Kek Mama-columnist Anke Laterveer is single moeder van Jakob (7) en Hannah (6). Maandelijks schrijft ze uitgesproken over wat ze meemaakt. Vandaag: waar is het Luilekkerland der Grote Mensen?

Toen ik klein was kon ik niet wachten om volwassen te wor­den. “Later als ik groot ben,” verzuchtte ik smachtend, “mag ik eindelijk opblijven, elke dag witbrood en de hele dag tv.” Nog weer later, ik was een jaar of veertien denk ik, schreef ik voor de schoolkrant een stuk over wat voor een voorbeeldfeminist ik zou worden. Glansrijke carrière en niks geen kinderen. Wel een harem met mooie mannen en vrou­wen om mijn wijnovergoten nachten mee door te brengen. En nu is het dan zover. Het is Later. Eindelijk ben ik groot en alles is anders dan ik ooit heb bedacht. In de kast ligt donkervolkoren, mijn tv deed ik jaren geleden de deur uit en rond drie uur in de middag begin ik al af te tellen wanneer ik naar bed mag. Vaak is dat pas best laat omdat ik nog werk in moet halen van overdag toen ik bij mijn kinderen wilde zijn. Wijn of een harem komen aan die nachten niet te pas, anders haal ik die deadlines helemaal nooit. En de volgende dag gaat de wekker weer om zes uur.

 

Ho eens even, dit is niet hoe het zou zijn

Vroeg uit de veren om leuke dingen te doen! Alles wat ik als kind wilde! Toch? Ja! Nou ja, bijna dan. Dingen als: zestien keer mijn kinderen zeggen dat ze hun schoenen aan moeten doen, naar school rijden, naar huis rijden, weer naar school rijden om de tassen te brengen die ze vergeten zijn, oppas regelen omdat de mijne plotseling toch niet kan, stinkende gymspullen in de was doen, appels schillen, werkmail be­antwoorden, een huisje op een vakantiepark boeken om er even uit te zijn met de kinderen zonder enorm ver te hoeven reizen of een tent op te hoeven zetten, rekeningen betalen, de badafvoer ontstoppen, een column schrijven, lego aan de kant schoppen, praatje voorbereiden, lego toch maar opruimen, dan ook maar even stofzuigen want de kinder­kamer is echt vies, werktelefoontje, een bevriende moeder appen dat haar kind natuurlijk bij ons kan spelen van­ middag. En dat allemaal voor elf uur in de ochtend. Ho eens even, dit is niet hoe het zou zijn. Waar is het Luilekkerland der Grote Mensen?

 

Anders dan gedacht

Dat Luilekkerland is er best hoor. Het is alleen heel anders dan ik had gedacht. Het is wanneer ik op de bank zit, met aan elke zij een kind. We de dag doorspreken en verzuchten dat we van elkaar houden. Wanneer ik aan hun haren ruik en denk: ik hoop dat hun later nog heel lang op zich laat wachten.

kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >