetan ook nog dood

Erna (36): “Een rondleiding op Schiphol voor de achtste verjaardag van Valentijn leek een topidee, maar toen ik op de Schipholsite rondkeek, stuitte ik op een te gekke aanbieding: retourtje Barcelona, op één dag heen en weer met Ryanair, voor € 5 per persoon. Ik wist dat Barcelona een leuke dierentuin had, niet ver van de luchthaven, met een zeldzame witte orang-oetan. Ik werd hoe langer hoe enthousiaster: hoe vet zou het zijn met wat vriendjes te gaan vliegen? Met de trein naar Artis was bij wijze van spreken nog duurder. Man en ik besloten dat vier kinderen net behapbaar zouden zijn. Omdat een vriendinnetje van Valentijn suikerziekte heeft, durfden we haar eigenlijk niet mee te nemen. Gelukkig bood haar moeder aan ons te vergezellen. Met acht man zaten we al om zes uur ’s ochtends in het vliegtuig, maar toen we aanvlogen op Barcelona miste ik iets. Waar was de zee? Bleken we op Barcelona Gerona te landen, de andere luchthaven, ruim tachtig kilometer van het centrum. Daar stonden we dan, in de middle of nowhere. Enige oplossing was een busje huren en alsnog richting de stad rijden. Het tripje overschreed daardoor rijkelijk het budget. En o ja, de orang-oetan bleek ook al jaren dood.”

 

Duizend pannenkoeken, overal modder

Femke (38): “Spijkerpoepen, speurtochten, koekhappen: na talloze knutsel- en thuisfeestjes was ik het zat. Dat moest beter kunnen. Te beginnen op Brams zevende verjaardag. Samen met Inge, de moeder van een klasgenootje dat ook bijna jarig was, ging ik brainstormen over een gezamenlijk feestje. Ik droomde hardop over een partijtje waarbij wij samen lui met muntthee op het terras konden zitten of op een kleedje aan de witte wijn, terwijl de kinderen zichzelf vermaakten. Dat bracht ons op de Stadstuin, een speeltuin in Hoorn waar je voor een euro kunt spelen. De volgende dag gingen er 26 invitaties de deur uit voor 10 juli. Waarom zouden we niet meteen de hele klas vragen? De speeltuin was groot genoeg, zo stelden we. We lieten de kinderen daarheen brengen door hun ouders en ook weer ophalen, konden wij in de tussentijd mooi op dat utopische kleedje zitten.

Een plan B hadden we niet. Toen op de bewuste dag de regen met bakken de hemel uit kwam, raakten we lichtelijk in paniek. Op het laatste moment afzeggen was ook zo sneu. Er zat niets anders op dan te gaan improviseren. Bij de Action haalde ik knutselmateriaal, vaasjes en stickertjes. Mijn huiskamer transformeerden we tot kleuterklas, inclusief creahoek, legotafel en poppenkast. De huiskamer van Inge deed dienst als eetzaal, daar werden limonade en cakejes geserveerd. Af en toe renden wat kinderen op hun modderschoenen tussen de hoosbuien van het ene huis naar het andere. Terwijl ik ze aan het werk zette en entertainde, stond Inge met het zweet in haar bilnaad pannenkoeken te bakken. Niks utopisch kleedje, niks muntthee – uiteindelijk zijn we ’s avonds doodmoe zwaar aan de chardonnay gegaan.”

 

Uitgerekend die dag viel er een halve meter sneeuw

Cindy (41): “Sanne is midden in de winter jarig. Daarom kiezen we meestal voor een indoor-feestje. Op haar zesde verjaardag viel er een halve meter sneeuw op de dag dat man en ik met ieder drie vriendinnetjes in de auto op weg waren naar een overdekte speelhal. Eenmaal op de snelweg kwamen we vast te zitten in een mega lange file. Ondertussen bleef het maar sneeuwen. Paniek in de tent. Mijn man had de oplossing: bij de eerste afslag eraf en direct door naar de Gamma. Daar kochten we grote emmers waarmee we een fantastische iglo bouwden. Warme chocolademelk, rondje sleeën, we hadden een topfeestje.”

 

Op een bootje met doodsbange jongetjes

Esther (36): “Voor Wouters zesde verjaardag besloot ik creatief uit te pakken. Ik regelde de boot van mijn moeder, kocht schmink en piratenbandana’s, schreef een spannend verhaal over een oude piraat en kocht een schat. Jongetjes met ooglapjes en bandana om het hoofd in de boot gezet en varen maar. Ik zat op de punt en vertelde over gemene rovers en piraten. Ik was nog niet halverwege of de kinderen keken me doodsbang aan. Sommigen moesten keihard janken. Alleen Wouter vond het reuze leuk.

Op het eilandje aangekomen, bleek mijn vriend iets te enthousiast te zijn geweest bij het begraven van de schat: de kinderen waren ruim een half uur bezig met het uitgraven. De helft had het toen al zuchtend opgegeven. Toen de schat werd gevonden, waren ze diep teleurgesteld. Er zat snoep in en de jongetjes hadden echt goud verwacht. Het jaar erop zaten we in de bowlinghal. Met patat. En frikadellen.”

 

Geen opblaasbadje, maar vijf kleuters in een meer

Brigitte (36): “De kinderen moesten zwemspullen meenemen. Als je kind pas vier is, denk je dan aan een opblaasbadje in de tuin. ‘Nee hoor’, zei de moeder van jarige Sofie, ‘we gaan naar een recreatiegebied waar de kinderen lekker met water kunnen kliederen.’ Klonk goed, al vond ik het ook wel een beetje eng. Ik drukte Lisa op het hart haar vleugeltjes om te doen en het liefst was ik meegefietst om de plek op veiligheid te checken. Had ik dat maar gedaan, want later hoorde ik dat ze daadwerkelijk allemaal het water in waren geweest. ‘Tot aan de gekleurde ballen, mama.’ Eén volwassene met vijf meisjes en dan ook nog in open water? Achteraf was ik vooral boos op mezelf. Ik had de moeder nooit mogen vertrouwen. Een wijze les. Nog steeds word ik misselijk bij de gedachte wat er had kunnen gebeuren.”


Dit artikel staat in Kek Mama 03-2017.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kind vermaakt zichzelf
Beeld: Unsplash

Hallo zeg, Joan is geen animatieteam voor kinderen die zich vervelen. Haar zoon moet echt heel ziek zijn, wil ze een potje met hem kwartetten.

Wachtend op het schoolplein raak ik in gesprek met de moeder van Fien, een klasgenoot van Callum. Uit beleefdheid informeer ik naar haar plannen voor de meivakantie. En krijg een dagbesteding voorgeschoteld waar menig animatieteam jaloers op zou zijn. Ze gaan naar het filmmuseum en Nemo. Ze heeft een dj­-workshop geregeld. Ze is van plan Fien pasta te leren koken. Ze doen met zijn tweetjes mee met de zwemvierdaagse, hebben twee moederdochter­-tennisclinics geboekt en uiteraard het gebruikelijke programma: verven, knutselen en koekjesbakken. En wij? Ook zulke leuke plannen?
 

'We zijn ons nog aan het oriënteren'

Eerlijk gezegd heb ik daar nog geen seconde over nagedacht. Bij twee weken vrij denk ik vooral aan ultieme rust. Beetje uitslapen, rustig de dag opstarten en dan kijken op welke momenten ik nog kan werken. Met wat geluk is het mooi weer en speelt Callum buiten. Bij hevige plensbuien gaan we een keer naar de bioscoop, maar ik weet niet eens of er iets draait. Ik hou het dus maar op: “We zijn ons nog aan het oriënteren.” Dat klinkt in ieder geval een stuk beter dan: “Ik heb niks gepland.”
 

Moedergen

Al komt het daar wel op neer. Ik ben namelijk niet zo’n entertainmentmachine. Ik mis de moederdeugd waarbij je dolgelukkig wordt van een middagje fröbelen of kwartetten met je kroost. Of van dekens en lakens een spannende hut maken. Dat moedergen heb ik nooit gehad. Ook niet toen Callum jonger was. Ik vond het heerlijk naar hem te kijken als hij met zijn kleine knuistjes een blokkentoren stapelde. Maar dan vanaf de bank met een espresso erbij.

En dat is altijd zo gebleven, ook nu hij zeven is. Ik voel me niet geroepen mee te klimmen op een klimrek, in zandbakken te grutten of deel te nemen aan watergevechten. Ik moedig hooguit aan en cater met liefde limonade en koekjes. ’s Zomers wil ik met alle plezier een zwembad opblazen, vullen met emmers lauw water en de hele collectie zwemattributen oppompen, maar dan houdt het op.

Van de Xbox weet ik alleen hoe hij aangaat, maar ik heb geen idee hoe ik een voetbalpoppetje naar voren kan bewegen, laat staan een bal schieten, dus dat hele Fifa18 is niet aan mij besteed. En ik mis het geduld om urenlang Muizenval, Toren van Pisa of Bunny Hop te spelen. Als een toren instort ben ik er meteen klaar mee en ik erger me nogal snel als ik niet win. En laten we het alsjeblieft niet hebben over Legopakketten in elkaar zetten, Callums grote passie.
 

Lego

Callum is dol op Lego Ninjago. Sinds zijn vijfde prutst hij de ingewikkeldste bouwwerken in elkaar. Hij bestudeert secuur gebruiksaanwijzingen die door de gemiddelde Ikea-klant als hogere wiskunde zouden worden betiteld. Af en toe wenst hij daar hulp of aanmoediging bij. Al was het maar omdat sommige priegelsteentjes echt lastig klemmen of hij net dat ene rode blokje niet kan vinden.

Of ik wil zoeken? Alvast een vliegtuigje in elkaar wil zetten? De vleugels van de adelaar maken? Zo’n taak schuif ik direct door naar mijn vriend, met de zeer vrouwonvriendelijke boodschap ‘moeders kunnen niet bouwen’. Voordat ik nu een feministische lawine over me heenkrijg: ik voed Callum verder reuze genderneutraal op. Hij leerde al jong dat vrouwen gelijk zijn aan mannen en we verdelen hier in huis keurig alle huishoudelijke taken, ongeacht de sekse. Maar als het om Lego gaat, komt dit politiek incorrecte statement me persoonlijk gewoon goed uit.
 

Sámen delen, sámen spelen

Gek genoeg heb ik wel engelengeduld als het op knuffelen aankomt. Lekker met Callum in bed tutten, samen in bad en stoeien op de bank. Ik ga ook graag mee als hij moet voetballen. Ik sla geen training over, juich om elk balcontact en mis niks, ook niet die uitwedstrijd om kwart over acht ’s ochtends. En voorlezen vind ik een feestje. Zowel voor het slapengaan of op de bank, als we net uit de bieb komen.

Niets zo leuk als mijn favoriete jeugdboeken opnieuw lezen en mijn kind enthousiasmeren voor taal. Maar daar houdt het qua ouderparticipatie wel bij op. Tot ongenoegen van mijn zoon, die heilig gelooft in het credo sámen delen, sámen spelen. Callum kan na zo’n zaterdagochtend, waarop ik in de stromende regen een uur heb gekeken naar een horde jonge hondjes en een bal, doodleuk vragen wat we straks gaan doen, als we thuis zijn. Nou, ik weet niet wat jij gaat doen, maar ik ga koffiedrinken en de krant lezen, denk ik dan. Of domweg candy crushen op de bank. In ieder geval schakel ik mezelf de rest van de dag uit. Even alleen met mijn eigen gedachten. En dat kan het beste als hij in zijn speelhoek Lego bouwt of Pokémonplaatjes op sterkte sorteert.
 

Uitzondering

De enige uitzondering maak ik als Callum ziek is. Een paar werken geleden had hij hoge koorts, hoofd­ en keelpijn en kon hij geen hap door zijn keel krijgen. Heel aandoenlijk en mijn hart brak. Ik wist niet hoe snel ik het hele arsenaal aan familiespellen en Beyblades (soort tollen, google maar) tevoorschijn moest halen. Ik was dolgelukkig dat ik hem kon afleiden met 45 potjes Pesten en Beyblade­gevechten. Maar man, wat was ik blij toen hij beter was en weer lekker buiten kon spelen met de jongens uit de buurt.

Dat zie ik toch het liefst, een kind dat met vriendjes buiten aan het schooieren is en zichzelf goed kan vermaken. Natuurlijk lukt dat niet elke dag. Zeker als zijn twaalfjarige stiefzus hier is, hoor ik regelmatig de woorden ‘ik verveel me’ rondzingen. Prima, niks mis mee. Heb ik vroeger ook veelvuldig gedaan. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat verveling fantastisch is voor de creativiteit. Kinderen hebben meer tijd nodig om prikkels te verwerken dan volwassenen. Dus als je kind zich verveelt of alles saai vindt, schijnt dat heel nuttig te zijn. Saai betekent namelijk rust en oplaadtijd voor de hersenen.
 

Zichzelf vermaken

Als je continu je kind entertaint of ideeën aandraagt om ergens mee te spelen, worden de hersenen niet voldoende gestimuleerd en dus lui, stellen experts. Kinderen leren zo niet om zichzelf te vermaken. Peter Gray, hoogleraar psychologie aan het Amerikaanse Boston College, maakt het nog bouder. Volgens hem moeten ouders die constant meespelen als er een vriendje komt, niet gek opkijken als hun kind narcistisch wordt. Hij stelt in zijn boek Free to learn dat ouders hun kinderen zelf moeten laten aanmodderen. Door je afzijdig te houden, geef je ze de kans hun empathisch vermogen te ontwikkelen. Ze weten dat vriendjes zomaar kunnen afhaken, als er geen ouder is die ingrijpt, dus zijn ze automatisch socialer.

Ik kan me ook niet herinneren dat mijn moeder marathonsessies touwtjespringen of knikkeren met mij hield of fijn mee kwam spelen met de Barbies. Noch de moeders van mijn vriendinnen. Ik weet ook niet wat ze wel deden. Het huishouden? Koffiedrinken? In mijn herinnering stond mijn moeder altijd op de tennisbaan, maar dat kan ik mis hebben.
 

Lees ook
VIDEO: dit doen moeders dus de hele dag >

 

De hele dag bezig met hun kind

Schijnbaar zijn de moeders in mijn omgeving allemaal reuze productief. Zeker degenen die maar één kind hebben, zijn de hele dag bezig om het hun kind naar de zin te maken. De moeders van Callums vriendje Bas gaat gerust met vier jongens tegelijk naar het bos om daar een speurtocht uit te zetten. Zomaar, omdat het woensdagmiddag is. Ik moet er niet aan denken.

Of lijkt dat maar zo, dat al die moeders hele dagen meespelen? Als ik de moeders van Callums voetbalelftal ernaar vraag, blijkt dat zij ook niet als animatieteam fungeren. Lucie doet zelfs helemaal niets. “Ben je gek, hooguit eens per jaar een bordspel, met Kerst. Verder vermaakt hij zich maar met zijn iPad of Playmobil.” Lian haat de Playstation waarmee haar zoon zich dagelijks amuseert. “Al die vreselijke autorace­games. Ik ga echt geen wedstrijdje met hem spelen hoor. Ter compensatie ga ik naast hem op de bank zitten als hij gamet, beetje Facebooken en appen met vriendinnen. Vindt hij ook reuze gezellig.” En Fatima, moeder van vier zonen en een dochter, is nog resoluter: “Nee hoor, spelletjes doen ze maar samen; genoeg broers, zeg ik altijd. Ik speel thuis al zo vaak voor scheidsrechter, dat vind ik voldoende.”

Hoe meer ik doorvraag, hoe meer eerlijke antwoorden ik krijg. Mijn collega Sophie biecht op dat ze soms wel erg lang doet over het zoeken naar de vingerverf in de hoop dat de kinderen inmiddels allang zijn vergeten wat ze zouden gaan doen.
 

Qualitytimen

Gesterkt door deze verhalen (maar ook met een tikkie schuldgevoel, want het is toch wel erg dat mijn zoon eerst ziek moet worden voor ik een keer met hem wil qualitytimen) besluit ik in de meivakantie toch iets met hem te gaan doen. En zo komt het dat ik na twee weken op het schoolplein bewust de moeder van Fien opzoek. Ik kan haar trots vertellen dat ik met Callum ben gaan midgetgolfen, dat ik een keer popcorn (magnetron, maar toch) met hem heb gemaakt en ook naar Nemo ben geweest. Dat Callum daar vervolgens als een haas op leeftijdsgenootjes afging met wie hij in de bellenblaasmachine kroop, waarop ik de hele middag op een bankje op mijn iPhone kon turen, is een detail dat ik wijselijk verzwijg.
 

Dit artikel staat in Kek Mama 07-2018 en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie-babys-lijken-oud

De baby's uit onderstaande fotoserie zijn nog geen paar maanden oud, toch lijken ze al behoorlijk op leeftijd. Maar dat maakt ze ook wel weer behoorlijk lief.

Goed om te weten: de foto's zijn allemaal ingezonden door de trotse ouders zélf - van babyshaming is dus weinig sprake ;-).

 

Net Gordon Ramsay

 

En zei iemand Danny Devito?

 

Je ziet 'm nog net niet aan de bar van een Engelse Pub hangen

 

Lees ook
Ja, deze babynamen werden vorig jaar écht gegeven >

 

Samen met z'n concullega

 

Hij is al die aandacht nu al zat

 

Net als deze baby

 

En je dacht dat die new born shoot zo schattig zou worden...

 

Nu al wijzer dan z'n vader

 

Dus... En waar was jij gisteravond?

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >