Beeld: Getty
Beeld: Getty

In ieder nummer van Kek Mama vertelt een juf openhartig over wat ze meemaakt. Deze keer juf Els over haar zorgen om Dylan.

Donderdagochtend tien voor negen. Vandaag wordt Dylan acht. Ik kijk af en toe onrustig naar de deur of hij er al aan komt. Ik hoop dat hij een traktatie bij zich heeft. Al is het maar een dropje. Ik heb zijn moeder eraan herinnerd dat het de bedoeling is dat hij trakteert, maar ze vergeet nog wel eens wat. Dylan heeft een tijdje in een pleeggezin doorgebracht omdat Rachel, zo heet zijn moeder, een drugsprobleem had. Sinds een half jaar mag hij weer bij haar wonen. Rachel is afgekickt, werkt mee met de instanties, laat haar bloed veelvuldig testen. Een hele prestatie.

Pinguïns

Voor kinderen is een verjaardag heilig, moeders die zo’n dag vergeten krijgen een nul op hun rapport. Ik zou het rot voor Dylan vinden als Rachel vandaag zakt voor deze test; en ook voor haarzelf. Ze doet zo haar best op het goede pad te blijven. Dan komen Dylan en zijn moeder binnen. Ze dragen allebei een dienblad met kleine zwart-roze-gele figuurtjes. Het wordt stil zonder dat ik erom heb hoeven vragen. Alle kinderen kijken met open mond naar Dylan. Die straalt zo dat hij bijna licht geeft. “Het zijn pinguïns van trekdrop”, zegt hij. “Zelf gemaakt.”

De voeten van de pinguïns zijn van schuimbanaan. Ze hebben lijfjes van marshmellow, hun vleugels zijn van trekdrop. Hun hoofden bestaan uit twee kokindjes met een gepofte oranje rijstkorrel ertussen als bek. De onderdelen worden op hun plaats gehouden door saté-prikkertjes. Het zijn kleine wondertjes.

Rode wangen

Rachel vertelt dat zij en Dylan samen een week aan de pinguïns hebben gewerkt; elke avond maakten ze er vier. Dat ze zijn komen lopen van huis, om te zorgen dat er niets met de pinguïns gebeurde. Ik geef haar spontaan drie kussen. Ze krijgt rode wangen van blijdschap. “Ik denk weleens dat ik het niet kan – moeder zijn,” zegt ze. “Je kunt het juist ontzettend goed,” zeg ik.

Els (58), geeft les op een buurtschool in de Randstad.

blaren kinderen
Beeld: Pixabay

En dan ineens zit er zo’n gemene blaar op de hiel of teen van je kind. Zo pak je dit euvel aan.

Zo ontstaan blaren bij kinderen

Iedereen heeft weleens last van een blaar op z’n voet. Blaren ontstaan als er te veel druk of wrijving op de voet komt (meestal op de hiel of onder de voet). Vaak is een slechtzittende schoen de boosdoener: bijvoorbeeld een nieuwe schoen die nog moet worden ingelopen en in het begin nog knelt. Maar ook te grote schoenen kunnen voor problemen zorgen: doordat de voet steeds schuift in de schoen, ontstaat er wrijving en dus een risico op blaren.

 

Hoe voorkom je blaren?

Blaren voorkom je door te zorgen voor goed passende schoenen. Zoals gezegd: niet te klein en niet te groot. Koop schoenen dus niet ‘op de groei’. Laat je kind nieuwe schoenen rustig inlopen. Eerst een paar uur, dan pas de hele dag.

 

Lees ook
Dit moet je weten over een zonnesteek bij kinderen >

 

Doorprikken of niet?

In principe hoeven blaren niet behandeld te worden. Laat de blaar dus gewoon zitten als je kind er geen last van heeft. Maak ‘m wel goed schoon met water en zeep, spoel dat af en maak alles goed droog met een tissue. Plak er een grote pleister op die de hele blaar bedekt. Er zijn ook speciale blaarpleisters te koop. Deze verzachten de pijn en hebben een vocht absorberende werking.

Heeft je kind wel last van de blaar? Dan kun de blaar doorprikken. Dat doe je zo:

  • Was je handen grondig
     
  • Maak de blaar en de huid eromheen schoon met een huidreinigingsmiddel (bijvoorbeeld jodium)
     
  • Pak een steriele naald en prik de blaar op twee plekken open: in de boven- en onderkant. Duw met een schoon watje of gaasje het vocht uit de blaar. Laat in verband met infectiegevaar de rest van de huid zitten.
     
  • Desinfecteer opnieuw de huid.
     
  • Dek de plek af met een pleister om te voorkomen dat er vuil of bacteriën bij komen.

 

Blaren op vakantie

Door de warmte, het dragen van knellende waterschoentjes en meer/langer lopen dan normaal, kunnen zeker op vakantie ook blaren ontstaan. Handel zoals bovenstaand, en raadpleeg een arts als je het in verband met infectiegevaar niet vertrouwt.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

jaloerse peuter
Beeld: Unsplash

Ja, ook peuters kunnen last hebben van het groene monster. Dit zijn de oorzaken van hun jaloezie en zo ga je daarmee om.

Waarom jaloers?

Niets menselijks is onze peuters vreemd. Dus logischerwijs kunnen ze soms flink jaloers worden. Het is een normale menselijke emotie, net als blijdschap of verdriet. Bovendien zijn peuters nog erg op zichzelf gericht. Empathie ontwikkelt zich meestal pas later, peuters kunnen zich nog moeilijk in een ander verplaatsen en gunnen een ander nog niet echt iets. En dus pakken sommige peuters rustig een nieuwe Barbie af van een vriendinnetje, simpelweg omdat ze die mooi vinden en ook willen hebben. Maar jaloezie bij peuters richt zich vooral op de aandacht van ouders. Of eigenlijk: als die aandacht naar een ander kind gaat, bijvoorbeeld als er een nieuw broertje of zusje wordt geboren. Dan kan er een ware concurrentiestrijd losbarsten.

 

Lees ook
KIND: Zo beleeft een peuter verstoppertje >

 

Zo herken je het

Een peuter die geplaagd wordt door jaloezie om jouw aandacht of liefde zal dat soms letterlijk zeggen: ‘Mijn mama! Afblijven!’ Of ze duwen hun concurrenten weg. Maar er zijn ook kinderen die dit minder duidelijk uiten. Sommige peuters gaan zich ineens lastiger gedragen: ze maken iets stuk, huilen om niets of gooien ineens hun theeserviesje door de kamer. Allemaal tekenen aan de wand die erop kunnen wijzen dat er sprake is van het groene monster.

 

Omgaan met jaloezie

Vermoed je jaloezie bij jouw peuter? Ga het gesprek aan en neem deze gevoelens serieus. Want ook jij bent soms een tikkie jaloers op je buurvrouw die voor de vierde keer dit jaar op vakantie gaat, of op die collega die een week na haar bevalling weer maat 36 had. Benoem het gedrag van je peuter: ‘Ik zie dat je het niet leuk vindt dat een ander met jouw speelgoed speelt/ik jouw zusje de fles geef.’ Dan voelt jouw kind zich al gezien en gehoord. Probeer als het enigszins kan je aandacht goed te verdelen en iets leuks in het vooruitzicht te stellen: ‘Straks maak ik een puzzel met jou.’ En realiseer je dat jaloezie een nuttige emotie is. Zo leert jouw peuter rekening te houden met een ander en dingen te delen. Wijze levenslessen, kortom.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >