Beeld: Getty
Beeld: Getty

Van de ene op de andere dag voor het kind van een ander zorgen. Daniëlle deed het. En nog top ook.

Danielle en (37) en Maarten (41) zorgen voor het zoontje van Maartens neef. Bram is nu twee en kwam bij hen wonen toen hij net een jaar was.

“Ik was blij toen Bram bij ons kwam wonen, maar het was een ingewikkelde blijdschap. Maarten en ik hebben jarenlang tevergeefs geprobeerd zelf een kind te krijgen en die teleurstelling had ik nog niet verwerkt. Toen Bram aan ons werd toegewezen, merkte ik dat mijn oergevoel direct weer werd aangewakkerd. Eindelijk kon ik eraan toegeven.
 

‘Hallo, wij nemen alles mee!'

Brams ouders konden door allerlei problemen niet voor hem zorgen, maar wilden hem wel graag bij familie hebben. Wij waren de beste kandidaten. Ik vond het best eng: zou dat kleine jongetje zich wel aan ons kunnen hechten? Hoe voelt dat dan, als het niet je eigen kind is? Zou ik wel een goede moeder voor hem zijn? Maar goed, we gingen ervoor en een week voor zijn komst stapten Maarten en ik als een stel opgewonden jonge ouders de Prénatal binnen. We riepen vrolijk: ‘Hallo, wij nemen alles mee!’ De verkoopster keek echt stomverbaasd.

Bram werd door zijn begeleider gebracht. Ik kreeg een briefje in mijn handen gedrukt waarop stond wat hij moest eten en drinken. ‘En hij slaapt slecht’, werd er nog snel bij verteld. Dat was het. Echt heel raar, zoals dat ging. Ik was nerveus en durfde hem die eerste paar uur geen seconde alleen te laten. Ik vroeg me ook steeds af of hij het wel leuk bij ons vond. Maar het ging best goed – als ik met hem speelde moest hij zelfs af en toe lachen. We moesten wennen aan elkaar, maar het ging ook wel natuurlijk. Hij was zelfs relaxter dan ik, alsof hij aanvoelde dat dit zijn veilige, nieuwe thuis was.
 

Loslaten is wel een dingetje

Toen ik hem die eerste avond naar bed bracht, viel hij in een diepe, tevreden slaap. Ik kon het haast niet geloven, ging elk halfuur kijken of het wel goed ging. Dat hij de hele nacht doorsliep bevestigde voor mij dat we de goede beslissing hadden genomen. Bram is inmiddels een jaar bij ons en het gaat prima. We houden zoveel van hem. Alleen, mijn verantwoordelijkheidsgevoel zit me soms in de weg. Toen hij bij ons kwam wonen, stopte ik met werken om hem alle aandacht te geven die hij nodig had. Ik merk nu dat ik graag weer aan de slag wil, maar moet er niet aan denken hem naar de crèche te brengen. Het voelt zo egoïstisch. Loslaten is wel een dingetje. Laatst heeft hij voor het eerst bij mijn ouders gelogeerd. Ik kreeg een brok in mijn keel toen ik hem achter het raam zag staan zwaaien. Het is natuurlijk heel normaal dat een kind bij opa en oma logeert, misschien maakte me dat wel zo emotioneel. Dat we op dat moment een normaal gezin waren.”
 

Marit (40) en Sven (43) zorgen voor het dochtertje van Marits neef. Julia (8) was pas acht weken oud toen ze naar hen verhuisde.

“Ik kreeg een compleet gestreste baby in mijn armen. Julia’s ogen stonden wijd open, ze huilde, ik kon de spanning in haar lichaam voelen. Mijn oerinstinct reageerde direct. Ik hield haar heel dicht tegen me aan, alsof ik haar wilde laten weten: bij ons ben je geborgen. Na een paar dagen durfde ze zich aan mijn warmte over te geven en werd het huilen minder.
 

'Het brak mijn hart: zo’n klein meisje met zo’n groot trauma'

Julia is de eerste weken van haar leven aan haar lot overgelaten. Het brak mijn hart: zo’n klein meisje met zo’n groot trauma. Hoe kun je nou niet reageren als een pasgeboren baby huilt? Het voelde ook oneerlijk. Mijn man en ik hebben jarenlang geprobeerd een kind te krijgen; Julia’s ouders hadden haar ondoordacht gekregen en niet voor hun kind gezorgd. Ik was niet trots op die gedachte hoor, want mijn neef en zijn vrouw hebben psychische problemen waar ze niks aan kunnen doen. Ik heb Julia vooral veel liefde en aandacht gegeven: kom maar hier, hier is het veilig. Ik wil zo graag dat ze gelukkig is bij ons. Medelijden heb ik natuurlijk ook. Ik zal nooit dat ene stukje voor haar kunnen oplossen – dat ze niet bij haar eigen ouders woont. Haar voogd van Jeugdzorg beslist over haar en niet ik, best vreemd vind ik dat. Ik ben nota bene de persoon die Julia het beste kent.

Julia moet elke drie weken een dag naar haar ouders. Ik snap dat het goed is dat ze contact met hen heeft, maar het is heel heftig. Na elk bezoek moet ze emotioneel een paar dagen bijkomen. Dan zit ik met een kind dat opnieuw haar draai moet vinden. Ik zie wat het met haar doet, maar mijn mening telt niet. Op papier ben ik niet haar moeder, terwijl het wel zo voelt. Dat doet pijn.”
 

Makkelijk was het niet

Carina (41) is single en zorgt sinds een jaar voor Jorik, de 13-jarige zoon van haar overleden broer.

