Omdat haar man al jaren als een donderwolk door het huis liep, en steeds bozer en depressiever werd, trok Dorien de stekker uit hun relatie. “Ik schaamde me kapot dat ik wegging bij iemand die zo depressief was.”

“Ik bracht het voorzichtig. Tegen mijn familie en vrienden zei ik: ‘Jaap en ik gaan tijdelijk uit elkaar omdat hij tijd nodig heeft om tot zichzelf te komen.’ Ook tegen Jaap durfde ik niet hardop te zeggen dat ik wilde scheiden. Weggaan bij iemand die diep depressief is en het leven niet meer ziet zitten, dat doe je niet. Dat kon ik aan niemand verkopen. Hij was mijn allereerste vriendje. Zeventien was ik en diep onder de indruk van die knappe, lange, populaire jongen. Ik kon niet geloven dat hij voor mij viel. Na jaren gepest te zijn, was er niets over van mijn zelfvertrouwen. Bij Jaap voelde ik me geborgen. We hadden fantastische jaren. Studeren, concerten, prachtige reizen en een grote schare vrienden om mee naar de kroeg te gaan. Het is nog even uit geweest, dat wel. Ik wilde ontdekken wat er nog meer te koop was in de wereld. Jaap had het er moeilijk mee. Hij schreef me dat het leven voor hem niet meer hoefde als ik niet bij hem terug zou komen. Ik besteedde er niet te veel aandacht aan – typisch Jaap om te proberen op deze manier iets af te dwingen. Aandachttrekkerij, vond ik het.

Na een jaar kwamen we toch weer bij elkaar. En toen ging alles in een sneltreinvaart: samenwonen, trouwen, stoppen met de pil. Alles leek geweldig maar toen ik zwanger was, werd Jaap steeds somberder. Achteraf denk ik: waarom had ik toch zo’n haast?

Jaap had nergens zin in, deed geen oog dicht en zag het leven als een groot, zwart gat. Mijn
leuke man werd een donderwolk die klagend door het huis marcheerde: de hond van de
buren blafte te hard, ik kwam te laat thuis en niemand nam zijn problemen serieus. Ik begreep het wel. Hij had in korte tijd zijn vader en een goede vriend verloren. Een burn-out, concludeerde de bedrijfsarts. Jaap kwam thuis te zitten.

Toen ik opperde gezellig met vrienden mijn verjaardag te vieren, wilde hij dat niet. Hij kon geen mensen om zich heen verdragen. Uiteindelijk dook ik maar met wat vrienden de kroeg in; ik had geen zin mijn verjaardag thuis te vieren met een knorrige man.

Dit was pas het begin. Al snel weerde hij elk sociaal contact. Jaap sloot zich af voor alles en
iedereen en leunde meer en meer op mij. Ik probeerde samen met hem naar oplossingen
te zoeken. Struinde internet af op zoek naar therapieën. Hij beloofde elke keer dat hij het
ging proberen, maar ging er nooit serieus mee aan de slag. Na een paar keer therapie concludeerde Jaap steevast dat zo’n therapeut hem toch niet begreep. Hij geloofde niet dat hij geholpen kon worden. Ik moest hem maar met rust laten en vooral een beetje normaal
doen. Dan kwam alles wel weer goed, zei hij.

Lees het hele verhaal in Kek Mama 01-2016. Online bestellen doe je hier.