Over Margje (41) wordt flink geroddeld. Andere ouders, vriendinnen, haar ex, iedereen vindt het belachelijk dat ze tachtig uur per week werkt en de dagelijkse verzorging van zoon James (6) aan de au pair overlaat.

De kerstuitvoering, het voorleesontbijt, het schoolreisje naar Artis – deze moeder heeft het allemaal gemist. Ook ben ik nog nooit bij de zwem- en karatelessen geweest. Ik zit voor mijn werk in het buitenland, heb een belangrijke vergadering of kan gewoon geen tijd vrij maken. Als je tachtig uur in de week werkt, moet je ergens op bezuinigen. In mijn geval zijn dat schoolactiviteiten en een stuk van het leven van mijn zoon. In de tweeënhalf jaar dat James op school zit, ben ik hooguit een keer of drie in zijn klas geweest.

Au pair

Degene die mij vervangt is Samira, onze au pair. Een schat van een meid die al drie jaar bij ons woont en dol is op James. Zij kent de moeders en vriendjes van James en beheerst de schoolpleindynamiek. Ik heb zelfs een keer een tienminutengesprek aan haar overgelaten. Dat ging prima. Samira en ik praten veel, zij weet wat ik belangrijk vind in de opvoeding en handelt altijd uit mijn naam. Het is dus niet dat ik niet betrokken ben bij mijn zoons leven, ik ben er alleen niet vaak bij.

Ontaard

Van Samira weet ik dat er over mij wordt geroddeld op het schoolplein. Als ik weer eens heb verzaakt bij het luizenkammen of niet kom schoonmaken op de vrijdag voor de vakantie. Ik kan wel raden wat ze over me zeggen, want ik krijg ook van alles naar mijn hoofd geslingerd. Dat ik geen kind had moeten nemen als ik er toch niet zelf voor zorg. Dat een zwerfhond meer liefde krijgt. Gemene opmerkingen die me onder de gordel raken. De hele wereld valt over me heen. Een carrière combineren met een kind schijn je alleen te mogen als je parttime werkt of een man bent. Als een moeder niet ’s middags aan de thee zit, is ze ontaard.

Rake kritiek

Niet alleen schoolpleinmoeders, ook vriendinnen, kennissen, buren, mijn schoonouders en mijn ex-man vinden dat ik egoïstisch bezig ben. Ze vragen keihard waarom ik eigenlijk een kind heb als ik daar niet voldoende tijd in wil steken. Vooral de kritiek van Bart raakt me. Hij is mijn ex en de vader van James en klaagt tegen zijn ouders en vrienden dat ik James verwaarloos. In een boze bui heeft hij gedreigd de rechtbank te verzoeken om de volledige voogdij. Ik vind het hypocriet dat uitgerekend hij me zo hard veroordeelt. Hij kent mij door en door en weet dat ik nooit de ambitie heb gehad een thuisblijfmoeder te zijn. Bovendien is Bart uit hetzelfde hout gesneden. Ook hij werkt dag en nacht in de advocatuur. Hij zou niet anders willen. Het zou onzinnig zijn als hij de voogdij zou krijgen. Misschien dat hij dan zijn nieuwe vriendin voor ons kind zou laten zorgen, maar ik zie niet in waarom dat beter zou zijn voor James dan onze au pair Samira.

Lees het hele artikel in Kek Mama 05-2016. Bestel hier online.