‘Tijdens de vakantie begon ik te twijfelen over of ik het wel wilde, een tweede kind’

24.07.2022 13:22
Malu Pesulima Beeld: Mark Groeneveld
Malu Pesulima woont samen met Romano en is moeder van Mack en Mosi.

“Kun je die bochten alsjeblíeft wat rustiger nemen?” Met m’n hoofd voorovergebogen in een plastic tas van de plaatselijke supermercado probeer ik ervoor te zorgen dat de huurauto vrij blijft van kotsvlekken. Romano zoekt via de navigatie naar een rustigere route, maar tevergeefs: ‘immer geradeaus’ kennen ze niet met al die kronkelwegen op Mallorca en ook is het asfalt om de zoveel meter voorzien van vileine kraters.

Vakantie

Het leek zo’n fantastisch plan: tijdens mijn zwangerschap nog één keer met z’n drieën op vakantie. Een week zon, zee, strand en relaxen voordat de gebroken nachten ons weer grijze haren bezorgen. Mack die nog even kan genieten van alle aandacht en wij van het gemak dat één kind met zich meebrengt.

Dat die verrekte hormonen een loopje met me zouden nemen en de complete vakantie leken te vernaggelen, had ik even niet ingecalculeerd. Niet zo gek ook, want de zwangerschap van Mack had ik (op een enkele uitspatting daargelaten) fluitend doorlopen. Dit keer was het anders. Zwaarder, vooral mentaal.

Een tweede kind

Tijdens de vakantie begon ik te twijfelen over of ik het wel wilde, een tweede kind – een gedachte die me een intens gevoel van schaamte gaf. Een broertje of zusje voor Mack was immers altijd onze droom, maar nu het dichterbij kwam, kreeg ik het benauwd. Kan ik het wel, mijn aandacht verdelen? Wil ik de vrijheid nu Mack uit de luiers is wel opgeven? En één kind is toch ook prima? Deze wispelturige emoties in combinatie met sprintjes naar de wc om van die misselijkheid af te komen, maakten de vakantie niet bepaald gezelliger.

“Een broertje of zusje voor Mack was altijd onze droom, maar nu het dichterbij kwam, kreeg ik het benauwd”

“Komt wel goed”, was Romano’s mantra als ik voor de zoveelste keer een halve zenuwinzinking kreeg. “Ik weet dat jij het niet bent die dit zegt, je hormonen nemen de overhand.” Onzin, dacht ik op dat moment. Ik zag mezelf als een slechte moeder en had me niet eerder zó down gevoeld.

Lees ook: ‘Het moederschap is geen kattenpis – dans lekker, drink die wijn en fuck die stoppels’ >

Het komt goed

De eerste dagen stond ik op standje overleven, maar nadat we op dag vijf Palma inreden en ik bij het zien van de kathedraal La Seu hysterisch in tranen uitbarstte omdat ik me voor het eerst écht gelukkig voelde met mijn zwangerschap, besefte ik: Romano heeft gelijk, het komt goed. Want nu we een paar maanden verder zijn – en ik niet meer overspoeld word door de hormonen van de eerste weken – kan ik niet wachten op onze tweede zoon. Kom maar op met die gebroken nachten.

Inmiddels is Malu bevallen van een kerngezonde zoon: Mosi.

Dit artikel staat in de Kek Mama Zomerspecial van 2022.

 

Lees elke maand de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste tips voor jou en je kids. Abonneer je nu op Kek Mama en krijg tot 45% korting.