Mariëtte Middelbeek

Op een Franse markt raakte Kek Mama's Mariëtte drie jaar geleden zoon Casper kwijt. 'Het gebeurde letterlijk in twee tellen.'

En wat volgde was doodeng.

 

Buggy

Casper was die ochtend een ware peuterdraak en tegen de tijd dat we hem op de drukke Franse markt in onze dubbele buggy probeerden te snoeren, begon ik me al af te vragen waarom ook alweer precies naar de markt wilden. Omdat dat leuk was, hadden we eerder die ochtend besloten. Gelukkig heeft de buggy stevige riempjes.

 

'Zelluf lopen'

Na vijf minuten van aanhoudend gekrijs, begon het echter toch wat gênant te worden. Uit Caspers boze geschreeuw maakten we op dat hij zelf wenste te lopen en om dit bezoekje aan de markt nog te redden, haalden we hem toch maar eruit. Waarna hij paniekerig begon te roepen dat hij juist ín de wagen wenste te zijn, om vervolgens geheel volgens de wetten van de peuterlogica boos te worden dat beide situaties niet op hetzelfde moment konden bestaan.

 

Mooie motor

Het was, kortom, een heel gemiddelde ochtend met een peuter op vakantie. Uiteindelijk moest het toch zelf lopen worden, besloot Casper. En dan ook echt zelf. Zonder zoiets verschrikkelijks als iemand die je hand vasthoudt. Omdat dat natuurlijk voor geen meter opschiet, besloot man Erik om alvast vooruit te lopen, zodat er in elk geval voor het vallen van de avond enkele inkopen gedaan konden worden. Ik probeerde intussen Casper over te halen om in elk geval dezelfde kant op te lopen als wij, wat een uitdaging op zichzelf was, want hij had even verderop een motor zien staan en dat is natuurlijk vele malen interessanter dan achter je moeder aan hobbelen.

 

Weg

Half omgedraaid met een nogal grote kinderwagen over de markt lopen bleek het recept voor tegen iemands schenen rijden, en me uitputtend in Franse excuses hield ik mijn blik twee tellen voor me gericht. Dat was twee tellen te veel. Toen ik me weer omdraaide en verwachtte Casper nog steeds te zien drentelen, was hij ineens nergens meer te bekennen. Ik dacht dat hij naar de motor was gelopen en ging snel achter hem aan, maar daar was hij niet. En ook niet bij de fruitkraam er tegenover, waar hij eerder door hem innig geliefde bananen had gezien. Ik keek om me heen, en nog eens, en nog eens, maar hij was weg.

 

Gokken was onmogelijk

De markt leek ineens veel drukker. Ik kon ook helemaal niks zien tussen al die mensen door. Ik begon te lopen, maar met de buggy schoot het geen meter op en bovendien wist ik niet welke kant hij op was gegaan. Er bleken plotseling ook tientallen kleine straatjes uit te komen op de markt. Gokken was onmogelijk. Terwijl ik het ene straatje inliep, zou Casper via dertig andere plekken weg kunnen rennen. Ik riep Caspers naam, maar kreeg geen reactie. Daarna rende ik, onhandig zigzaggend met de kinderwagen, richting Erik, balend dat ik die dag geen telefoon bij me had.
 

Lees ook
Dít moet je dus echt doen als je je kind kwijt bent >

 

‘Je cherche mon eh…’

Onderweg kwam ik langs het kraampje waar ik net had gestaan en ik hoopte dat de man en vrouw erachter misschien iets hadden gezien. ‘Je cherche mon eh…’ Shit. Fille? Nee, dat is een dochter. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Een acht voor mijn vwo-examen Frans en het woord voor zoon gewoon niet weten. ‘Je cherche un garçon eh… blonde’, hakkelde ik uiteindelijk. Het tweetal knikte begrijpend, keek om zich heen, maar wist het ook niet. Een garçon blonde hadden ze niet gezien. Ik vond mijn man bij de olijvenkraam, riep paniekerig dat Casper weg was en alsof we dit ooit zo hadden afgesproken, renden we daarna allebei een andere kant op om zo efficiënt mogelijk te gaan zoeken.

 

Maddie-achtige scenario’s.

Noem mij dramatisch, maar ik ging op dat moment al uit van het ergste. Maddie-achtige scenario’s. Elke man of vrouw die ik zag, veranderde in een potentiële ontvoerder. Het was doodeng. Ik vervloekte mezelf dat ik niet beter had opgelet. Ik vind het moeilijk om uit te leggen hoe het voelt om zo bang te zijn, maar ik had in elk geval nog nooit zoiets gevoeld. Casper was vijf minuten weg, het voelde als vijf uur. Overal waren plekken waar hij kon zijn. Onder een kraam, achter een busje of een stapel dozen. De kramen stonden ook zo onhandig door elkaar en o-ver-al waren mensen die het zicht belemmerden.

 

Daar stond hij

Ik overzag het allemaal even niet meer en net toen ik besloot dat er gendarmerie er dan maar bij moest komen, ontdekte ik zijn blonde krullen bij een kraampje met biologisch brood. Daar stond hij, geanimeerd in gesprek met een lieve Franse dame, zijn handje trouw in de hare. Ik greep hem zo stevig vast dat het pijn moet hebben gedaan, bleef maar merci-en naar de lieve Franse dame en fluisterde half huilend in Caspers oor dat hij me nooit meer zo mocht laten schrikken. En dat ik van hem hield. En nooit meer boos op hem zou worden (ik weet ook niet waar dat op sloeg, maar ik was een beetje van slag). 

 

Eeuwig dank, lieve Franse dame

De lieve Franse dame keek me bemoedigend aan (ik denk dat ze zelf ook een peuter heeft. Of een heel groot hart). Ze had natuurlijk geen snars begrepen van Caspers enthousiast gewijs naar de motor in de verte, maar ze had wel begrepen dat een klein jongetje dat in zijn eentje rondjes loopt over de markt, niet helemaal de bedoeling is. Dus had ze hem bij zich gehouden. Ik ben haar eeuwig dankbaar.

 

 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.



Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >