Op welke plek ga je staan en bij welk groepje? Het schoolplein jaagt sommige ouders de stuipen op het lijf.

Het is bijna Pasen en de kinderen hebben een ‘voorjaarsdiner’ in de klas. Voor de ouders is er ‘een gezellige samenkomst op het plein’. Ex en ik appen in de aanloop ernaartoe druk heen en weer.

“Het is jouw dag. Ga jij maar.”
“Maar de kinderen willen zo graag dat we allebei komen.”
“We kunnen ook allebei niet komen?”
“Is dat niet zielig voor de kinderen?”
“Wat moeten we daar dan doen?”
“Hotdogs eten.”
“We eten niet eens vlees.”
“Er is ook aardappelsalade.”
“Met vlees?”
“Vermoedelijk.”
Het is niet het vlees dat het struikelblok is natuurlijk. Het is het sociale mijnenveld van het schoolplein dat ons allebei doodsangst aanjaagt. Waar ga je staan en met wie? Wat kun je wel en niet zeggen? En wie is in godsnaam de ouder van welk kind? Elke keer als ik op het schoolplein aankom en mijn eigen kinderen herken in die chaos van rennende en spelende kinderen en ouders, is voor mij al een kleine overwinning, dus vraag me alsjeblieft niet wie er verder nog bij wie hoort.

Te vroeg

De schoolpleinjungle. De eerste week vond ik het nog enger dan mijn kind. En natuurlijk ging er van alles mis. Om te beginnen kwam ik de eerste dag veel te vroeg toen ik hem ophaalde. Zaten mijn zenuwen en ik gewoon nog twintig minuten in de auto te wachten. Om mezelf af te leiden zat ik een beetje met mijn telefoon te spelen, wat uiteindelijk zo goed afleidde dat ik nog bijna te laat kwam ook. Ik struikelde de auto uit en ging voor de voordeur tussen de andere ouders staan. Mijn blik hield ik stoïcijns gericht op mijn telefoon. Toen de bel ging stroomden er kinderen naar buiten. De stroom uit de school veranderde langzaam in druppels en terwijl de meeste ouders om me heen al met kind en al vertrokken, stond ik nog steeds alleen. In toenemende paniek.

Walk of shame

Opeens zag ik andere kindertjes uit zijn klas. Ze kwamen van om de hoek. Shit. Het ophalen der kleuters gaat niet via de voordeur, maar via het achterplein. Ik heb dus een kwartier voor niks voor de school gestaan en tegelijkertijd heeft mijn zoon een kwartier bij juf op mij staan wachten. Geen beste beurt voor de eerste dag. De wandeling om de school heen voelde als een walk of shame. Gelukkig waren zowel juf als kind niet boos of bezorgd. “Mijn mama is soms een beetje dom”, zei mijn zoon vrolijk tegen de juf. En daarmee was de kous af.

Lees het hele artikel in Kek Mama 03-2016. Bestel hier online.