Beeld: Getty
Beeld: Getty

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: juf Fiona staat huilend voor de klas.

Maandagochtend, twee weken voor de zomervakantie. Ik praat met groep vier in de kring over het weekend. “Wat heb jij gedaan, juf?”, vraagt Marianne. Daar had ik liever geen antwoord op gegeven. Onze hond Henk is gisteren flauwgevallen. De dokter denkt aan een hartaanval en bereidt ons erop voor dat hij een spuitje moet krijgen. Vannacht heb ik naast hem geslapen. Ik besluit nuchter te vertellen  wat er aan de hand is, maar voor ik het weet zit ik te snikken.

 

Warmte van de kinderen

De klas zit als aan de grond genageld. Een huilende juf! Nathalie doorbreekt de stilte. “Mijn hamster is dood, juf”, troost ze. “Toen moest ik ook huilen.” Nu deelt iedereen zijn ervaringen. Joris heeft afscheid moeten nemen van zijn poes; Vincent van zijn konijn, Ebru van de hond van de buren en dan is er nog een rij overleden cavia’s, troetelmuizen en tamme ratten. Ik voel me getroost door de warmte van de kinderen. En dan beginnen we toch maar met de les.

 

Zwarte krullletjes

Na school vraagt Thomas hoe Henk eruitziet. Ik vertel dat hij klein is met zwarte krulletjes. De volgende dag geeft hij me een schilderij van een soort egel, vol streepjes. “Dat zijn de krulletjes”, verklaart hij. Intussen gebeurt er met Henk een wonder: hij begint opeens weer te eten. Het spuitje is van de baan. De klas reageert euforisch. 

Maar een week later herhaalt de geschiedenis zich. Henk valt weer flauw, de dierenarts verklaart hem weer in levensgevaar, ik vertel het – dit keer nuchter – aan de kinderen, ze troosten me weer lief; ’s avonds trekt Henk weer bij en de volgende dag is de klas weer door het dolle. Maar er heerst ook enige onrust. “Gaat Henk dood of niet?”, vraagt Jonathan. Ik zeg dat ik niet denk dat Henk er na de zomervakantie nog is.

 

Superdog met zwevende kluifjes

Op de laatste schooldag krijg ik wel zestien tekeningen. Op een ervan stijgt Henk als Superdog op met zwevende kluifjes om zich heen. Op een andere sta ik met een zakje naast Henk terwijl ik zeg: “Poepie toch.” Op 31 juli is Henk zo lang buiten westen dat het moment toch echt lijkt aangebroken, maar na vijf minuten staat hij op uit de dood. De dierenarts ontdekt dat Henk aan epilepsie lijdt. Hij krijgt medicijnen en is binnen de kortste keren zo speels als een puppy.

 

Stervende hond

Na de vakantie stormen mijn oud-leerlingen – ze zitten nu groep vijf – op me af om hun meeleven te betuigen. Hun ouders vertellen dat ze het de hele vakantie over de stervende hond van juf hebben gehad. De verwarring is groot als ik zeg dat  Henk weer gezond is. Ik voel me haast bezwaard. Alleen Nathalie is niet verbaasd. Ze vertelt dat ze met haar ouders een kaarsje voor Henk heeft opgestoken in een Frans dorpskerkje. En wel op 31 juli. De volgende dag vertelt haar moeder dat Nathalie later non wil worden omdat ze aan den lijve heeft ondervonden dat een kaarsje helpt.

 

Dit artikel staat ik Kek Mama 11-2016

kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >