Marieke van Wijk kent maar één angst. Dat haar man op een dag op zijn vader gaat lijken. En zij op haar schoonmoeder.

Het heeft een behoorlijke tijd geduurd voordat ik een goed woord had gevonden voor de eerste kennismaking met mijn schoonvader. In het begin ging ik voor ‘misverstand’ (ik was jong en de relatie was nog pril), daarna heette het een tijdje ‘turbulent’, maar nu het bijna tien jaar geleden is, de relatie steady en ik mijn schoonvader beter ken, houd ik het op ‘volslagen gestoord’. Het ging ongeveer zo. Na een feestje zette ik mijn prille verkering thuis af. Zoals dat gaat met prille verkeringen was het afscheid nogal een langdurige kwestie, maar waar ik niet op had gelet, was dat ik mijn auto net voor het Niet Parkeren-bordje op het hek van mijn schoonouders had gezet. Hoe durf ik. Dat het elf uur ’s avonds was en er niemand met spoed via het hek de oprit hoefde te verlaten, deed uiteraard niet ter zake. Niet parkeren is niet parkeren.
Natuurlijk had ik eerst geen idee wie die idioot was die ineens met een deegroller — ja, echt – naast mijn raam opdook. Licht in paniek keek ik hulpzoekend naar Simon, die met een vermoeid “dat is dus mijn vader” uitstapte en de man in kwestie in duidelijke bewoordingen uitlegde dat hij hiervan niet gediend was. Na de luidruchtige woordenwisseling, waarbij ik door de zwaaiende deegroller voor zowel de veiligheid van mijn vriend als mijn voorruit vreesde, stapte Simon weer in. “Laten we maar gaan”, was zijn enige commentaar op het voorval. Althans, op dat moment. Later leidde het door ons wijdverspreide verhaal uiteraard tot grote hilariteit. Zeker omdat Simon zijn vader er de dag erna op aansprak en zijn moeder de verklaring “hij was toevallig aan het bakken” wist te verzinnen.

Geruststellend aan het hele verhaal vond ik evenwel de reactie van Simon, die het met mij eens was dat zijn vader zich die avond als gevaarlijke gek had gepresenteerd. Had hij het voorval proberen glad te strijken, dan had ik me ook over zijn geestelijke gesteldheid ernstige zorgen moeten maken. En zo waren er in de loop der jaren meer momenten dat ik opgelucht kon vaststellen dat Simon scherp in het vizier had dat zijn vader bij tijd en wijle echt heel vreemd is. Maar één ding kan ik maar niet loslaten. Hoeveel gezonde geestelijke vermogens ik ook zie bij Simon, ergens in mij blijft de angst overeind: als hij maar niet op zijn vader lijkt.

Lees het hele verhaal in Kek Mama 11-2015. Bestel 'm hier online.

In samenwerking met Kek Mama