“Mijn broer zou het ook mij voor doen, denk ik als de hele situatie me te veel wordt. Hij is dood en wij moeten zorgen dat het goed komt met Jorik. Mijn broer had grote psychische problemen. Op een avond is er iets bij hem geknapt en heeft hij zelfmoord gepleegd. Zijn vrouw kon niet voor Jorik zorgen, hoezeer de hele familie haar ook probeerde te helpen. Ik vond het vanzelfsprekend dat ik mijn neefje in huis zou nemen, maar makkelijk was het
niet. Ik was nog zo verdrietig om mijn broer.

Door alle problemen met zijn vader heeft Jorik veel nare dingen meegemaakt. Je merkt dat ook aan hem. Hij heeft veel ruimte nodig, is soms heel kinderlijk en heeft last van boze buien. En nu begint hij ook nog te puberen. Al die gevoelens waarmee hij moet dealen, het is ook niet makkelijk. Hij heeft zo veel vragen over zijn vader en hoe het nu verder moet met mama. Ik geef altijd eerlijk antwoord en als ik het niet weet, zeg ik dat ook.
 

'Ik baal als zijn moeder weer eens niet komt opdagen’

Alle rompslomp eromheen is zwaar. Niet eens dat ik mijn vrije leventje heb moeten opgeven, dat gaat me makkelijk af. Ik vind het ingewikkeld dat ik ook te maken heb met Joriks moeder. Er zijn duidelijke af spraken gemaakt over hoe en wanneer hij haar ziet. Ik begrijp dat het contact belangrijk is, maar als zij niet op komt dagen of weer eens een uur te laat is, zakt de moed me weleens in de schoenen.

Ik doe mijn best Jorik een zo’n normaal mogelijk leven te geven. We hebben een planbord in de keuken hangen, eten samen, hij gaat gewoon naar school en moet zich aan de regels houden. Soms moet ik boos op hem worden, dan voel ik me altijd weer schuldig. Mijn verstand zegt dat het moet, maar gevoelsmatig wil ik alleen maar lief voor hem zijn. Ik denk weleens dat ik te veel mijn best doe. Nou ja, voorlopig redden we het prima met zijn tweetjes. Mijn neefje en ik zijn twee handen op één buik.”

Dit artikel staat in Kek Mama 13-2016.

12 redenen huilen kinderen

Het verkeerde boekje voorlezen, mensen die niet terugzwaaien of het moment dat ze erachter komen dat de snacks op zijn. Er zijn veel redenen voor kinderen om een potje te gaan grienen, maar soms kun je er als ouder geen touw aan vast knopen. Zo ook niet bij deze foto's.

Papa en ik


 

Toekomstige acteur

Tja...


 

Dat gaan we dus écht niet delen


 

Privacy wordt niet gewaardeerd


 

Soms weet je het ook gewoon niet


 

'Maar, waarom niet?'


 

Het gemiddelde ochtendritueel


Lees ook
Fotoserie: 8x creatieve wraakacties van kinderen >

 

En dit ook


 

Beetje besluiteloos


 

Is ook best eng


 

Het leven is ook zwaar

Bron: BoredPanda.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

positief opvoeden
Beeld: Pexels

Uit onderzoek blijkt dat kinderen die positief worden opgevoed, een grote kans hebben om zich te ontwikkelen tot zelfstandige volwassenen met veel zelfvertrouwen. Makkelijk gezegd, maar hoe pak je zoiets aan?

Wij hebben als handvat de vijf basisprincipes op een rij gezet.
 

1. Een veilige en stimulerende omgeving bieden

Een hele logische. Als je kind zich vrij kan bewegen en zich veilig voelt, zal het veel gaan ontdekken en uitproberen. En dit helpt om z'n vaardigheden te ontwikkelen. Wat hierbij heel belangrijk is? Een veilig huis. Berg medicijnen goed op, leg gevaarlijk spul buiten bereik van je kind en zet hekjes voor de trappen. Zo kun jij ook wat meer ontspannen en hoef je geen politieagent te spelen.
 

2. Laten leren door positieve ondersteuning

Je hoeft echt niet elke minuut van de dag met je kinderen te spelen, maar het is wel belangrijk dat je er voor ze bent wanneer ze naar je toe komen voor hulp of om te praten. Daarnaast vinden kinderen het prettig om te horen wat ze goed doen en om aangemoedigd te worden om nieuwe dingen te leren: een schouderklopje op z'n tijd is altijd fijn.
 

Lees ook
Jan legt het nog een keer uit: complimenten >

 

3. Een aansprekende discipline hanteren

Stel duidelijke regels op en leg op een heldere manier uit wat je kind fout doet wanneer hij of zij zich niet aan deze regels houdt. Belangrijk hierbij is: reageer snel en doortastend. Dit zorgt ervoor dat je kind weet wat-ie kan verwachten en zich zeker en veilig voelt. Extra tip: je hoeft niet altijd meteen op elk klein probleem in te gaan. Negeer het gedrag waarvan je denkt dat het eigenlijk aandacht vragen is. Geef het niet te veel aandacht, dan stopt het vanzelf.
 

4. Realistische verwachtingen hebben

Kinderen ontwikkelen zich allemaal op hun eigen manier, én in hun eigen tempo. Je koter moet er dan ook aan toe zijn om iets nieuws te leren. Als je te veel van je kind vraagt, is de kans groot dat hij ongewenst gedrag gaat vertonen. Blijf realistisch en onthoud dat niemand perfect is. Oh, en wees ook niet te streng voor jezelf.
 

5. Goed voor jezelf zorgen

Dit is een hele belangrijke: als je goed voor jezelf zorgt, wordt de opvoeding van je kind daar ook makkelijker en leuker van. Doe eens iets wat je leuk vindt, zonder dat je kinderen erbij zijn en je zult zien dat je rustiger en geduldiger bent wanneer je kind je nodig heeft.

Bron: Positiefopvoeden.nl

 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >