Thomas Braun draaft altijd braaf op voor het tienminutengesprek. En vindt het net zoiets als speed-daten. “Het is de hel. En aan het eind weet je nog niks.”

“Ik heb het anders twee voor zes”, lieg ik. Juf Eugenie kijkt me glimlachend aan, alleen glimlachen haar ogen niet mee. Dat kunnen juffen. “Het geeft niet, maar het gaat wel van jullie tijd af.” De glimlach voorkomt een venijnig begin van het gesprek, maar je ziet aan alles dat ze even niet blij met ons is. “Kom gauw binnen, we hebben maar tien minuten, hè?”

Lekker bijkletsen
Het tienminutengesprek. De hel. Ik ben een hardwerkende papa, die ze soms komt brengen, Micky uit groep twee en Max van groep zeven, maar ze nooit komt halen. Een papa die best vaak in het buitenland is en heel veel fietst, kortom heel veel tijd kwijt is aan allesbehalve de prestaties, het gedrag en de ontwikkeling van zijn twee kinderen. “Heb je Max nog gevraagd naar z’n rekentoets?”, vroeg z’n moeder laatst via de whatsapp. En ik dacht: toets? Had-ie een toets dan? Maar gelukkig is er drie keer per jaar het tienminutengesprek. Even lekker bijkletsen. Eigenlijk is dat hetzelfde als een wereldreis maken in een week. Of een huis kopen op basis van één plaatje.

Grote beproeving
“Jullie hebben het rapport wel gezien, denk ik?” “Ik wel, Thomas niet”, zegt Anne. “Nog niet, ik ben de laatste tijd alleen maar weg en…” “Jaja, geeft niks. De leestoets is voor Micky een aandachtspuntje. Ik heb even de categorie analyse uitgedraaid en dan zie je dat kritisch luisteren wel een probleempje is. Ze wijkt best af als je het afmeet aan het LOVS-gemiddelde.” Anne knikt. Anne is ook juf. En dat maakt deze bijeenkomst voor mij tot een nog grotere beproeving. Je voelt je als man gewoon buitengesloten als twee juffen het met elkaar eens zijn en dan ook nog eens gaan strooien met termen waar je als buitenstaander geen hout van begrijpt.
“LOVS?”
“Maakt niet uit”, zegt Anne. Dat dus. Maakt niet uit. “Als jij Pinkeltje voorleest, dan vraag je toch ook weleens wat je gelezen hebt?” vraagt Anne. “Dat klopt”, zeg ik trots. Papa de voorlezer. “Als Pinkeltje in de suikerpot klimt en die valt om dan vraag ik: ‘En Mick, wat zat er nou eigenlijk in die pot waar Pinkeltje ingeklommen was?’ En dan zegt Micky altijd met die mooie blik van haar: au!” Nee, dat zei Micky niet. Dat zei ik. Ik krijg een knietje. Van Anne. Ik dwaal te ver af, hier tijdens het bloody tienminutengesprek.

Lees in Kek Mama 10-2015 hoe het 10 minutengesprek van Thomas afloopt. Online bestellen doe je hier.

In samenwerking met Kek Mama