Karin werd smoorverliefd op een vader die ze kende van school. ‘Ik wilde hem echt niet van zijn vrouw afpikken. Nou ja, hooguit voor een weekendje.”

Mark was niet eens mijn type met zijn serieuze uitstraling, korte donkere haar en bril. Dat veranderde toen mijn zoon voor het eerst ging spelen bij die van hem. Toen ik Bas ophaalde, deed Mark in shirt en korte broek de deur open. Zijn haar zat warrig en opeens viel me op hoe gespierd hij was, hoe strak zijn lijf en hoe mooi zijn lach. Ik werd een beetje warm vanbinnen. We dronken een glaasje ranja met de jongens, kletsten over het mooie weer en ik verliet iets te blij zijn tuin. Vanaf dat moment ging ik beter op hem letten. Omdat onze kinderen bij elkaar in de klas zaten en vaker met elkaar speelden, was dat onvermijdelijk. ’s Ochtends in de kring, bij de fietsenstalling of tijdens speelochtenden raakten we regelmatig aan de praat. Er zijn niet veel mannen bij wie alles klopt, maar bij Mark wel. Zijn donkere stem, de blik in zijn ogen, zijn karakter: het duurde niet lang voordat ik verliefd werd. We kwamen tegelijk aan op school en tussen de luizencapes en rugzakjes in de nauwe gang stond ik opeens heel dicht bij hem. Mijn neus raakte bijna zijn hals waardoor ik zijn eau de toilet vermengd met zijn lichaamsgeur rook. Die lekkere, warme geur sloeg in als een bom. Bám. Dit was het laatste zetje dat ik nodig had om mezelf te verliezen.

Speeltuin
Op een studiedag stond Mark opeens voor mijn deur. Ik schrok ervan. Heel even dacht ik dat hij me kwam vertellen dat hij ook verliefd op mij was. Niks daarvan: “Luc wil graag met Bas spelen”, zei Mark. Ik had net mijn jongens beloofd naar de speeltuin te gaan en bood aan Luc mee te nemen. “Ik kan anders ook wel meegaan”, zei Mark. “Als jij me tenminste eerst een kop koffie aanbiedt.” In de keuken maakte ik een sprongetje. Hij vond mij ook leuk. Anders ga je toch niet vrijwillig met een moeder van school naar de speeltuin? Omdat we net zaten te lunchen, pakte ik er twee borden bij en zette koffie. Ik probeerde hem te peilen, tastte zijn blik af. We fietsten naar de speeltuin. Drie blonde jongetjes, Mark en ik – we leken wel een gezin.

Verliefd en verdriet
In de speeltuin keken we op een bankje naar onze kinderen en deelden een flesje water. Ik wilde tegen hem aankruipen, maar deed niks. Dat flesje heb ik nog maandenlang meegenomen naar de sportschool. Ik had in de twaalf jaar dat Jan-Willem en ik samen waren, nog nooit zo veel gevoeld voor een andere man. En dat terwijl Jan-Willem en ik nog steeds dol waren op elkaar. We zaten wel een beetje in een sleur. Onze jongste zoon was twee, ons leven bestond uit luiers en doorwaakte nachten. Ik miste spanning. Het gevoel dat je alleen in het begin van een relatie hebt. Onzekerheid, tintelingen, geiligheid. Bij Mark voelde ik dat weer. Ik had bergen energie als ik hem had gezien. Maar het holde me ook uit. Ik was verliefd, maar had ook verdriet. Ik huilde stiekem onder de douche en stond een hele middag met mijn mobiel in mijn handen omdat ik bijna uit elkaar spatte van verliefdheid en het iemand wilde vertellen.

Het hele verhaal staat in Kek Mama 05-2015. 

In samenwerking met Kek Mama